Hier eindigt een heel bijzondere tijd en begint er een nieuw avontuur. Mijn dochter is geboren en ik ben papa. En lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan en ik loop met de grootste glimlach van de wereld op mijn gezicht.

Ik heb een geweldig mooie dochter, een ontzettende stoere vrouw, en samen met Vinnie de kat een kompleet gezinnetje. Ik ben helemaal voldaan en meerdere malen op een dag schietten mijn ogen vol van geluk.

Ik wil nog wel 1 ding kwijt en dat is het volgende, Papa worden vond ik verschrikkelijk. Papa zijn is geweldig……. Maar daarover schrijf ik later wel meer. Nu ga ik genieten van mijn mooie meiden en ik zal hier en daar wel een fotootje plaatsen of een filmpje.

Iedereen bedankt voor de heerlijke reacties, steun en fijne gedachtes…..

Morgen zou het zo ver zijn volgens de telling. Ik ben benieuwd. Kortom we hebben de oficieele tijdsduur erop zitten. Het is nu zo dat ik elke keer als ik Joan zie verzitten de vraag stel of het al begonnen is. Het antwoord wat ik continu krijg is dat ze het niet weet.

Ik wou dat ik een glazen bol had en wist wanneer het allemaal zou beginnen. Ik weet het. Het enige dat ik kan doen is afwachten en dat is dan ook maar wat ik doe. Wachten tot dat ik papa word….. Zoals altijd, we houden jullie op de hoogte….

Nog 7 dagen en dan is het zo ver volgens de teller. En als ik eerlijk ben dan mag ze ook wel komen ook.

Afgelopen weekend druk geweest met klusjes. Nieuwe hal, nieuw washok, nieuwe schuur, nieuwe vitrinekasten, kortom het hele weekend in de weer. Wel lekker bezig en erg bevredigend. Joan blij, en ik eigenlijk ook wel. Verder hebben we het proefje binnen van het geboortekaartje en het ziet er goed uit. Meer zal ik nog niet zeggen….

Zojuist het geboortekaartje naar de drukker gestuurd zodat ze een proefprintje kunnen maken, ik ben benieuwd. Al met al ben ik voor 90% tevreden, en voor mij is dat al heel wat.

Joan begint het nu echt zat te worden, en Vinnie onze kater is erg onrustig de laatste tijd. Ik ga me toch echt afvragen of hij iets merkt (of weet wat wij niet weten). Hij laat Joan geen moment met rust en wil het liefst bovenop haar buik liggen. Okay, okay, als je hem eten voor zet dan wil dat zijn aandacht wel even afleiden maar verder drentelt hij vrolijk om haar heen en gaat hij ’s avonds voor de slaapkamerdeur zitten janken (terwijl ik gewoon beneden zit).(Van je kat moet je het hebben he)

Nog 22 dagen vertelt de teller mij. Als ik naar Joan kijk en dan vooral naar de bult waar zij de hele dag achteraan loopt. dan lijkt het wel of Junior elk moment kan komen. Ze is enorm (mijn dikkie dik).

Kortom ik ben maar eens van start gegaan met het geboortekaartje. Want als ik mezelf een beetje ken dan ben ik daar wel ffies mee bezig. Het moet natuurlijk weer perfect en vol creatieve zaken. En probeer dat dan maar eens uit te leggen aan je ‘zwangere’ vrouw. Ik dacht dat alleen dochters en zonen dachten dat papa superman was. Joan denkt dat ik ‘alles’ kan tekenen…… helaas niet dus. Gelukkig is ze erg tevreden met het eerste concept (zelfs zonder Vinnie). De voorkant is zo goed als af en vanavond ga ik dan aan de achterkant beginnen. Ik hoop dat deze wat vlotter gaat als de voorkant.

Verder is het allemaal een kwestie van wachten. En voor Joan vooral veel slapen. Het put haar toch wel behoorlijk uit en daarom gaat ze erg vroeg naar bed en heb ik alle tijd voor mijzelf (en het geboortekaartje). De laatste dagen als ‘niet’ papa……. Hehehe, junior ik ben klaar voor je. Oja morgen (20-5-2008) mag ze echt komen want dan zouden we niet naar het ziekenhuis hoeven en mag Joan thuis bevallen.

