Gisteren toen we het slechte nieuws kregen, was ik nog niet in staat het te bevatten en er mijn gevoel over uit te laten. Vandaag heeft het iets kunnen bezinken en ben ik hier wel aan toe. De teleurstelling en het verdriet is groot, maar ook de angst dat het om een Mola zwangerschap gaat. En dan niet zo zeer om de medische mallemolen die ik dan in moet, maar vooral omdat onze kinderwens dan weer minimaal 6 maanden moet wachten. Wel heeft deze verdrietige gebeurtenis me een ding doen beseffen, ik wil heel graag een kindje en alle twijfels die ik voorheen nog had zijn als sneeuw voor de zon verdwenen door het verdriet dat ik nu ervaar.

Het is zwaar om afscheid te moeten nemen van het kleintje dat door al mijn zwangere gevoelens en lichamelijke uitingen al zo eigen was. En het voelt nog steeds heel onwerkelijk omdat ik me nog zwanger voel en ik dit in principe ook nog ben. Gelukkig heeft Bas kunnen regelen dat we Donderdag al terecht kunnen voor het tweede bezoek en de eventuele uitslag, want dit onzekere gevoel had ik niet nog een hele week willen hebben. Uiteindelijk zal dit gevoel slijten en een plekje krijgen, maar nu voel ik me nog even zwaar kloten.

Joan

Dat hebben we ook weer achter de rug. Ik heb Joan vandaag om 13.00 uur naar het ziekenhuis gebracht. En na wederzijds overleg ben ik daarna weer naar huis gegaan. Uiteraart niet zonder snuf achter te laten (geintje tussen Joan en mij). Ik werd echter niet gebeld door de zuster zoals afgesproken dus besloot ik uiteindelijk om zelf maar te bellen. Ik kreeg meteen te horen dat ze wakker was en dat ik naar haar toe mocht. Ze vertelde me tevens dat Joan erg verdrietig was. Kortom, ik natuurlijk kwaad en gefrustreert dat ze me niet eerder hadden gebeld, in de auto gestapt en op weg maar het MCA. Daar lag Joan en alles ging goed. Het scheen dat ze een gesprek had gehad met de dokter zonder dat ze zich hier nog iets van kon herinneren. Een uur later zaten we in de auto opweg naar huis. Lekker hangen op de bank.

Wat betreft de uitslag; daar zullen we anderhalve week op moeten wachten. Wat we wel te horen kregen was dat het weefsel dat ze hadden weggehaalt er normaal uitzag. Dat is dus een pluspuntje, maar sluit helaas nog niets uit. Kortom we zullen moeten wachten op de uitslag. En we weten nog steeds niet of het wel of geen mola is. We houden jullie op de hoogte.

Na een hele drukke en gezellige kerstweek waarin we enorm hebben genoten van familie en vrienden zijn we nu dan weer gezellig met zijn tweetjes. Nou ja, een beetje met zijn drietjes als je Vinnepoes meerekend of zelfs met zijn viertjes als je dat kleine wezentje in mijn buik meerekend. Maar voor het gemak houden we het maar even op zijn tweetjes.

Vanavond gaan we dan ook lekker rustig met zijn tweetjes afscheid nemen van een 2007 als stel met huisdier en een 2008 als gezin inluiden.

Iedereen een heel gelukkig, gezond en geweldig 2008 toegewenst.

Eindelijk zitie erop, mijn laatste werkdag. Vandaag heb ik om 16:30 afscheid genomen van de laatste collega’s en ben in mijn autootje gestapt om aan een paar extra vrije dagen en vervolgens mijn zwangerschapsverlof te beginnen. Hier ben ik ook wel aan toe, want de afgelopen weken vielen me erg zwaar.

Zo’n gigabuik 24×7 meezeulen en elke nacht maar een paar uurtjes slaap breekt je op den duur wel op.

Ik ben met het afscheid lekker verwent met een giga bos bloemen en een mooi Dikkie Dik voorlees boek van iedereen. Saskia en Marian hadden nog een persoonlijk kleinigheidje voor me gekocht, een schattige bijtring en een knuffelschaap. Nu lekker genieten van mijn vrije tijd en het zonnige weer wat er aan zit te komen.

Vrijdag 27-6-2008 gingen Rob en Lien trouwen in de vondelkerk in Amsterdam en mijn papa moest de trouwreportage schieten. En ik mocht mee!

Allemaal ontzettend spannend voor mij en een heleboel geregel en gesleep voor papa en mama. We moesten erg vroeg naar Ilpendam om foto’s te maken van Rob tijdens zijn voorbereidingen. Ook meteen even kennis gemaakt met rob zijn familie, en de broer en schoonzus van Lien.

En daarna zijn we doorgereden naar Rob zijn huis in Amsterdam om Lien op te halen. Daar aangekomen nog gauw even aan de borst en snel weer slapen terwijl papa aan het fotograferen was voor de trouwreportage.

Tijdens de ceremonie heb ik heerlijk genoten van alle muziek en mooie lichtjes. En heeft mama me goed bezig gehouden terwijl papa weer met zijn camera in de weer was. Het was een erg mooie ceremonie, en Lien zag er geweldig uit.

Na de ceremonie en de receptie zijn mama, papa en ik blijven slapen in het huis van Rob en Carolien. Want, de volgende dag zijn we naar Belgie gereden om daar het feestje van Rob en Lien bij te wonen. Lekker ingepakt in de maxi cosi, en de borst op de achterbank. Rob en Lien hadden in Belgie, (voorbij Bastogne) een heel mooi huis gehuurd met zwembad, bubbelbad, sauna, en een hele grote tuin waar we allemaal lekker buiten konden zitten.
We hadden in deze hele mooie vila, onze eigen kamer en ik had een heel bed voor mij alleen. Dit had ik ook wel nodig na de lange reis. Zelfs nadat ik de gehele weg alleen maar heb geslapen en gegeten. Van het feestje hebben ik en mama na de BBQ niet veel meer meegekregen omdat het toch wel allemaal erg vermoeiend bleek achteraf. Maar gelukkig kwam papa niet al te laat ons gezelschap houden en hebben we met zijn 3-tjes heerlijk geslapen.

De volgende dag nog wat buiten gewandeld en daarna afscheid genomen van Joris (zoontje van Marten en Annelies), en natuurlijk van Rob en Lien.

Daarna terug naar huis voor nog een andere speciale verrassing maar daarover in het volgende bericht meer. Tijdens de rit had mama een hele coole tent gemaakt zodat ik geen last had van de zon en wederom heerlijk kon slapen. En aan het einde van de dag, thuis aangekomen, opnieuw heerlijk in slaap vallen, in papa’s armen.
Al met al was het een hele zware reis maar gelukkig wel ontzettend de moeite waard en hadden we geen van allen dit avontuur willen missen. Ondertussen heb ik thuis al lang weer me ritme teruggevonden. (wat een heerlijk kind ben je toch, en wat een geweldige vrouw heb ik!)