Hier nog eentje uit de oude doos. Joan vond deze tuinbank wel leuk, totdat ze hem ging uitproberen.

Een leuk filmpje van Joan terwijl ze de hangmat probeert. (voor het geval ze erin wil gaan liggen en Bas niet thuis is…..)

Get the Flash Player to see this content.

Nog slechts 2 dagen tot de uitgerekende datum. Dus voor alle geinteresseerde een laatste plaatje van de buik op zijn grootst. Klik op de kleine foto om het orginele exemplaar te zien.

We zitten nog steeds in spanning te wachten op de kleine, maar aanstaande dinsdag is natuurlijk pas de uitgerekende datum dus we zullen nog wel even moeten wachten, en zeker omdat de verwachting is dat ze later komt. We houden jullie op de hoogte…

Ik heb vandaag de poll gesloten waar je kon stemmen wanneer junior gaat verschijnen. Met nog minder als een week tot de uitgerekende datum lijkt me dat wel zo eerlijk. En nu maar af wachten wie er gelijk gaan krijgen.

Tot mijn grote verbazing is er nog 1 andere maloot die samen met mij denkt dat ze op de uitgerekende datum komt. (om maar even aan te geven wat de kans is: 2 a 3% komt op de uitgerekende datum). Nu is het natuurlijk een dochter van mij en die komt gewoon volgens planning (hoop ik…) 

de uitslag:
54% – te laat
38% – te vroeg
8% – op de uitgerekende datum

of te wel ik zit echt de dagen af te tellen.

Ik heb de komende week nog een paar afspraken ver van huis (voor mijn werk) en daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in. Lijkt me verschrikkelijk als ik door Joan gebeld wordt dat de weeen zijn begonnen en ik dan ‘rustig’ naar huis moet rijden. Maarja het is even niet anders.

Verder alles op orde, moet alleen nog de fototas inpakken. Dat ga ik morgen doen, en dan staat alles klaar om ‘in geval van nood’ snel te vertrekken. Ik hoop echter dat, dat niet nodig is. Dit weekend ook nog wat buik fotos maken voor het geval het zo te laat is. Kortom we zitten te wachten op het moment dat het gaat gebeuren.

Nog slechts 1 maandje tot de uitgerekende datum en dan ben ik waarschijnlijk papa. Morgen alvast het bed op de kratjes, en dan volgende week de po bestellen en dan zijn we echt helemaal klaar. Vandaag de nieuwe eettafel en stoelen helemaal in de olie gezet en het staat geweldig. Kortom de keuken is ook al helemaal kid-proof. We houden jullie op de hoogte.

De titel zal je waarschijnlijk op het verkeerde been zetten, maar ik vond hem wel (ha ha) grappig ;-) Dit berichtje gaat over stenenmagie, en dan met name de stenen die mij bijstaan tijdens deze periode. Het is namelijk tijd voor een wissel van de wacht/steen.

Ik draag al vanaf het begin een Maansteen op mijn buik. Dit omdat de Maansteen al eeuwenlang de steen is voor vrouwen, zij bevorderd vruchtbaarheid en reguleert je maandelijkse cyclus. In een later stadium, (omdat we zoveel tegenslag hadden) ben ik hier een Robijn bij gaan dragen, omdat deze preventief zou werken tegen een miskraam en symbool staat voor de geestelijke en lichamelijke vernieuwing die mijns inziens het moederschap met zich mee brengt. Deze Robijn ga ik nu vervangen.

Omdat ik graag thuis zou willen bevallen, hoop ik uiteraard dat onze kleine niet al te vroeg haar intrede doet. En daarom ga ik de Robijn vervangen voor een Chrysocolla, deze zou prefentief werken tegen een miskraam, maar tevens een vroeggeboorte kunnen voorkomen. Verder zou de Chrysocolla helpen tegen krampen en rugpijn.

De Maansteen blijf ik hierbij ook nog dragen omdat deze naast bovengenoemde werking ook een positieve werking zou hebben op krampen, zwangerschapspijn en borstvoedings problemen.

Vandaag zitten we in week 34, en we hebben nog even wat ‘buik’ fotos gemaakt. Ik kon het niet laten om met zo’n bijzonder onderwerp niet even te experimenteren met mijn super groothoeklens.

Ik hoop wel dat jullie beseffen dat dit dus de vertekende werkelijkheid is!

Of toch niet? Onderstaande foto’s zijn met een normale lens genomen en Joan heeft toch wel een enorme buik!

Nog 6 weekjes en dan zou het zover moeten zijn. Ik ben benieuwd hoe lang ik deze mooie buik nog kan vastleggen op de gevoelige plaat (chip)

Eindelijk zitie erop, mijn laatste werkdag. Vandaag heb ik om 16:30 afscheid genomen van de laatste collega’s en ben in mijn autootje gestapt om aan een paar extra vrije dagen en vervolgens mijn zwangerschapsverlof te beginnen. Hier ben ik ook wel aan toe, want de afgelopen weken vielen me erg zwaar.

Zo’n gigabuik 24×7 meezeulen en elke nacht maar een paar uurtjes slaap breekt je op den duur wel op.

