Er is een hoop gebeurd de eerste twee weken na Nicki haar verjaardag. Dus hier een korte samenvatting en natuurlijk de begeleidende foto’s.

Papa is weer lekker aan het fotograferen en experimenteren, dus een hieronder een paar gave foto’s tijdens het eten en buitenspelen. Nicki gaat gelukkig steeds rustiger met de poes om, dus deze blijft zowaar bij tijd en wijlen liggen en laat hij zich door haar aaien.

Nicki kruipt als een bezetene en probeert aan de hand te stappen. Dit laatste lukt aardig en dit heeft tot gevolg dat ze zelf ook probeert te staan en daardoor allemaal nieuwe dingen ontdekt. We laten haar steeds vaker lekker aanklooien met haar eten en dat leidt tot erg grappige momenten. Bijvoorbeeld als je haar bramen te eten geeft, of een broodje appelstroop.

Gelukkig is ze te allen tijde bereid om te helpen met de vaat, als ze maar in de vaatwasser mag kruipen. En als ze niet helpt in de keuken dan speelt ze daar wel. Met een ballon, haar loopauto, de poes. Of ze gaat spelen met haar schep en emmer in de tuin.

Tot slot zijn tante Steffi, Perry en (st)oma Joan op visite geweest. En die hebben een geweldig cadeau mee gebracht. Een boomhuis van V-Tech, een speelhuis vol met dieren en gave geluiden. Nicki was er meteen helemaal wild van. We hebben de dag afgesloten met een BBQ. Gelukkig hadden we het weer mee.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Nadat we terug kwamen van Texel werd het weer gelukkig wat beter en kon Nicki lekker buiten spelen met haar nieuwe tent. Ze had nog meer dan genoeg energie over dus dat ging er wild aan toe.

Verder wilde ze graag voor het eerst zelf eten met een lepel. En zoals je je kan voorstellen is pasta misschien niet helemaal het juiste gerecht voor zo’n eerste try-out. Het levert in ieder geval wel mooie plaatjes op. En gelukkig hebben we snoetenpoetsers. Echter wordt Nicki daar niet helemaal gelukkig van.

Mama heeft een traktatie gemaakt zodat Nicki kan trakteren op het kinderdagverblijf. Kleine zakjes gevuld met een nijntjekoekje, een ballon en een badspeeltje. Deze zal ze de donderdag voor haar verjaardag uitdelen omdat ze vrijdag natuurlijk vrij is vanwege de papadag.

Omdat het zulk mooi weer was wilde we gaan BBQ-en, helaas begon het te regenen. Gelukkig konden we er nog wel een feestje van maken omdat we de keuken aan de tuin hebben.

Tot slot hebben we een nieuwe (kinderveilige) salontafel in de woonkamer. Eindelijk zijn we van de glazen tafel af. Ook Nicki heeft haar goedkeuring gegeven.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Een mooi weekje wat het weer betreft en daardoor ook wat de rest betreft. Het dametje wil niet meer haar zonnebril op (moet ze dan ook maar zelf weten), en verder lekker buiten spelen op het speelkleed. Wat een heerlijkheid. Het zelf drinken wil nog steeds niet lukken, alhoewel ze het wel blijft proberen.

Pasta, dat lust ze niet. Ik twijfel soms of het wel een echte Pisa is (geintje) spelen met pasta daarentegen is natuurlijk wel een groot feest. Netzo als kietelen en donderjagen met papa.

Heel af en toe krijgt Nicki een babymassage en daar kan ze intens van genieten, maar omdat ze wat last heeft van haar doorkomende tanden probeert ze wel telkens in de rand van de commode te bijten.

En tot slot, ze begint aanstalten te maken om te kruipen, dat ziet er erg grappig uit en ik hou mijn hart vast als ze echt door het huis gaat racen….

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Zoals ondertussen gebruikelijk deze week weer begonnen met babyzwemmen en opnieuw kon je die kleine overduidelijk zien genieten. En papa geniet er ook intense van.

Echter werd papa later deze week erg ziek en hing hij meer boven een emmer dan dat ie met Nicki kon spelen. Gelukkig kon mama een heleboel opvangen en dat terwijl ze ook nog eens voor papa zorgde. Het heeft de hele week geduurt voordat papa weer een beetje onder de levende was.

