Vandaag opnieuw naar de gyneacoloog. Na flinke ruzie door de telefoon mochten we gelukkig een paar dagen eerder komen.

Er is opnieuw een echo gemaakt en geen verbetering. Daarnaast bleek het zwangerschapshormoon een waarde van 40.000 te hebben. Dit is te hoog maar is niet de 150.000 die normaal is bij een ‘mola’. Nog steeds waren er meerdere vruchtzakken te zien (zie de echo’s – de donkere vlekken zijn de vruchtzakken)

Dit heeft de dokter doen besluiten om het weg te halen middels een curatage (abortus). En dit gaat 20 februari onder algehele narcose plaatsvinden. Dan is het dus definitief einde zwangerschap. Het weefsel dat ze weghalen zal onderzocht worden door een pathaloog die moet uitsluiten danwel aantonen dat het om een mola gaat. Als dit daadwerkelijk het geval is dan hebben we een heel ander pad te bewandelen maar dat zien we dan wel weer.

Nu eerst aanstaande dinsdag doorkomen wat op zich al spannend genoeg is. In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor de steun en medeleven.

Dat hebben we ook weer achter de rug. Ik heb Joan vandaag om 13.00 uur naar het ziekenhuis gebracht. En na wederzijds overleg ben ik daarna weer naar huis gegaan. Uiteraart niet zonder snuf achter te laten (geintje tussen Joan en mij). Ik werd echter niet gebeld door de zuster zoals afgesproken dus besloot ik uiteindelijk om zelf maar te bellen. Ik kreeg meteen te horen dat ze wakker was en dat ik naar haar toe mocht. Ze vertelde me tevens dat Joan erg verdrietig was. Kortom, ik natuurlijk kwaad en gefrustreert dat ze me niet eerder hadden gebeld, in de auto gestapt en op weg maar het MCA. Daar lag Joan en alles ging goed. Het scheen dat ze een gesprek had gehad met de dokter zonder dat ze zich hier nog iets van kon herinneren. Een uur later zaten we in de auto opweg naar huis. Lekker hangen op de bank.

Wat betreft de uitslag; daar zullen we anderhalve week op moeten wachten. Wat we wel te horen kregen was dat het weefsel dat ze hadden weggehaalt er normaal uitzag. Dat is dus een pluspuntje, maar sluit helaas nog niets uit. Kortom we zullen moeten wachten op de uitslag. En we weten nog steeds niet of het wel of geen mola is. We houden jullie op de hoogte.

We hebben de voorlopige uitslag en deze is erg positief. Uit het weefsel is gebleken dat het geen mola betreft. Ze noemen het een voorlopige uitslag maar volgens onze nieuwe dokter is dat zo goed als zeker. Nu nog even wachten op de uitslag van het bloedonderzoek waar aan ze kunnen zien of Joan nog zwangerschaps hormomen in haar lichaam heeft. Als dit niet het geval is dan kunnen we er weer tegen aan.

De dag van de uitslag waren we allebei helemaal op. Waarschijnlijk omdat eindelijk alle spanning weg viel. Nu kunnen we ons weer focussen op de alledaagse zaken. Joan is weer volop begonnen bij haar werk en ik heb een nieuwe opdracht in Amsterdam die mijn volledige aandacht vraagt.

We zijn ons weer voorzichtig aan aan het voorbereiden op een hopelijk volgende zwangerschap. Wel hebben we besloten dat we wat meer gaan testen aangaande vruchtbaarheid en dergelijke. Kortom ik mag het nog een keer bewijzen en afhankelijk van de uitslag zullen we bespreken wat de volgende stappen zijn.

Voor mij zit “als alles goed is” de laatste test erop, vandaag moest ik nog 1 keer bloed laten prikken om te kijken of al het zwangerschapshormoon uit mijn lichaam is verdwenen. Om geen risico te lopen vond de arts het toch verstandiger om pas weer zwanger te worden als ik helemaal ontzwangerd ben, gelukkig hoeft dit niet erg lang te duren omdat het niet om een Mola-zwangerschap ging. Blij toe dat ik dit niet vaker hoef te doen, want met maar 1 prikpunt in Heerhugowaard, heb ik vanmorgen ruim een uur moeten wachten tot ik aan de beurt was. Nu alleen nog 1 testje voor Bas en dan 23 Maart een vervolg gesprek met “de reeds de 3e gynaecoloog die we hebben versleten” Dokter Hooker ;-)

Vorige week kregen we het blije nieuws dat we weer zwanger waren. En dat op een dag dat ik net uit het ziekenhuis kwam waar mijn vader ligt. Ik had net het nieuws gekregen dat mijn vader alsnog aan zijn hart geopereert zou worden. Een operatie met veel risico’s. Toen ik thuis kwam stond Joan te popelen om te testen.

Na een minuut of wat kwam ze beneden met het testertje in haar hand. Enkele ogenblikken later verschenen de verlossende letters op het kleine schermpje. “ZWANGER”.