Ik ben met het afscheid lekker verwent met een giga bos bloemen en een mooi Dikkie Dik voorlees boek van iedereen. Saskia en Marian hadden nog een persoonlijk kleinigheidje voor me gekocht, een schattige bijtring en een knuffelschaap. Nu lekker genieten van mijn vrije tijd en het zonnige weer wat er aan zit te komen.

(Een verslag van de partneravond bij de zwangerschapsyoga, met dichterlijke vrijheid en een knipoog)

Gisteravond moest ik er dan aan geloven, zwangerschapsyoga, in de yoga zolder bij Patricia. We waren de eerste dus dan heb je de mogelijkheid om alvast een houding aan te nemen en je afwachtend op te stellen. Je gaat er al met een beladen gevoel naar toe, omdat zo’n beetje de hele maatschappij de overtuiging heeft dat mannen de partneravond van de zwangerschapsgym (of yoga) het liefst ontlopen. (En daar moet dan toch een reden voor zijn!) Okay dan sta je in de huiskamer van een voor jou wildvreemd persoon en heb je net je schoenen uitgetrokken, en onder de kapstok gedeponeerd (alsof je thuis bent)

En dan kan je op de eerste verdieping wachten in een klein kamertje. De rest druppelt binnen en je voelt je al wat verder ontspannen bij het aangezicht van al die dikke buiken en onwennige koppies van de mannen. Dan een dame zonder vent, hmm raar, als vent kon je hier toch niet onderuit?…. Lesbisch, nee want dan zou haar partner (in vrouwelijke vorm) er wel bij zijn. Weduwe? Nee! te vrolijk. Tijdens de introductie blijkt dat manlief er echt alles aan had gedaan om te komen maar zijn werk stond dat niet toe. Damn it, er zijn dus toch middelen om er onderuit te komen, waarom lees je daar niets over op het internet? De yogalerares bevestigd dat het totaal niet erg is, daar ze net pas zwanger is en er nog vele partneravonden zullen komen waar hij aan kan deelnemen. Vele partneravonden? Mijn vrouw had me verteld dat er maar 1 was…..

We gaan verder met het voorstel rondje en er wordt aan de vrouwen gevraagd hoe het gaat…. Tja het gaat nou eenmaal om de vrouw hè, bij het zwanger zijn. Maar met mij ging het ook wel goed hoor. Dan krijgen we een les in hoe de zwangerschap zich ontwikkelt. Nou wil ik met alle plezier geloven dat er meer dan genoeg mannen op deze aardkloot rondlopen die het geen bal interesseert, zolang ze maar een kleine kloon van zichzelf krijgen waar ze mee kunnen voetballen. Maar het feit dat ik mee doe aan zwangerschapsyoga (ik was vergeten te vertellen dat yoga helemaal NIET mijn ding is) getuigd voor mij al, dat ik meer dan normale interesse toon in datgene dat er zich afspeelt in de buik van mijn vrouw. En ik allang door mijn moeder (30 jaar geleden) was voorgelicht hoe dit allemaal werkt. Had ik zoiets van tja, is dit nou yoga? Met je billen op een te dun matje zitten terwijl je luistert naar een filmpje van 30 jaar terug. Gelukkig heeft de yogalerares zoveel enthousiasme dat je wel wakker moet blijven, en het haast onmogelijk is om de interesse te verliezen. (Ik ben gek op vrolijke mensen)(En gelukkig is ze helemaal niet zweverig, en draagt ze geen geitenwollen sokken).

En dan gebeurt het hè, je ziet dat de vrouwen allemaal een soort van trots uitstralen dat hun kerel erbij is, en dat hij mee doet aan iets dat hij, (in ieder geval volgens de maatschappij) totaal niet snapt. De trots van je vrouw, doe je het daar dan voor? Eindelijk komen we bij het yoga gedeelte. We leren (mee)puffen, de weeendans, samen kindje wiegen, klimrek uitbeelden, en poepen als een hondje. Allemaal verrekte interessant en totaal logisch (als je het niet snapt zou ik zeggen: maak je vrouw zwanger en ga naar de partneravond van de zwangerschapsyoga).

We oefenen nog wat en als afsluiting drinken we een kopje thee. Of eigenlijk moet ik zeggen, drinken de dames een kopje thee en gaan alle mannen voor een glaasje water. Logisch volgens één van de dames, het is namelijk kruidenthee…. (biertje of lekker wijntje zat er zeker niet in). Er wordt gedag gezegd en we stappen in de auto.

Met een grote grijns op ons gezicht zitten we samen te puffen en te geinen over wat we geleerd hebben. Of eigenlijk moet ik zeggen wat ik geleerd heb, mijn vrouw wist het natuurlijk allemaal al. Ik zie dat mijn vrouw ontspannen is en erg relaxed, en dat terwijl de kleine al weer haar kickboksoefeningen aan het doen is in de baarmoeder van mams. Kortom ik denk dat ik mag concluderen dat sommige mannen echt wat nieuws leren als ze luisteren naar de theorieles, en dat alle mannen iets leren dat veel belangrijker is. Het feit dat jij je vrouw zal moeten steunen door dik en dun en dat zij het gevoel moet hebben dat jij weet wat je doet. Dat zij er alles aan gedaan heeft om jou voor te bereiden.

Nu moet ik nog gaan nadenken hoe ik ga uitleggen dat ik 26 mei niet kan vanwege mijn werk…. Ik zal even overleggen met mijn yoga master (zie foto rechts).