We zijn natuurlijk doorgegaan met de fruithap, en zijn we van de peer, via de banaan, ondertussen al aanbelandt bij de appel. Het lijkt er op dat tot op heden appel de favoriet is. Nic geeft ook duidelijk aan als ze genoeg heeft gehad, lippen stijf op elkaar en spelen met de lepel is toch wel het eerste signaal.

En toen begon eerst te hagelen en de volgende dag te sneeuwen, en die gekke vader van me vond dat ik hagel moest ervaren dus heeft hij een schaalthe gevuld waar ik mijn handje in kon stoppen, erg koud, maar wel verrekte interessant. De volgende dag begon het te sneeuwen. En toen heeft die gekke moeder van mij me een skipak aan getrokken en buiten in de tuin gezet. Warm dat ik het had! Behalve het puntje van mijn neus dan.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Dit weekend zijn we met MI-Swaco (Joan haar werkgever) naar Koudum geweest. Hier konden we skutjesilen en fierljeppen. Beide dingen hebben we niet aan meegedaan omdat we op die kleine moesten passen maar het was wel even lekker ontspannend en we hebben heerlijk ge-BBQ-ed aan het einde van de dag. Het was wel erg jammer dat er zo veel wespen waren.

Nicki heeft zich ook prima vermaakt en we hadden een heerlijke hotelkamer, kompleet met bedje voor Nicki. En natuurlijk weer even met papa op bed in slaap vallen (lijkt thuis wel)

verder kan Nic steeds meer grijpen en in haar mond stoppen, en blijft ze lachen.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

We zijn ondertussen in week 11 beland en alles gaat voorspoedig.

Afgelopen week is er een hoop gebeurd en zijn we een heleboel ervaringen rijker. Nicki is 2x bij het KDV geweest om te oefenen en dat beviel haar prima. Mams had er wat meer moeite mee, maar dat hebben jullie eerder al kunnen lezen.

Verder weer wat nieuwe kleertjes gekocht voor de dame en voor het eerst echt gespeeld met haar boxspeelapparaat op haar kleed dat papa in de keuken had neergelegd. Was wel vermoeiend, dus uiteindelijk lekker in slaap gevallen

Toen het wat mooier weer werd ook lekker buiten op mijn kleed gelegen met m’n vader. Ik heb ook weer gewandeld met mijn moeder en uiteraard weet een hoop gelachen zoals jullie kunnen zien.

Kortom alles gaat lekker…

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Hier nog een paar foto’s van deze week.

Ze spreken denk ik voor zich. Nicki in de wipstoel, met haar blote buik in bed. (is momenteel 27 graden celcius in de kinderkamer, en niet koeler te krijgen. En daarom ligt ze ook wat vaker op ons bed. In de hoop dat ze wat afkoelt.

En tot slot een poging om in het baby badje te gaan (ook vanwege de hitte, buiten in de tuin was het 35 graden!) maar dat was nog geen succes.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Deze week al meerdere keren lekker buiten gewandeld met mams, dit zodat ik wat frisse lucht kreeg en mams de nodige beweging. Dinsdag naar de verloskundige gewandeld voor de nacontrole, Woensdags naar de Apotheek voor een vette zalf om op mijn “door baby-acne en krabben” gehavende snoet te smeren en Donderdags naar de AH voor wat lekkers te snoepen. De laatste dag was voor ons allebei wat teveel van het goede, want ik moest een groot deel van de wandeling huilen en mams kwam bij thuiskomst de trap bijna niet meer op. Het was die dag ook wel erg warm en benauwd.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Bovenstaande fotos zijn in het park gemaakt, tussen het huilen door.

Sommige dingen in het leven daar kan je je geen voorstelling van maken. Een bevalling is er daar eentje van. Wat een verschrikking. Voordat je nou rare dingen gaat denken wil ik je vragen wel verder te lezen.

We zijn nu 3 weken verder en ik heb meerdere malen mijn kant van het verhaal mogen vertellen. (zodra Joan weer (lekker) achter de PC kan zitten zal je ook wel haar ervaringen zien verschijnen). Nu is de tijd rijp dat ik het ook eens daadwerkelijk opschrijf.