Vreugde en verdriet tegelijkertijd. Door mijn hoofd continue de gedachte dat het ene leven plaats zou maken voor het andere. Stomme gedachten als ik er naderhand aan terug denk, maar op zo’n moment heel erg logisch. Nu zijn we een week verder. Gisteren een afspraak gemaakt voor de eerste echo. Dit op advies van de dokter gezien het feit we vorige keer alle ellende hebben moeten doorstaan van een mogelijke mola. En beetje bij beetje krijgt de blijdschap de overhand.

Dan het nieuws dat mijn vader toch niet geopereert wordt. Hij doet het beter op zijn medicijnen dan men had verwacht. Blijdschap omdat we niet de ellende van een openhart operatie hoeven door te staan.

En dan de volgende klap. Joan belde me vanmiddag…… een bloeding. Waarschijnlijk een miskraam. Opzich niet zo gek zo vroeg in een zwangerschap, maar emotioneel is de klap erg groot. Morgen maar weer het ziekenhuis bellen om te vragen of de geplande echo door moet gaan. Het schijnt dat ze zowieso willen kijken of al het weefsel weg is.

Maar simpel samengevat: is het gewoon allemaal kut. Andere woorden heb ik er even niet voor. Een grote emotionele achtbaan, en laat ik nou niet houden van achtbanen….

Driemaal is scheepsrecht!  We zijn wederom zwanger.

Ik vind het allemaal doodeng als ik heel eerlijk ben. Wederom die onzekerheid over of alles goed gaat. Maar tegelijkertijd de gigantische blijdschap dat het toch weer gelukt is. Ondertussen kan ik het Clearblue staafje wel dromen. En zoals de foto al laat zien. Jackpot!!! We krijgen een nieuwe kans.

We hebben getracht deze keer om onze mond te houden maar met het oog op Joan haar verjaardagsfeestje, waar ze dan niet zou drinken en of roken, hebben we besloten om het toch maar te vertellen. Was meteen een mooie verrassing voor alle aanwezigen.

Maar voor ons veel belangrijker nieuws. We zijn vandaag naar het ziekenhuis geweest voor de eerste echo. En dat was

volgens de dokter positief. We zijn wat vroeg maar gezien alle nare voorgeschiedenissen vond onze huisarts het wel verstandig om niet te lang te wachten. We wisten niet goed wat we zouden zien maar vandaag was het dan zo ver.

Hier onze eerste echo. Wat je ziet is een vruchtzakje (17 mm slechts) met daarin een dooierzakje. En na heel lang turen en staren meende we met zijn drieen ook een pulserend vlekje te zien. Dit vlekje zat volgens de dokter op de goede plaats maar ze vond het nog wat te vroeg om het een en ander uit te sluiten. Maar om met haar woorden te spreken het zag er positief uit.

Op de volgende foto heb ik met een rode pijl aangegeven waar het vruchtje zich vermoedelijk aan het ontwikkelen is.

Kortom daar waar het dooierzakje vast zit aan het vruchtzakje zagen we een vlekje pulseren. Omdat ze nog niets kon uitsluiten mogen we over twee weken al weer terugkomen voor de volgende echo. Ik hou jullie op de hoogte.

Sinds ik gestopt ben met roken, nog geen peuk op gestoken. Kortom niet 1 keer gesmokkelt. Moet wel zeggen dat het me erg zwaar valt. Maarja toch nog maar even volhouden.

Sowieso een naar weekje achter de rug. Nog steeds grieperig (nu al de 3e week). De dokter had in mijn oor gesneden om een bultje weg te halen en nu heb ik er een grotere bult voor in de plaats gekregen (kortom, volkomen zinloze actie). En begonnen op nieuwe klus op mijn werk waarvan ik nog niet weet wat ik er van moet vinden. De tijd zal het leren.

Deze week wel de nieuwe kinderwagen/buggy/autostoeltje/maxicosi/boorschappenkar/reiswieg/combi opgehaald en gisteren samen mee lopen experimenteren. Dat ding heeft gewoon te veel opties, vraag me af of we ze ooit allemaal zullen gebruiken. Maar 1 ding weet ik zeker, hij is wel supercool….

Nu is het verder wachten op het eerste bezoek bij de verloskundige volgende week.

Vandaag naar de gyneacoloog geweest voor de combinatie test. De combinatie test bestaat uit twee onderdelen. 1) een bloedonderzoek van mama en 2) een uitgebreide echo die ze gebruiken om de zogenaamde nekplooi te meten.

Als je de artikelen op het internet moet geloven is het een goed teken als de dikte van de nekplooi niet boven de 3,5mm komt. Bij onze kleine was dit 1,9mm. Dt is dus het eerste goede teken. Maar we moeten realistisch blijven, pas als we volgende week de definitieve uitslag van het bloedonderzoek krijgen, weten we wat de kans is dat Puc down syndroom heeft. (maar ik heb een goed gevoel).

