Vandaag begonnen aan een nieuw boek. (het druk zijn met de baby begint nu al, ik kom niet meer toe aan mijn ‘gewone’ boeken :-) ). De 9 maanden gids voor mannen. Alles wat je als aankomende papa moet weten (met een knipoog)….

Hebben we een hele tijd geleden al gekocht op de 9maanden beurs, maarja toen ging het mis en is dit boek op de grote stapel beland. Joan kwam er gisteren mee aanzetten dat ik het moest opruimen en toen dacht ik verrek die was ik helemaal vergeten. Kortom, ik ga er maar eens aan beginnen.

Hier een recentie van het net: De nieuwe editie van dé aktuele gids die jou 9 maanden langs en door de hormonale opvliegers van de zwangerschap loodst. Hoe reageer je op nesteldrang, vreetkicks en wiebelbenen? Welke rol kun je spelen tijdens de bevalling? Naamkeuze & aangifte doen: alles over het juridische vaderschap. Sex tijdens de zwangerschap & na de geboorte: wanneer kan het & wanneer niet? Hoe hou je de kosten straks in de klauwen? Met de fonkelnieuwe editie van deze gids krijg je alle antwoorden op het juiste moment in je hand. Geschreven door Henk Hanssen, oprichter van IkVader, en voorzien van ongecensureerde adviezen van de heren van het IkVader Forum!

Zodra ik het zelf heb gelezen zal ik mijn eigen recentie hier plaatsen.

Chaos in mijn kop, er raast van alles door mijn hoofd en dat maakt het er niet makkelijker op. Deze week zullen we wellicht weer een hoop nieuwe indrukken krijgen; Verloskundige, Combinatietest, 3e echo. Kortom genoeg om mee bezig te zijn.

Toch ook wel wat zorgen van ons zelf uit. En bij mij konden die nog niet echt weg worden genomen door de verloskundige. Het feit dat zij ook niet de hartslag kon vinden helpt niet echt. We zullen dus echt moeten wachten tot dat we de echo te zien krijgen volgende week dinsdag.

Op dit moment kan ik alleen maar hopen dat we dinsdag een gezonde foetus zien en alles nog volgens plan verloopt, tot die tijd zal er waarschijnlijk nog wel van alles door mijn hoofd spoken. We houden jullie op de hoogte.

rook update: nu bezig aan mijn 3e week niet roken, en ik wordt knettergek. dat je na 2 weken door het zwaarste punt heen bent is dan in mijn optiek volslagen bullshit. Maar ik houd vol en heb nog geen peuk aangeraakt.

Zo juist terug van een bezoekje aan mijn vader. We werden vanmorgen gebelt door het verpleegtehuis dat het echt niet goed ging. We moesten ons er maar op voorbereiden dat het wel eens afgelopen kon zijn. Kortom wij op stel en sprong richting Doorn. Toen we daar aankwamen ging het gelukkig al een stuk beter met hem. Was nog niet helemaal bij maar de momenten dat hij bij was had hij weer praatjes (bij hem altijd een goed teken).

Ik heb hem nog maar eens gewezen op zijn belofte dat hij de geboorte van zijn kleinkind zou meemaken. Laten we hopen dat hij deze belofte waar maakt….

Deze week is goed begonnen met de geboorte van ons buur-manneke Mika Kroone op 11 Maart. Verder was het een rustige, bijna saaie week waarover ik niet veel te vertellen heb. Ik heb een telefonisch intake gesprek gehad met de Kraamzorg ” Particura” en ik slaap zo nu en dan redelijk door. Maar het blijft zwaar met me bolle lijf.

Gewicht 70.3 kilo

Ik heb met kerst een heel leuk boekje gekregen van Pitty & de kidz, genaamd “Dagboek van een ettertje”. In dit boekje stond de beschrijving van de vaak door Baby’s toegepaste Zeester tactiek. Mocht je je soms afvragen wat de kleine dondersteen in hemelsnaam aan het doen is in je buik, als je aan alle kanten (onder, boven, links en rechts) beweging voelt. Dan is hij/zij deze tactiek waarschijnlijk aan het oefenen. Wat houdt de tactiek in…

en waar dient hij voor. De tactiek kent zijn uiteindelijke doel & nut pas na de geboorte. Het doel is tijd rekken en het nut, extra aandacht van pa & ma. Bij de deugniet uit het boekje, was het echter vooral treiteren van paps & mams. Maar hij was dan ook een etterje en dat zijn onze lieverdjes niet. De tactiek is eigenlijk heel eenvoudig en houdt in dat de kleine, tijdens het aankleden alle ledematen zijwaarts spreid en stokstijf houdt. Ja, als een Zeester dus.