Het relaas van een net papa geworden papa……

Onverwachts krijg je te horen dat je naar het ziekenhuis moet, enigszins met spoed, want de kleine heeft in het vruchtwater gepoept. Al je vrezen worden bewaarheid. De weg is afgesloten, wegwerkzaamheden, die waren er 90 minuten geleden toen je voor controle via dezelfde route naar het ziekenhuis reed nog niet. Je besluit om er maar gewoon doorheen te rijden anders zit je zo minstens 30 minuten langer in de auto. Gelukkig geen oranje reflecterende mannetjes doodgereden en die bekeuring komt later wel.

19.30 uur: Aangekomen bij het ziekenhuis moet je parkeren, een van de nadelen van de luxe van een auto. Gelukkig het is gratis tot 9.00 uur in de ochtend (dan zijn we wel weer thuis), dus ik hoef me geen zorgen te maken over een parkeerkaartje.

De verloskundige (Wendy) straalt een bepaalde rust uit, dus alles zal wel goed zijn. Euh, nee, we moesten met spoed naar het ziekenhuis, dus er is iets niet goed. De paniek slaat weer toe en je loopt als een kip zonder kop achter je vrouw (in rolstoel) en de verloskundige aan. Overladen met vluchtkoffers, tassen, en foto/video rugzak.

En dan sta je ineens naast een ziekenhuisbed waarin je vrouw ligt. Je bent volledig het besef van de voorgaande minuten kwijt en weet alleen nog maar dat je in een ziekenhuis bent. Dit laatste valt gewoonweg niet te ontkennen, grauwe muren, faal geelkleurig beddengoed, chemische lucht, verstelbaar bed met te veel knoppen en handeltjes, medische apparatuur aan de muur. Tja het is een ziekenhuis, en dat was niet volgens planning.

De verloskundige komt binnen en vraagt of alles goed is…… Tja wat moet je zeggen? Ja! Even later komt er een zuster binnen en die stelt zich voor als Linda, een leuke zelfverzekerde dame, die de klappen van de zweep wat lijkt kennen. De verloskundige weet te melden dat zij er weer vandoor gaat en dat ze ons veel succes wenst. Euh, hoezo gaat zij weg, zij zou toch de bevalling doen. Nee, alleen als het poliklinisch is….. Wat is dit dat we zijn toch ik een ziekenhuis? Hoe klinisch wil je het hebben….? POLI-klinisch! En dat is het momenteel dus niet…..

Zo val je van de ene verbazing in de andere. Verloskundige weg en een zuster die om je heen dartelt. Maar waar is de arts? Enkele ogenblikken later komt de arts (van eerder die avond) even langs en vraagt of alles goed is. Ja hoor antwoord Joan, het gaat wel. Hoezo vrouw het gaat wel, jij ligt lekker in dat bed en ik moet nog van alles regelen. Camera klaar leggen, video controleren, nat washandje regelen, glaasje sap voor mijn vrouw vragen, druivensuiker naast het bed, bevallingsplan aan de zuster doorgeven, je geen zorgen maken….. Hoezo geen zorgen, we zijn potverdorie in het ziekenhuis en dat was niet volgens planning.

Ondertussen worden de weeën heviger en frequenter. Je loopt je de benen uit je lijf om het washandje koel en vochtig te houden, om je vrouw met een rietje drinken te geven, en om mee te puffen. Als je niet al buiten adem raakt van het rennen en regelen dan is het wel van het puffen, je vrouw bepaalt het ritme is je tijdens de zwangerschapsyoga verteld. En als vent heb jij je daar maar aan, aan te passen. Kortom je bent continue bezig met het inhaleren van valse lucht en sterft bijna door ademnood.