Okay dit waren de serieuze zaken, nu de leuke dingen:

We hebben 8 vingers en twee duimen gezien, twee beentjes en voetjes, twee hersenhelften. We hebben een neus, oogkas en kaak gezien. En bovenop alles we hebben een springer………

Op het moment dat de dokter het apparaat op Joan haar buik plaatste maakte Puc een mega sprong. Zelfs de gyneacologe was verbaasd, en reageerde meteen met de woorden, “Nou dat ziet er levendig uit, dat zit wel goed”. Kortom alle zorgen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. En daarmee viel er een gigantische last van mijn schouders.

Zoals Joan eerder vandaag al tegen me zei, is dit weer een mijlpaal….. op naar de volgende mijlpaal.

Ik zal later de echo’s met tekst en uitleg op de site plaatsen.

Ik kwam dit weekend leuk speelgoed tegen van Sesamstraat, een aankleed Ernie en een Ernie bij de dokter. Beide poppen praten met de stem van Ernie en helpen je peuter nieuwe dingen leren.

Ik weet het, iet wat vroeg, maar ik kon het niet laten om de aankleed Ernie te kopen en heb toen de dokter Ernie laten staan. Nu blijkt dat de dokter Ernie behoorlijk zeldzaam is (als je zoekt op het internet) dus die ga ik binnenkort ook maar regelen dan. Ik weet waar ik hem krijgen kan.

Wat een heerlijkheid om een kind te krijgen, voel me zelf weer helemaal jong en heb weer een goede reden om naar de speelgoedwinkel te gaan……

Vandaag voor de 4e keer naar de verloskundige geweest en eigenlijk valt er niet veel te melden. Behalve dan dat Joan naar de dokter moet om uit te sluiten dat haar ‘harde buik’ van een blaasontsteking komt.

Wederom het hartje gehoord (140 slagen per minuut). En alles gaat volgens plan zegt de VK.

Wat ik veel leuker vind is dat we meteen een afspraak hebben gemaakt voor de pret-echo, 10 maart is de datum. Moeten we daarna de oma’s maar uitnodigen zodat ze hun kleindochter kunnen bekijken.

Sommige dingen in het leven daar kan je je geen voorstelling van maken. Een bevalling is er daar eentje van. Wat een verschrikking. Voordat je nou rare dingen gaat denken wil ik je vragen wel verder te lezen.

We zijn nu 3 weken verder en ik heb meerdere malen mijn kant van het verhaal mogen vertellen. (zodra Joan weer (lekker) achter de PC kan zitten zal je ook wel haar ervaringen zien verschijnen). Nu is de tijd rijp dat ik het ook eens daadwerkelijk opschrijf.

Het relaas van een net papa geworden papa……

Onverwachts krijg je te horen dat je naar het ziekenhuis moet, enigszins met spoed, want de kleine heeft in het vruchtwater gepoept. Al je vrezen worden bewaarheid. De weg is afgesloten, wegwerkzaamheden, die waren er 90 minuten geleden toen je voor controle via dezelfde route naar het ziekenhuis reed nog niet. Je besluit om er maar gewoon doorheen te rijden anders zit je zo minstens 30 minuten langer in de auto. Gelukkig geen oranje reflecterende mannetjes doodgereden en die bekeuring komt later wel.

19.30 uur: Aangekomen bij het ziekenhuis moet je parkeren, een van de nadelen van de luxe van een auto. Gelukkig het is gratis tot 9.00 uur in de ochtend (dan zijn we wel weer thuis), dus ik hoef me geen zorgen te maken over een parkeerkaartje.

De verloskundige (Wendy) straalt een bepaalde rust uit, dus alles zal wel goed zijn. Euh, nee, we moesten met spoed naar het ziekenhuis, dus er is iets niet goed. De paniek slaat weer toe en je loopt als een kip zonder kop achter je vrouw (in rolstoel) en de verloskundige aan. Overladen met vluchtkoffers, tassen, en foto/video rugzak.

En dan sta je ineens naast een ziekenhuisbed waarin je vrouw ligt. Je bent volledig het besef van de voorgaande minuten kwijt en weet alleen nog maar dat je in een ziekenhuis bent. Dit laatste valt gewoonweg niet te ontkennen, grauwe muren, faal geelkleurig beddengoed, chemische lucht, verstelbaar bed met te veel knoppen en handeltjes, medische apparatuur aan de muur. Tja het is een ziekenhuis, en dat was niet volgens planning.

De verloskundige komt binnen en vraagt of alles goed is…… Tja wat moet je zeggen? Ja! Even later komt er een zuster binnen en die stelt zich voor als Linda, een leuke zelfverzekerde dame, die de klappen van de zweep wat lijkt kennen. De verloskundige weet te melden dat zij er weer vandoor gaat en dat ze ons veel succes wenst. Euh, hoezo gaat zij weg, zij zou toch de bevalling doen. Nee, alleen als het poliklinisch is….. Wat is dit dat we zijn toch ik een ziekenhuis? Hoe klinisch wil je het hebben….? POLI-klinisch! En dat is het momenteel dus niet…..