Weer een weekje dichter naar het einde. Van mij mag ze nu wel komen hoor.

De nieuwe tafel is gearriveerd en helemaal in de olie gezet. Staat erg mooi. Ik zal binnekort wel even een foto maken en deze op de site zetten. Ondertussen is Joan druk bezig met de vluchtkoffer en wordt het voor mij tijd om de accu’s van de video en foto camera op te gaan laden. Zorgen dat die ‘vluchtkoffer’ ook klaar staat. Boekje en snackie voor aanstaande papa erin en klaar zijn we.

Verder is onze kat Vinnie raar aan het doen. Ik vraag me af of het beestje aanvoeld dat er wat staat te gebeuren. Of misschien merkt hij wel eerder als Joan zelf dat de kleine er aan komt. De tijd zal het leren.

Okay kinderstoel is besteld en als het goed is onderweg. En natuurlijk onze nieuwe eettafel. Deze komt volgende week vrijdag. Dan mag ik met de kwast (of lap) in de weer om de stoelen en tafel in de olie te zetten.

 Pittie was er dit weekend weer met de kids, en met de kids heeft nu een nieuwe betekenis. Het zijn er ineens 4 geworden. Naast Noa en Nesta hebben we nu ook Jorne en Richard. Kortom met 3 volwassenen en 4 kids aan de BBQ was een hele opgaaf, maar we hebben het overleefd en ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik blij ben dat wij er met eentje starten en niet eens 4………

Joan is steeds vaker moe en gaat vroeg naar bed. Dit geeft mij de gelegenheid om lekker te rotzooien op de spelcomputer. Even lekker mijn gedachten ergens anders en niet aan een stuk door piekeren. (Is nou eenmaal de aard van het beestje). Verder was de lokale Albert Heijn zo fijn, dat we gratis kratjes voor onder het bed mee mochten nemen (als we ze maar terug brengen) Nog even en de AH gaat echt lijken op een buurtsuper. Ik vond het in ieder geval een erg aardig gebaar.

Kortom, het ziet er naar uit dat we er klaar voor zijn. Nog twee mijlpalen en het zou achter de rug moeten zijn. 37 weken en dan uiteindelijk de geboorte. Ik hou jullie op de hoogte.

Okay, deze week is Joan haar verlof pas echt begonnen. Ik vind het lastig om te zien hoeveel moeite haar alles kost. Maar ik kan helaas die buik niet even overnemen van haar. Ik denk dat de foto die ik heb genomen met de groothoeklens heel goed weergeven hoe zij zich moet voelen.

We zijn er eindelijk uit wat betreft de kinderstoel, dus die kan ik ook gaan bestellen en verder hebben we mazzel gehad en een heel leuk setje kinderstoeltjes (met tafel) op de kop kunnen tikken voor een mooie prijs. Ik zal daar later nog wel wat plaatjes van neer zetten.

Weer en weekje verder. Het is nu nog 7 weken tot aan de uitgerekende datum. En Puc is erg aktief in Joan haar buik. Zojuist met z’n tweeen zitten kijken hoe haar buik van links naar rechts beweegt. En de kleine stompt en trapt daar waar ze maar kan. Gelukkig is Joan haar zwangerschapsverlof begonnen en kan ze een klein beetje uitrusten. Zij is echt al de weken aan het aftellen. Ik trouwens ook……

Afgelopen weekend wezen shoppen met Joan, en de kinderkamer helemaal afgemaakt. Kortom nu is er echt niets meer te doen en dat geeft me geen lekker gevoel.

Joan is lekker bezig met het zwanger zijn en ik kan alleen maar afwachten. Tot op heden kon ik dat wel opvangen door de benodigde spullen te kopen, of te rommelen in de kinderkamer. Maarja, alles is zo’n beetje gekocht, en de kinderkamer is klaar. Wiegje staat klaar in onze slaapkamer (opgemaakt en al). Het enige wat er nog te regelen valt is de steek en de blokken om het bed te verhogen.

Kortom ik heb niet echt veel meer om handen en daar baal ik van. Ik heb het dan niet over werk, of de dagelijkse dingen die je moet doen, maar over de dingen die met de zwangerschap te maken hebben.

Gelukkig duurt het nog maar acht weken dus dat overleef ik ook wel weer.