Dan komt de dokter weer binnen, met een coassistente (naam onbekend). De coassistente positioneert zich strategisch aan een hoek van het voeteneind en slaat haar armen over elkaar. Dokter Annelies Rep gaat naast het hartfilmapparaat staan en kijkt wisselend naar Joan en naar de strook papier die door het apparaat uitgespuugd wordt. Er verschijnt een zorgelijke blik op haar gezicht en haar voorhoofd betrekt in een frons. Je vraagt wat er is en je krijgt als antwoord dat ze het niet helemaal vertrouwd. Hoezo niet je kijkt naar de strook papier en ziet een regelmatige hartslag en een heleboel pieken die de weeën moeten voorstellen. Deze laatste komen wel erg snel en het is ondertussen al zo erg dat de weeën op zich langer duren, dan de tijd die er tussen zit. De kleine blijft te rustig tijdens een wee. Kortom je begrijpt dat een regelmatige hartslag dus niet goed is. Er komt een tweede dokter bij, dokter Bais, een wat oudere, nette dame, die niets dan ervaring uitstraalt. Ze spreekt weinig en staat voornamelijk naar de strook papier te staren.

Ze moeten de zuurgraad van het bloed controleren van de kleine wat het ziet er niet bevredigend genoeg uit. Een te hoge zuurgraad betekent te weinig zuurstof, en dat betekent spoed. (tang, vacuüm, keizersnede). Er wordt aan Joan gevraagd of zij op haar rug wil gaan liggen. Nee! Dat wil ze niet want dan kan ze de weeën niet opvangen. Ze moet!, dus met tegenzin en angst in haar ogen draait Joan zich op haar rug. Dokter Rep brengt een buis in en roept uit, wat een haar! Ja dat wisten we al van de verloskundige, die kleine heeft een bos vol met donker haar. Dat blijkt dus nadelig te zijn want dan wordt het moeilijker om bloed af te nemen……….. Hoezo? Er wordt uitgelegd dat er een sneetje in hoofdje wordt gemaakt en dat daar dan bloed wordt weggezogen. Okay….. of eigenlijk niet okay! Na even doorvragen hebben we twee keuzes, of bloed afnemen via eerder genoemde manier of hoog risico lopen dat het mis gaat. Tja dan heb je dus eigenlijk weinig keuze.

Het bloed af nemen verloopt moeizaam en voor Joan vooral pijnlijk omdat ze de weeën niet kan opvangen. Uiteindelijk hebben ze voldoende bloed en moeten we twee minuten wacht want zolang heeft het apparaat nodig. Na drie minuten krijgen we de mededeling dat het apparaat geen uitslag heeft gegeven en dat ze het nog een keer moeten proberen. Tranen bij Joan omdat ze opnieuw op haar rug moet liggen. Ikzelf raakte op dat moment behoorlijk gefrustreerd omdat ik enerzijds mijn vrouw over haar toeren zag en anderzijds omdat het idee dat ze opnieuw mijn dochter gingen snijden me totaal niet aanstond. Maar we hadden opnieuw geen echte keuze.

Wat doen die debielen, en sorry, maar ik kan echt geen andere naam verzinnen, nadat ze opnieuw met veel moeite, en voor Joan vooral pijn, bloed hebben afgenomen, ze lopen naar het eerder genoemde apparaat, en plaatsen daarin opnieuw een cassette met bloed van mijn kleine meid. En zoals ik al stilaan begon te vermoedden, wederom geen uitslag. Het toestel was defect.

Als iemand mij kan uitleggen hoe je in een medische omgeving, waar levensbedreigende situaties voorkomen, gewoon zonder na te denken, een toestel voor een tweede keer gebruikt, terwijl het al een keer heeft gefaald, dan zal ik het wellicht snappen. Maar tot op heden is dat nog niemand gelukt. Mijn bloed kookte. En zoals jullie wel kunnen vermoedden, ze kwamen vertellen dat Joan voor een 3e keer op haar rug moest gaan liggen, en er opnieuw een sneetje gemaakt zou worden. Op dat moment werd ik pislink en heb ik werkelijk op het punt gestaan om klappen uit te delen. Ik heb ingehouden omwille van Joan en de hele situatie. Er was echter één grote wijziging in de gehele situatie. We hadden andere keuzes als voorheen, enerzijds Joan, en die kleine voor een 3e keer alles laten ondergaan, of anderzijds een keizersnede. Wel potverdorie, waar kwam die nou ineens vandaan? Een keizersnede was voor Joan echt geen optie, dus stemde zij met veel tegenzin in met een 3e poging. Ikzelf was nog niet overtuigd en dat was iets wat gelukkig door zuster Linda niet onopgemerkt voorbij ging. Ze wist me gerust te stellen door te zeggen dat ze het laboratorium hadden gebeld en dat zij het bloed zouden onderzoeken, ze zouden niet meer het apparaat gebruiken.