Zo val je van de ene verbazing in de andere. Verloskundige weg en een zuster die om je heen dartelt. Maar waar is de arts? Enkele ogenblikken later komt de arts (van eerder die avond) even langs en vraagt of alles goed is. Ja hoor antwoord Joan, het gaat wel. Hoezo vrouw het gaat wel, jij ligt lekker in dat bed en ik moet nog van alles regelen. Camera klaar leggen, video controleren, nat washandje regelen, glaasje sap voor mijn vrouw vragen, druivensuiker naast het bed, bevallingsplan aan de zuster doorgeven, je geen zorgen maken….. Hoezo geen zorgen, we zijn potverdorie in het ziekenhuis en dat was niet volgens planning.

Ondertussen worden de weeën heviger en frequenter. Je loopt je de benen uit je lijf om het washandje koel en vochtig te houden, om je vrouw met een rietje drinken te geven, en om mee te puffen. Als je niet al buiten adem raakt van het rennen en regelen dan is het wel van het puffen, je vrouw bepaalt het ritme is je tijdens de zwangerschapsyoga verteld. En als vent heb jij je daar maar aan, aan te passen. Kortom je bent continue bezig met het inhaleren van valse lucht en sterft bijna door ademnood.

Dan komt de dokter weer binnen, met een coassistente (naam onbekend). De coassistente positioneert zich strategisch aan een hoek van het voeteneind en slaat haar armen over elkaar. Dokter Annelies Rep gaat naast het hartfilmapparaat staan en kijkt wisselend naar Joan en naar de strook papier die door het apparaat uitgespuugd wordt. Er verschijnt een zorgelijke blik op haar gezicht en haar voorhoofd betrekt in een frons. Je vraagt wat er is en je krijgt als antwoord dat ze het niet helemaal vertrouwd. Hoezo niet je kijkt naar de strook papier en ziet een regelmatige hartslag en een heleboel pieken die de weeën moeten voorstellen. Deze laatste komen wel erg snel en het is ondertussen al zo erg dat de weeën op zich langer duren, dan de tijd die er tussen zit. De kleine blijft te rustig tijdens een wee. Kortom je begrijpt dat een regelmatige hartslag dus niet goed is. Er komt een tweede dokter bij, dokter Bais, een wat oudere, nette dame, die niets dan ervaring uitstraalt. Ze spreekt weinig en staat voornamelijk naar de strook papier te staren.

Ze moeten de zuurgraad van het bloed controleren van de kleine wat het ziet er niet bevredigend genoeg uit. Een te hoge zuurgraad betekent te weinig zuurstof, en dat betekent spoed. (tang, vacuüm, keizersnede). Er wordt aan Joan gevraagd of zij op haar rug wil gaan liggen. Nee! Dat wil ze niet want dan kan ze de weeën niet opvangen. Ze moet!, dus met tegenzin en angst in haar ogen draait Joan zich op haar rug. Dokter Rep brengt een buis in en roept uit, wat een haar! Ja dat wisten we al van de verloskundige, die kleine heeft een bos vol met donker haar. Dat blijkt dus nadelig te zijn want dan wordt het moeilijker om bloed af te nemen……….. Hoezo? Er wordt uitgelegd dat er een sneetje in hoofdje wordt gemaakt en dat daar dan bloed wordt weggezogen. Okay….. of eigenlijk niet okay! Na even doorvragen hebben we twee keuzes, of bloed afnemen via eerder genoemde manier of hoog risico lopen dat het mis gaat. Tja dan heb je dus eigenlijk weinig keuze.

Het bloed af nemen verloopt moeizaam en voor Joan vooral pijnlijk omdat ze de weeën niet kan opvangen. Uiteindelijk hebben ze voldoende bloed en moeten we twee minuten wacht want zolang heeft het apparaat nodig. Na drie minuten krijgen we de mededeling dat het apparaat geen uitslag heeft gegeven en dat ze het nog een keer moeten proberen. Tranen bij Joan omdat ze opnieuw op haar rug moet liggen. Ikzelf raakte op dat moment behoorlijk gefrustreerd omdat ik enerzijds mijn vrouw over haar toeren zag en anderzijds omdat het idee dat ze opnieuw mijn dochter gingen snijden me totaal niet aanstond. Maar we hadden opnieuw geen echte keuze.

Wat doen die debielen, en sorry, maar ik kan echt geen andere naam verzinnen, nadat ze opnieuw met veel moeite, en voor Joan vooral pijn, bloed hebben afgenomen, ze lopen naar het eerder genoemde apparaat, en plaatsen daarin opnieuw een cassette met bloed van mijn kleine meid. En zoals ik al stilaan begon te vermoedden, wederom geen uitslag. Het toestel was defect.