Ook werkt deze tactiek uitstekend bij overige handelingen waarbij enige buigzaamheid van dienst zou zijn. Mocht je deze tactiek tegen komen, geef je lieve spruit dan een extra knuffel en geef vooral niet op.

Suc6, Joan

Joan en ik vroegen ons af waaruit het toegenomen gewicht bestond. We wisten dat een zwangere vrouw ommenabij 12 kg aankomt. Vroeger werd er vertelt dat een aanstaande moeder moest eten voor twee en was het dan ook gebruikelijk dat zij 20-25kg aankwamen. Tegenwoordig wordt vrouwen vertelt dat ze veel bewuster om moeten gaan met hun eten en dat 12kg gewichtstoename gezond is. Tegen de geboorte van hun baby zijn de meeste vrouwen zo’n 9 tot 13 kg zwaarder geworden. (Na de bevalling blijft daar 3 tot 6 kg van over.) Nu moet je je ook niet gaan blindstaren op deze cijfers. Hoe zwaar je gaat worden, hangt voornamelijk af van je lichaamsbouw, o.a. je lengte en gewicht dus.

Maar hoe is dat gewicht nu verdeeld?

Zo nu weten jullie ook waar dit gewicht uit bestaat.

bron: 9maand.com

Een universiteit in Engeland heeft onderzocht of babies muziek onthouden die ze in de baarmoeder hebben gehoord. En het antwoord is ja. Dit wordt onderbouwd door andere onderzoeken. (lees hier meer)

Los van de bovengenoemde onderzoeken hadden Joan en ik al besloten dat we elke avond een muziekje zouden spelen voor junior. En het leuke is dat ze daar dus op reageert. Joan kan zelfs voelen dat ze naar het geluid toe beweegt. Nu maar afwachten of ze het melodietje herkent na de geboorte. (ik ben overtuigd dat dit het geval is)

Je hebt ook nog de mogelijkheid om een zwangerschaps belletje (een bola) op je buik te dragen. Als de kleine dan geboren is dan kan je met dit belletje de baby geruststellen. (herinneringen aan de tijd in de baarmoeder). Er doen veel geruchten de ronde dat je een hogere kans op een stuitligging hebt als je zo een belletje draagt omdat de baby continue door het geluid wordt gestimuleert en er naartoe draait met het hoofdje.

Ik weet niet wat waar is maar Joan wilde het risico niet nemen en wij spelen dus elke avond een muziekdoosje (en dan houdt Joan hem telkens op een andere plek) En natuurlijk kan de aankomende papa ook nog tegen zijn kleine meid kletsen. Ook daar reageert ze hevig op.

Ik heb nog meer leuke weetjeswaardigheden gevonden op het net:

Foliumzuur
Folium helpt om de kans op een kindje met een open ruggetje, te verkleinen. Je kan het beste beginnen met foliumzuur voor dat je zwanger bent. Maar mocht je het zwanger worden niet plannen dan kan je altijd nog beginnen met het slikken van foliumzuur zodra je ontdekt hebt dat je zwanger bent.

Tandvlees
Je tandvlees is beter doorbloedt als normaal, dus is de kans aanwezig dat dit eerder gaat bloeden. Gebruik dus een zachte tandenborstel dan heb je daar minder last van.

Mee-zwangeren
Sommige mannen krijgen ook last van misselijkheid of zelfs van een opgeblazen buik, als hun vrouw zwanger is.
Dit wordt ook wel het “Couvade-gevoel” genoemd. En nee een bierbuik telt in dit geval niet mee.

Stoppen met roken
Je kan het beste stoppen met roken als je zwanger bent (of wilt worden) Doe je dit niet dan is de kans op een vroeg geboorte groter, of kan het zijn dat je baby een te laag geboortegewicht heeft. Tevens bestaat het vermoedden dat de kans op wiegedood toe neemt. (stoppen dus, en mannen help je vrouw door ook te stoppen)

Okay kinderstoel is besteld en als het goed is onderweg. En natuurlijk onze nieuwe eettafel. Deze komt volgende week vrijdag. Dan mag ik met de kwast (of lap) in de weer om de stoelen en tafel in de olie te zetten.