Met tranen, en vooral angst en een hoop onrust in haar ogen onderging Joan een 3e poging. 10 minuten later hadden we de uitslag, alles was naar tevredenheid. Ik zag dat Joan een klein beetje kon ontspannen. De beide artsen vertrokken, gevolgd door de coassistente. Ze zouden later terugkomen. O ja, de coassistente. Wat deed die daar ook al weer?

Zuster Linda, stelde ons wat gerust en loste mij enkele malen af daar waar het drank en washandjes corvee betrof. De weeën waren ondertussen zo hevig en frequent dat ze minstens 90 seconde duurde en er slecht 30 seconden tussen zat.

Enige tijd later opnieuw de arts en de coassistente. Ik was nu iets rustiger en begon al te opereren in een automatische piloot modus. Tijd voor foto’s of video was er nog niet geweest en nu had ik er de energie niet meer voor. Kortom ik had iets meer tijd om te observeren wat er allemaal gebeurde. En het viel me op dat Joan een aantal keer een vragende blik had geworpen in de richting van de coassistente die opnieuw strategisch geplaatst stond op een hoek aan het voeteneinde met haar armen over elkaar. Het leek wel een standbeeld en het frustreerde mij enorm dat ze totaal geen respons gaf als Joan haar vragend aankeek. Hoe langer ik hiernaar keek hoe groter de frustratie werd. Ik snap heel goed dat artsen het ook eerst allemaal moeten leren maar als je aan een patiënt z’n bed staat doe dan in ieder geval alsof je interesse hebt in datgene wat er gebeurd. En parkeer jezelf niet als stoïcijnse trut aan het voeteneinde van een bed. Er was bij mij blijven hangen dat je als patiënt en partner gewoon moest zeggen wat je niet aanstond. Dus ik ben naar zuster Linda toegegaan en heb haar mijn frustratie verteld. Zonder blikken of blozen stapte zij op de coassistente af, greep haar stevig bij de elleboog en bonjourde haar zo de kamer uit, breed glimlachend in mijn richting.

Uren verstreken, het leken wel minuten……..

Het viel mij op dat de bezorgde blikken niet verdwenen op de gezichten van de doktoren. Zuster Linda probeerde Joan nog wat gerust te stellen en vertelde haar de ze het beste gewoon de weeën over haar heen kon laten komen en dat ze geen moeite moest doen om ze weg te puffen. Dat scheen Joan te ontspannen en vrij snel daarop begonnen de persweeën. Het was vooral voor mij een hele opluchting wat ikzelf kon eindelijk weer normaal ademhalen en de overvloed aan valse lucht zou eindelijk stoppen. De bedoeling was dat Joan tijdens het persen haar adem zou inhouden, dit bleek echter een erg moeilijke opgave. Totdat dokter Bais, Joan een tik in het gezicht gaf met de woorden, ik zei toch dat jij je adem in moest houden. Dit was de oplossing, en gaf Joan net dat beetje extra energie. Het stomme is dat het mij allemaal niets kon schelen omdat ik de zag dit dokter Bais dit weloverwogen had gedaan en het zeker het gewenste effect had.

Weer een paar bezorgde blikken verder, en toen kwam de ellende. Ze wilde nogmaals bloed afnemen. Het zou nu makkelijker zijn, om dat het hoofdje al zichtbaar was. Met pijn in mijn hart stemde ik in en begon ik met mijn poging om Joan over te halen om ook in te stemmen. Wat vond ik dat verschrikkelijk, je liefde vragen om iets te doen waarvan je weet dat ze heel veel pijn zal ondervinden. Uiteindelijke lukte het en werd er voor de 4e keer bloed bij die kleine afgenomen (achteraf heb ik pas echt beseft dat ze bij die kleine 4 keer een sneetje van een halve centimeter in haar hoofdje hebben gemaakt). De dokter liep al weer naar het defect apparaat, en voor dat ik haar neer kon hoeken, sprong zuster Linda er tussen met de woorden dat ze het laboratorium al had ingelicht, en dat ze snel terug zou zijn met de uitslag. 10 minuten later was het zover.