Als iemand mij kan uitleggen hoe je in een medische omgeving, waar levensbedreigende situaties voorkomen, gewoon zonder na te denken, een toestel voor een tweede keer gebruikt, terwijl het al een keer heeft gefaald, dan zal ik het wellicht snappen. Maar tot op heden is dat nog niemand gelukt. Mijn bloed kookte. En zoals jullie wel kunnen vermoedden, ze kwamen vertellen dat Joan voor een 3e keer op haar rug moest gaan liggen, en er opnieuw een sneetje gemaakt zou worden. Op dat moment werd ik pislink en heb ik werkelijk op het punt gestaan om klappen uit te delen. Ik heb ingehouden omwille van Joan en de hele situatie. Er was echter één grote wijziging in de gehele situatie. We hadden andere keuzes als voorheen, enerzijds Joan, en die kleine voor een 3e keer alles laten ondergaan, of anderzijds een keizersnede. Wel potverdorie, waar kwam die nou ineens vandaan? Een keizersnede was voor Joan echt geen optie, dus stemde zij met veel tegenzin in met een 3e poging. Ikzelf was nog niet overtuigd en dat was iets wat gelukkig door zuster Linda niet onopgemerkt voorbij ging. Ze wist me gerust te stellen door te zeggen dat ze het laboratorium hadden gebeld en dat zij het bloed zouden onderzoeken, ze zouden niet meer het apparaat gebruiken.

Met tranen, en vooral angst en een hoop onrust in haar ogen onderging Joan een 3e poging. 10 minuten later hadden we de uitslag, alles was naar tevredenheid. Ik zag dat Joan een klein beetje kon ontspannen. De beide artsen vertrokken, gevolgd door de coassistente. Ze zouden later terugkomen. O ja, de coassistente. Wat deed die daar ook al weer?

Zuster Linda, stelde ons wat gerust en loste mij enkele malen af daar waar het drank en washandjes corvee betrof. De weeën waren ondertussen zo hevig en frequent dat ze minstens 90 seconde duurde en er slecht 30 seconden tussen zat.

Enige tijd later opnieuw de arts en de coassistente. Ik was nu iets rustiger en begon al te opereren in een automatische piloot modus. Tijd voor foto’s of video was er nog niet geweest en nu had ik er de energie niet meer voor. Kortom ik had iets meer tijd om te observeren wat er allemaal gebeurde. En het viel me op dat Joan een aantal keer een vragende blik had geworpen in de richting van de coassistente die opnieuw strategisch geplaatst stond op een hoek aan het voeteneinde met haar armen over elkaar. Het leek wel een standbeeld en het frustreerde mij enorm dat ze totaal geen respons gaf als Joan haar vragend aankeek. Hoe langer ik hiernaar keek hoe groter de frustratie werd. Ik snap heel goed dat artsen het ook eerst allemaal moeten leren maar als je aan een patiënt z’n bed staat doe dan in ieder geval alsof je interesse hebt in datgene wat er gebeurd. En parkeer jezelf niet als stoïcijnse trut aan het voeteneinde van een bed. Er was bij mij blijven hangen dat je als patiënt en partner gewoon moest zeggen wat je niet aanstond. Dus ik ben naar zuster Linda toegegaan en heb haar mijn frustratie verteld. Zonder blikken of blozen stapte zij op de coassistente af, greep haar stevig bij de elleboog en bonjourde haar zo de kamer uit, breed glimlachend in mijn richting.

Uren verstreken, het leken wel minuten……..

Het viel mij op dat de bezorgde blikken niet verdwenen op de gezichten van de doktoren. Zuster Linda probeerde Joan nog wat gerust te stellen en vertelde haar de ze het beste gewoon de weeën over haar heen kon laten komen en dat ze geen moeite moest doen om ze weg te puffen. Dat scheen Joan te ontspannen en vrij snel daarop begonnen de persweeën. Het was vooral voor mij een hele opluchting wat ikzelf kon eindelijk weer normaal ademhalen en de overvloed aan valse lucht zou eindelijk stoppen. De bedoeling was dat Joan tijdens het persen haar adem zou inhouden, dit bleek echter een erg moeilijke opgave. Totdat dokter Bais, Joan een tik in het gezicht gaf met de woorden, ik zei toch dat jij je adem in moest houden. Dit was de oplossing, en gaf Joan net dat beetje extra energie. Het stomme is dat het mij allemaal niets kon schelen omdat ik de zag dit dokter Bais dit weloverwogen had gedaan en het zeker het gewenste effect had.