 Pittie was er dit weekend weer met de kids, en met de kids heeft nu een nieuwe betekenis. Het zijn er ineens 4 geworden. Naast Noa en Nesta hebben we nu ook Jorne en Richard. Kortom met 3 volwassenen en 4 kids aan de BBQ was een hele opgaaf, maar we hebben het overleefd en ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik blij ben dat wij er met eentje starten en niet eens 4………

Joan is steeds vaker moe en gaat vroeg naar bed. Dit geeft mij de gelegenheid om lekker te rotzooien op de spelcomputer. Even lekker mijn gedachten ergens anders en niet aan een stuk door piekeren. (Is nou eenmaal de aard van het beestje). Verder was de lokale Albert Heijn zo fijn, dat we gratis kratjes voor onder het bed mee mochten nemen (als we ze maar terug brengen) Nog even en de AH gaat echt lijken op een buurtsuper. Ik vond het in ieder geval een erg aardig gebaar.

Kortom, het ziet er naar uit dat we er klaar voor zijn. Nog twee mijlpalen en het zou achter de rug moeten zijn. 37 weken en dan uiteindelijk de geboorte. Ik hou jullie op de hoogte.

De titel zal je waarschijnlijk op het verkeerde been zetten, maar ik vond hem wel (ha ha) grappig ;-) Dit berichtje gaat over stenenmagie, en dan met name de stenen die mij bijstaan tijdens deze periode. Het is namelijk tijd voor een wissel van de wacht/steen.

Ik draag al vanaf het begin een Maansteen op mijn buik. Dit omdat de Maansteen al eeuwenlang de steen is voor vrouwen, zij bevorderd vruchtbaarheid en reguleert je maandelijkse cyclus. In een later stadium, (omdat we zoveel tegenslag hadden) ben ik hier een Robijn bij gaan dragen, omdat deze preventief zou werken tegen een miskraam en symbool staat voor de geestelijke en lichamelijke vernieuwing die mijns inziens het moederschap met zich mee brengt. Deze Robijn ga ik nu vervangen.

Omdat ik graag thuis zou willen bevallen, hoop ik uiteraard dat onze kleine niet al te vroeg haar intrede doet. En daarom ga ik de Robijn vervangen voor een Chrysocolla, deze zou prefentief werken tegen een miskraam, maar tevens een vroeggeboorte kunnen voorkomen. Verder zou de Chrysocolla helpen tegen krampen en rugpijn.

De Maansteen blijf ik hierbij ook nog dragen omdat deze naast bovengenoemde werking ook een positieve werking zou hebben op krampen, zwangerschapspijn en borstvoedings problemen.

Nog 22 dagen vertelt de teller mij. Als ik naar Joan kijk en dan vooral naar de bult waar zij de hele dag achteraan loopt. dan lijkt het wel of Junior elk moment kan komen. Ze is enorm (mijn dikkie dik).

Kortom ik ben maar eens van start gegaan met het geboortekaartje. Want als ik mezelf een beetje ken dan ben ik daar wel ffies mee bezig. Het moet natuurlijk weer perfect en vol creatieve zaken. En probeer dat dan maar eens uit te leggen aan je ‘zwangere’ vrouw. Ik dacht dat alleen dochters en zonen dachten dat papa superman was. Joan denkt dat ik ‘alles’ kan tekenen…… helaas niet dus. Gelukkig is ze erg tevreden met het eerste concept (zelfs zonder Vinnie). De voorkant is zo goed als af en vanavond ga ik dan aan de achterkant beginnen. Ik hoop dat deze wat vlotter gaat als de voorkant.

Verder is het allemaal een kwestie van wachten. En voor Joan vooral veel slapen. Het put haar toch wel behoorlijk uit en daarom gaat ze erg vroeg naar bed en heb ik alle tijd voor mijzelf (en het geboortekaartje). De laatste dagen als ‘niet’ papa……. Hehehe, junior ik ben klaar voor je. Oja morgen (20-5-2008) mag ze echt komen want dan zouden we niet naar het ziekenhuis hoeven en mag Joan thuis bevallen.

Weer een mijlpaal voor deze week, want we hebben er 37 volle weken op zitten. Puk is nu officieel voldragen. Ze kan en mag vanaf nu en de komende 5 weken elk moment haar intrede doen, en dan mag ik gewoon thuis bevallen. Het laatste atribuut “de ondersteek” is deze week afgeleverd door de thuiszorg en alles staat klaar voor de bevalling. Lekkere massageolie naast het bed, skippybal om de weeen op te vangen ;-) en het matras is beschermd tegen waterschade.

Bas heeft zich vol enthousiasme, liefde en passie geworpen op, het verkrijgen van het mooiste geboortekaartje dat we ons maar kunnen wensen.

Ik zou zeggen, laat maar komen die kleine meid.

Als laatste kregen we aan het eind van deze week nog een leuke verrassing te horen, want mijn nichtje Maddi, die eind Juni was uitgerekend. Is na een opname met complicaties in het ziekenhuis Maandag 26 Mei bevallen van een gezonde dochter, genaamd Esmee. Moeder & dochter maken het goed, en ik wil Anjo & Maddi vanaf hier van harte feliciteren met hun kleine meid.

