De eerste moodswings beginnen de kop op te steken. Joan heeft de laatste paar dagen steeds vaker last van emotie wisselingen. Ik zeg niet dat het makkelijk is om er mee om te gaan maar gek genoeg heb ik er helemaal geen moeite mee om ze te accpeteren.

Komt waarschijnlijk omdat je van te voren weet dat dit kan gebeuren. Ik denk sowieso dat we (natuurlijk vooral Joan) mazzel hebben dat ze niet misselijk is. Wel erg gauw moe en prikkelbaar ;-) Als we op deze manier de eerste drie maanden moeten doorkomen dan heb ik denk ik behoorlijk veel geluk. Aanstaande maandag naar de gyneacoloog. Dan zullen we wel horen wat de volgende stappen zijn. Tests en dergelijke en hopelijk een eerste (vroege) echo. Ik hou jullie op de hoogte

Een trotse opa 

Zou het dan toch een meisje worden?, Deze kalender zou voor 90% nauwkeurig moeten zijn. Ik ben benieuwd (klik er op om de grote versie te zien)

Een hoop mensen verklaren ons voor gek dat we nu al het nieuws naar buiten hebben gebracht. Persoonlijk zie ik niet in waarom dat nou zo gek is. Zelf heb ik het idee dat een zwangerschap op elk moment fout kan lopen. Natuurlijk is het risico groter aan het begin maar volgens mij is de vreugde ook aan het begin het grootst en waarom zou je deze vreugde niet delen met de mensen om je heen. Iemand zei tegen me dat ze het zo jammer vond dat je pas na 20 weken kan gaan meegenieten. Dat is nou precies mijn idee. Stel dat alles goed verloopt (en daar gaan we wel vanuit) laat de omgeving dan zo gauw mogelijk mee genieten. En stel dat het niet goed verloopt dat weet de omgeving in ieder geval waarom je verdrietig bent en je met een zuur gezicht rondloopt. Ik ben iemand die zijn gevoelens niet graag verstopt en als we te horen zouden krijgen dat het niet goed gaat dan wil ik daar met mensen over kunnen praten zonder ze eerst nog te moeten uitleggen dat we zwanger waren.

Maar vooralsnog gaan we er van uit dat alles goed zal gaan en zijn we volop aan het genieten van het idee dat we gezinsuitbreiding gaan krijgen. Het lijkt me zo ontzettend gaaf om een kleine nozem in huis te hebben. Ik kan niet wachten tot het zo ver is…..

———————–8<———————————-
Van 14 t/m 18 februari 2007 vindt weer het grootste evenement plaats op het gebied van zwanger zijn, bevallen en opvoeden in Nederland. De negen-maanden-beurs biedt volop informatie over voeding, gezondheid, verzorging voor moeder en kind, financiën, speelgoed, babykamers en kleding. Dit alles in een inspirerende omgeving en met heel veel leuke beursaanbiedingen. Kortom, een evenement dat je niet mag missen!
———————–>8———————————-

Ik ben benieuwd link

Sinds ik weet dat mijn meisje zwanger is loop ik continue te grijnzen. Als ik er aan denk dan krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Maar het gaat nu zelfs verder; als ik om iets anders lach dan moet ik meteen denken aan het gegeven dat er een baby onderweg is. kortom hoe je het ook went of keert, ik denk er continue aan en ik loop de hele dag te grijnzen :-)

Kaartje van oma ‘to be’

Het heeft even op zich laten wachten, maar nu laat dan ook de moeder in spe iets van zich horen. Het is heel raar maar ik voel me nog niet echt zwanger, ik weet dat het zo is maar het connect nog niet. Vergis je niet, ik ben heel erg blij met onze op komst zijnde Junior, maar met uitzondering van de uit proportie groeiende voorgevel voel ik me net als voorheen. Ok ok koffie smaakt niet meer, en soja vla is opeens echt smerig “al zullen de meesten van jullie dat zowiezo al vinden”. Nou ben ik ook niet echt het type om meteen op een enorme roze wolk te gaan drijven, dus het zal wel even duren voor ik me echt zwanger ga voelen. Waarschijnlijk pas als je het gaat zien aan mijn dikke toeter en als ik de kleine kan voelen. Maar ik ben zeker van plan om enorm te gaan genieten van deze tijd, en zal iedereen middels deze site op de hoogte houden van de voortgang. Nu geniet ik vooral van de ontzettend leuke en lieve reacties, zusjes die uit hun dak gaan omdat ze tante worden, vrienden en vriendinnen die enorm blij zijn voor ons en collega’’s die als een deskundig team met allerlei verhalen komen. Maar vergeet vooral de trillende en huilende, maar vooral dolgelukkige oma’’s en opa niet. Jullie zijn allemaal geweldig en bedankt voor alle lieve reacties tot nu toe.

Tja de ouders, lange tijd koesterde zij hoop en eindelijk wordt hun wens vervult. Betty kon haar tranen niet binnen houden, Ieneke begon te trillen en Joop had geen adem meer. Of dat nou kwam vanwege het feit dat er een kleinkind onderweg is of vanwege het feit dat ze beseffen dat ze opa en oma gaan worden en de jaren dus weldegelijk toeslaan….. Ik gok maar op het eerste (en stiekem ook een beetje op het laatste) hoe je het ook went of keert de moeders zijn al druk opzoek naar babykleertjes.

Okay, we zijn nu een paar dagen verder en ik begin al aardig te wennen aan het idee. Misschien wel even verstandig om uit te leggen waarom we deze website ingericht hebben. Wij (Joan en Bas) hebben een jaar geleden besloten dat we graag kinderen willen. Kinderen van ons zelf. Tot die tijd speelde altijd de gedachte dat we zouden adopteren. Maar dan begint het te kriebelen en kom je tot de conclusie dat je toch liever een kindje van jezelf krijgt. Joan is al wat ouder (achter in de 30) en dit brengt een extra risico met zich mee en de kans op succes is ook veel lager. Als je dan daadwerkelijk besloten hebt dat je hiermee door gaat stopt je vrouw met de pil en ga je elke maand hopen dat het raak is. En dan blijft het uit. De tijd begint te dringen en je begint je zorgen te maken of het wel allemaal gaat lukken voor de door jullie gestelde deadline (kindje voor je 40e).

Dan kom je tot de ontdekking dat je vrouw zwanger is en is het toch gelukt (binnen 1 jaar). Alle vrees die je had naar aanleiding van vruchtbaarheidsonderzoeken en ”zwak zaad” verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Je kan je voorstellen dat dit een hoop bij een mens los maakt en ik verwacht ook dat er de komende 9 maanden, plus de rest van mijn leven een heleboel gaat veranderen. Het lijkt mij dan ook geweldig om later terug te kunnen lezen wat je allemaal voelde en wat er allemaal speelde. Ook voor de dochter/zoon in spe zal dit een mooi naslag werk zijn.

Maar waarom dan op het internet? Zodat familie, vrienden en andere geinteresserde mee kunnen lezen en vooral reageren en anticiperen. In de hoop dat hierdoor een mooi en vooral interessant naslagwerk zal ontstaan, voor ons en voor de toekomstige nieuwe telg.