Weer een paar bezorgde blikken verder, en toen kwam de ellende. Ze wilde nogmaals bloed afnemen. Het zou nu makkelijker zijn, om dat het hoofdje al zichtbaar was. Met pijn in mijn hart stemde ik in en begon ik met mijn poging om Joan over te halen om ook in te stemmen. Wat vond ik dat verschrikkelijk, je liefde vragen om iets te doen waarvan je weet dat ze heel veel pijn zal ondervinden. Uiteindelijke lukte het en werd er voor de 4e keer bloed bij die kleine afgenomen (achteraf heb ik pas echt beseft dat ze bij die kleine 4 keer een sneetje van een halve centimeter in haar hoofdje hebben gemaakt). De dokter liep al weer naar het defect apparaat, en voor dat ik haar neer kon hoeken, sprong zuster Linda er tussen met de woorden dat ze het laboratorium al had ingelicht, en dat ze snel terug zou zijn met de uitslag. 10 minuten later was het zover.

De uitslag was niet goed, er was haast geboden, er werd besloten om over te gaan op een vacuümbevalling.

Al met al heeft het 10 minuten geduurd, en dat is niet lang. Maar er gebeurde zoveel te gelijkertijd dat het wel een half uur leek. Ze hadden besloten om een siliconen kapje te gebruiken omdat dit minder schadelijk voor de kleine zou zijn. Deze is tot 3 keer aan toe los geschoten. Met als gevolg dat de kleine bij Joan weer naar binnen schoot, en aan Joan haar gejammer te horen was dit niet prettig. Daarnaast hebben ze Joan 12 centimeter ingeknipt. In eerste instantie met een botte schaar die door een luid vloekende arts op de grond werd gesmeten en die vrolijk verder ging met een nieuwe schaar. Na een hoop gesjor, een knie tegen de rand van het bed en een paar ferme rukken kwam de kleine eruit. Nick was geboren, 3 uur 59 in de ochtend, tranen in je ogen van geluk en tegelijkertijd onzekerheid. Je weet nog te vertellen dat jullie willen dat de kleine minstens 1 uur met navelstreng op moeders buik blijft liggen.

Nee, meneer! Wij willen dat u nu knipt, en als u het niet doet dan doen wij het! Hoezo? Wat is er aan de hand dan? Zonder na te denken knip je de navelstreng die je dochter verbind aan je vrouw door en wordt je verteld dat je ze mag volgen naar de kamer ernaast. Je kijkt over je schouder om je vrouw een geruststellende blik toe te werpen maar dat had je beter niet kunnen doen. Je ziet je vrouw met haar benen in de beugels liggen, met een wond van 12 centimeter tussen haar benen. Er onder een emmer waarin het bloed druppelt en wat al nog niet meer. Je probeert de schrik op je gezicht te verbergen, en geeft stoer je vrouw een knipoog.

In de andere kamer zijn er 5 mensen in witte jassen bezig met je dochter. Hoe heet ze? Ja jezus dat vertel ik je zo wel, vertel me maar eerst hoe het met haar is. Abgar score van 5, klote dat is niet goed. Ze huilt niet, je ziet geen ademhaling, er zit geen zichtbaar leven in. Ze pakken een zuurstofmasker met blaasbalg en geven het kleine wezentje een ferme puf. Als een achterlijke begint het borstkastje op en neer te gaan en komt er heel voorzichtig een klein huilgeluidje. Apgar 8, pfff dat klink al een stuk beter, en in plaats van een heleboel onbegrijpelijke medische termen en verontruste blikken begint het medisch personeel te lachen en grapjes te maken. Ik weet ze te vertellen dat mijn dochter Nicki heet.

Wat er daarna allemaal gebeurde zal ik jullie besparen (2,5 uur wachten totdat je gehecht wordt, artsen die geen tijd hebben, slechte communicatie) Wel wil ik nog zeggen dat ongeacht de dingen die ik anders had gezien ik toch heel blij was met de artsen die ons hebben geholpen, en vooral met zuster Linda (die het trouwens roerend met me eens was wat betreft de coassistente), die was echt onze steun en toeverlaat.

Vandaag de eerste echte papadag dat mama helemaal niet aanwezig is. En uitgerekent vandaag moet die kleine naar het consultatie buro voor de tweede enting.

Eerst gewogen (5985 gram) en gemeten (61 cm) en toen tot 3x toe de hele luier ondergeplast voordat deze aan was. Arme papa, want toen was hij door de voorraad schone luiers heen.

Daarna moesten we naar dokter Mieke en is Nicki onderzocht. Papa heeft nog wat vragen gesteld en gezamelijk kwamen ze tot de conclusie dat het super gaat met madam. Ze is iets langer als gemiddeld, en evenredig daaraan dus ook zwaarder. Ze ontwikkelt zich goed.

Toen kwam de prik en daarvan moest junior hevig huilen. Het bleef deze keer ook wat bloeden dus kreeg ze haar eerste pleister. Onderweg naar huis is ze, nadat ze een tijdje op haar vinger had gesabbeld in slaap gevallen….

Thuis was ze wat drammerig maar niets wat een fles kon verhelpen….