De uitslag was niet goed, er was haast geboden, er werd besloten om over te gaan op een vacuümbevalling.

Al met al heeft het 10 minuten geduurd, en dat is niet lang. Maar er gebeurde zoveel te gelijkertijd dat het wel een half uur leek. Ze hadden besloten om een siliconen kapje te gebruiken omdat dit minder schadelijk voor de kleine zou zijn. Deze is tot 3 keer aan toe los geschoten. Met als gevolg dat de kleine bij Joan weer naar binnen schoot, en aan Joan haar gejammer te horen was dit niet prettig. Daarnaast hebben ze Joan 12 centimeter ingeknipt. In eerste instantie met een botte schaar die door een luid vloekende arts op de grond werd gesmeten en die vrolijk verder ging met een nieuwe schaar. Na een hoop gesjor, een knie tegen de rand van het bed en een paar ferme rukken kwam de kleine eruit. Nick was geboren, 3 uur 59 in de ochtend, tranen in je ogen van geluk en tegelijkertijd onzekerheid. Je weet nog te vertellen dat jullie willen dat de kleine minstens 1 uur met navelstreng op moeders buik blijft liggen.

Nee, meneer! Wij willen dat u nu knipt, en als u het niet doet dan doen wij het! Hoezo? Wat is er aan de hand dan? Zonder na te denken knip je de navelstreng die je dochter verbind aan je vrouw door en wordt je verteld dat je ze mag volgen naar de kamer ernaast. Je kijkt over je schouder om je vrouw een geruststellende blik toe te werpen maar dat had je beter niet kunnen doen. Je ziet je vrouw met haar benen in de beugels liggen, met een wond van 12 centimeter tussen haar benen. Er onder een emmer waarin het bloed druppelt en wat al nog niet meer. Je probeert de schrik op je gezicht te verbergen, en geeft stoer je vrouw een knipoog.

In de andere kamer zijn er 5 mensen in witte jassen bezig met je dochter. Hoe heet ze? Ja jezus dat vertel ik je zo wel, vertel me maar eerst hoe het met haar is. Abgar score van 5, klote dat is niet goed. Ze huilt niet, je ziet geen ademhaling, er zit geen zichtbaar leven in. Ze pakken een zuurstofmasker met blaasbalg en geven het kleine wezentje een ferme puf. Als een achterlijke begint het borstkastje op en neer te gaan en komt er heel voorzichtig een klein huilgeluidje. Apgar 8, pfff dat klink al een stuk beter, en in plaats van een heleboel onbegrijpelijke medische termen en verontruste blikken begint het medisch personeel te lachen en grapjes te maken. Ik weet ze te vertellen dat mijn dochter Nicki heet.

Wat er daarna allemaal gebeurde zal ik jullie besparen (2,5 uur wachten totdat je gehecht wordt, artsen die geen tijd hebben, slechte communicatie) Wel wil ik nog zeggen dat ongeacht de dingen die ik anders had gezien ik toch heel blij was met de artsen die ons hebben geholpen, en vooral met zuster Linda (die het trouwens roerend met me eens was wat betreft de coassistente), die was echt onze steun en toeverlaat.

Ik ben nu 3 weken oud en mijn papa en mama proberen me zoveel mogelijk mee te nemen naar buiten.

Dit weekend, al mee geweest in de auto, we waren te vroeg voor het consultatieburo, dus zijn we de auto gaan wassen. Ik heb toen lekker met mama in de schaduw gezeten.

Verder moest papa weer fotograferen, en deze keer was het op het strand van Luna. Dus ook deze keer mocht ik weer mee en ben ik lekker met mama een paar uurtjes buiten geweest en hebben we door het water gewandeld.

Verder hadden we een klein succesje…. ik heb zowaar even op de speen gesabbeld.

[toon als diashow]

[View with PicLens]