Nicki is weer ziek, en we maakten ons gisteravond behoorlijk zorgen. 39,4C hadden we aan het einde van de middag gemeten. Daarnaast is het juffie flink aan het hoesten en kost drinken aan de borst haar erg veel moeite.

Dus wij de dokter gebeld, we moesten maar meteen langskomen bij de huisartsenpost in Alkmaar. Daar zit je dan, in een volle wachtkamer, met hoofdzakelijk ouders met zieke kinderen en kostende mensen. Het kotsen was zo erg dat hierdoor ook weer andere mensen moesten overgeven. Wijzelf waren denk ik te druk met Nicki om daar door aangestoken te worden.

Nadat de arts Nicki had onderzocht waren we een klein beetje gerustgesteld. De koorts was gezakt onder de 39C en volgens de dokter was het geen longontsteking of iets anders engs.

We moeten goed in de gaten houden of ze voldoende vocht binnen krijgt (minimaal 50% van haar normale inname drinken) en of er ook weer voldoende vocht naar buiten komt (minimaal 4 plasluiers per dag). Medicijnen waren vooralsnog niet nodig.

Thuis hebben we Nicki in bed gelegd, en zij probeerde te slapen maar werd om de 10 minuten wakker van het hoesten. Kortom een onrustige nacht.

Vanochtend, was de koorts gelukkig verdwenen echter toen ze klaar was met drinken aan de borst, spuugde ze haar moeder helemaal onder en kwam alle kostbare moedermelk in een grote golf weer naar buiten. We kijken vandaag hoe het verder verloopt.

Vandaag is het dinsdag en Joan is vanochtend weer met Nicki naar de dokter geweest.

Nicki had de hele nacht liggen krijsen als een speenvarkentje, iets wat wijst op het feit dat ze pijn heeft. Kortom pa en ma weer de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. En daarnaast is Joan ook nog niet helemaal opgeknapt van haar griep van de vorige week.

Verder had ze weer koorts en ging het ademhalen erg moeizaam. Hiervoor hadden we gisteren van de dokter al een baby inhaler gekregen met daarin Ventolin. Een middel dat helpt tegen astma en andere ademhalingsproblemen. Maar op het eerste gezicht leek dat niet echt te werken

Volgens de arts die Joan vanmorgen gesproken heeft, heeft Nicki nu ook nog eens aan beide zijden een beginnende oorontsteking, dit is iets wat het gillen van vannacht kan verklaren want oorontstekingen zijn over het algemeen erg pijnlijk. En tevens heeft de arts een antibiotica kuur voorgeschreven. Met het advies om de inhaler toch gewoon 4x per dag te gebruiken omdat het dametje haar hele borstkasje indeukt als ze probeert adem te halen. iets wat wijst op dat de luchtwegen toch erg nauw zijn.

En ‘s avonds een zetpil om de koorts te verlagen zodat ze beter slaapt. En neusspray voor het voeden zodat het door de neus ademen beter gaat en daarmee ook het drinken…

Met andere woorden, madam krijgt nu al een hele rits aan medicijnen en middeltjes, iets wat ons helemaal niet aanstaat. We hopen dan ook dat dit wel snel zijn effect heeft en het allemaal niet voor niets is. Want om zo’n klein mensje zo te zien lijden om iets wat ze totaal niet snapt is hart verscheurend.

Nicki voelt zich gelukkig weer wat beter. Ze krijgt al weer praatjes en ze kan weer genieten van haar badje.

Joan is vannochtend weer bij de dokter geweest en die was enigzins verbaasd dat zijn collega antibiotica had voorgeschreven. Dat was volgens hem niet nodig geweest. Nicki haar oren zijn wat rustiger en het ademhalen gaat ook veel gemakkelijker. En het aller belangrijkste, ze drinkt weer hele flessen leeg.

Morgen naar het consultatiebureau, dan zullen we zien wat het ziek zijn nu weer heeft gedaan met haar gewicht en groei. Ik ben benieuwd. Maar voor nu een foto waar madam zich prima vermaakt in de tummytub

De week begon goed. Lekker wezen zwemmen met pa, en wat leuke fotos van mijn zwemgenoten. Later die dag leuk met mama en papa sinterklaas kadootjes uit pakken. We hadden namelijk onze schoen gezet. En ik moest natuurlijk even laten zien dat ik bij tijd en wijlen zelf mijn flesje kan vasthouden.

Later nog even met papa TV gekeken, dat is namelijk iets wat junior toch wel erg leuk vind. Maar kort daarna begon de misere. Nicki kreeg steeds meer moeite met ademhalen waarop papa en mama besloten dat een stoombad wat soulaas zou bieden. Dit was echter van korte duur en Nicki haar temperatuur steeg aanzienlijk. Zaterdagavond naar de spoedkliniek in Alkmaar. De dokter aldaar wist ons wat gerust te stellen maar de ellende werd er voor Nicki niet minder om.

Ongeacht hoe beroerd het dametje zich voelde, toch bleef ze geiten en moest en zou ze zelf drink met de beker die je van Cinthia en Pieter had gekregen. Zoals julie je kunnen voorstellen waren papa en mama de rest van de week niet echt in de stemming om fotos te maken daar zij meerdere nachten niet geslapen hebben. Maar daar hebben jullie in de voorgaande berichten alles over kunnen lezen. Volgende week beter.

Weer een weekje verder en Nicki had deze week haar 6e koortsdag kortom terug naar de dokter en daar bleek dat ze weer oorontsteking had.

We kregen dus opnieuw een antibioticakuurtje mee. Echter mochten we wachten tot de volgende dag en als de koorts gezakt zou zijn dan hoefde ze geen kuur. En gelukkig was dit het geval dus we hebben geen kuur hoeven geven.

Aan het einde van de week ging het dan ook alleen maar beter. En was Nic weer de vrolijke zelf. Nu papa en mama nog. Allebei nog niet 100% beter en behoorlijk moe van de afgelopen weken.

Daar boven op heeft mama ook nog een ‘trigger’ duim, een ontstoken pees in haar duim waardoor ze deze niet mag gebruiken en ze met een spalk moet lopen.

We hopen dat we snel allemaal weer helemaal beter zijn….

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor een bezoekje aan de oogarts. We hadden al een tijdje het vermoedde dat Nicki een lui oogje heeft, dit omdat ze af en toe zonder enige reden scheel kijkt. Dus wij onze zorg uitgesproken op het consultatiebureau. Van hen kregen we een verwijsbrief voor de oogarts.

Het scheel kijken is de laatste tijd een stuk minder geworden maar om toch alles uit te sluiten zijn we naar het ziekenhuis gegaan voor wat onderzoekjes.

Zo heeft de dokter gekeken of Nicki een lui oog heeft, of zij gewoon scheel kijkt, of een van de ogen minder presteert als de andere (een symptoom bij luie oogjes) en nog veel meer. Alle testen waren goed. Kortom we hoeven ons nergens zorgen over te maken. Niets wees er op dat Nickita een lui oog heeft. Wel moeten we over 5 maanden nog een keertje terug komen en dan zal de dokter nog wat testen doen zodat we het echt helemaal kunnen uitsluiten.

Nicki heeft zich zoals het een stoere meid betaamt er kranig doorheen geslagen, en alleen toen er een vreemde arts gauw even naar haar hoornvlies kwam kijken gehuild. Voor de rest heeft ze geen traan gelaten en vond ze het allemaal super interessant.

Vandaag hadden we even paniek thuis. Joan had haar mamadag met Nicki. Op een gegeven moment is Nicki beneden aan het spelen en klaagt ze opeens over pijn, als Joan haar dan oppakt om te troosten begint zij heel hevig over te geven. Nadat Joan zich om haar bekommert en hun beiden verschoond heeft geeft ze nog meerdere malen over. Nicki begint vervolgens weg te vallen en ook draaien haar ogen telkens weg. Op een gegeven moment reageert Nicki ook niet meer op haar moeder haar stem.
Joan heeft toen meteen de huisarts gebeld maar die was niet direct bereikbaar. Hierop is Joan zo slim geweest om meteen 112 te bellen. Deze stuurde binnen 10 minuten de motorambulance. De ambulancebroeder kon Joan snel geruststellen met de woorden dat er niet een direct levensbedreigende situatie was. Nicki moest nog wel langs een arts. Hierop heeft de motorambulance Joan met Nicki in de auto naar een huisarts in de buurt begeleid, en deze heeft nog wat onderzoekjes gedaan.
Ook zij zag geen verdere reden tot paniek, en vermoedde dat Nicki last had van een buikvirus waardoor zij zo hevig moest overgeven. En verder vertelde zij dat bij kleine kinderen het niet ongebruikelijk is dat ze na hevig overgeven even van de wereld raken. En daarna vooral heel veel en heel diep willen slapen. Kortom eenmaal thuis, papa was ondertussen ook al vanuit zijn werk aangekomen, hebben we Nicki in bed gelegd en heeft ze even geslapen. Om 3 uur werd ze wakker en moest zij opnieuw overgeven. Daarna knapte ze flink op en wilde ze alleen maar spelen. ‘s avond ging er zelfs een boterham en een bak yoghurt naar binnen, en vooralsnog is dit binnen gebleven. Nu ligt ze rustig te slapen en houden we haar goed in de gaten.
Maar wat een paniek ervaar je op zo’n moment. Ik ben meteen in de auto gesprongen en moest me erg beheersen om niet heel erg te hard te rijden. Gelukkig is alles goed gegaan en kon ik eenmaal thuis beide meiden in mijn armen sluiten. Verder moeten we gewoon afwachten hoe het gaat. We houden jullie op de hoogte.