Gewicht 74,8 kilo, Buikomvang 113 cm.

Zojuist het geboortekaartje naar de drukker gestuurd zodat ze een proefprintje kunnen maken, ik ben benieuwd. Al met al ben ik voor 90% tevreden, en voor mij is dat al heel wat.

Joan begint het nu echt zat te worden, en Vinnie onze kater is erg onrustig de laatste tijd. Ik ga me toch echt afvragen of hij iets merkt (of weet wat wij niet weten). Hij laat Joan geen moment met rust en wil het liefst bovenop haar buik liggen. Okay, okay, als je hem eten voor zet dan wil dat zijn aandacht wel even afleiden maar verder drentelt hij vrolijk om haar heen en gaat hij ‘s avonds voor de slaapkamerdeur zitten janken (terwijl ik gewoon beneden zit).(Van je kat moet je het hebben he)

Nog 7 dagen en dan is het zo ver volgens de teller. En als ik eerlijk ben dan mag ze ook wel komen ook.

Afgelopen weekend druk geweest met klusjes. Nieuwe hal, nieuw washok, nieuwe schuur, nieuwe vitrinekasten, kortom het hele weekend in de weer. Wel lekker bezig en erg bevredigend. Joan blij, en ik eigenlijk ook wel. Verder hebben we het proefje binnen van het geboortekaartje en het ziet er goed uit. Meer zal ik nog niet zeggen….

En ze heet Nickita Isadora Carina Pisa.

We noemen haar NICKI.

Moeder en dochter maken het goed. Nicki is geboren op 12-06-2008 om 03:59 AM, weegt 3620 gram en is 51 centimeter lang. Morgen zal ik wel wat meer schrijven want ik heb pas 1 uur geslapen sinds eergisteren. Maar wel alvast even een foto…

Eerste kennismaking met mams….

Zo onze dochter is vandaag 3 dagen oud en het gaat allemaal super. Wel vinden we het allemaal nog ontzettend eng en wennen maar alles op zijn tijd.
Ze slaapt het beste met haar buik bovenop de grote buik van papa en hij doet dan geen oog dicht. Dus dan maar vol bewondering naar de kleine vingertjes en teentjes kijken. Iets wat de oma’s ook niet konden nalaten.

Al 2x in bad geweest en luier verschonen en aankleden is al zo gewoonte dat dit zonder nadenken gaat. Wel al het eerste spuug ongelukje gehad en de luiers zitten behoorlijk vol, dus ook dat gaat allemaal volgens schema.

Verder al bezoek gehad van Omi en Opoe, Wojis, Herm, Mirjam en de kids. Pittie en de kids, en natuurlijk Coby. Kortom al een hoop indrukken en nieuwe ervaringen.

Vandaag kwam ook nog Wendy (VK) langs om Nicki te wegen. 3380 gram. dus slechts 240 gr lichter dan haar geboorte gewicht en dat is perfect. Nicki slaapt goed, drinken van de borst is allemaal nog onwennig voor zowel moeder als dochter. Maar met de hulp van onze kraamhulp Jolanda, zal het allemaal wel op zijn pootjes terecht komen.

Vol trots, kan ik jullie zeggen dat ik het kaartje helemaal zelf heb ontworpen, verzonnen, getekent en gemaakt. Natuurlijk onder toeziend oog van Joan en verrijkt met haar goede iedeeen. Het enige dat ik niet zelf heb gedaan is het drukwerk (daarvoor dank aan Annette van de Kunstklub (www.kunstklub.nl) voor haar mooie drukwerk en nuttige adviezen.)

Het fotokaartje en de sticker zijn wel geproduceerd in huize Pisa omdat we dat er later pas bij verzonnen hadden.

De voorkant.
Nicki haar naam in het groot, gedragen door de dieren in een grote optocht. (en natuurlijk Vinnie onze kat op de voorste olifant)

De achterkant.
Alle gegevens, wat leuke grapjes en een songtekst van Creed, geschreven door de zanger toen hij te horen kreeg dat hij vader zou gaan worden (uitgekozen door Joan). Verder zit de kaart vol symboliek maar als je daar meer over wilt weten dan moet je ons dat maar persoonlijk vragen.

Een geplastificeerde fotokaart die los in de envelop zat.
Het kaartje heeft de grootte van een creditcard, dit is vooral gedaan voor de oma’s zodat ze meteen een foto in hun portefuille konden doen.

Een sticker die voorop de envelop zat.
We vonden de envelop wat leeg dus heb ik daar nog een extra sticker voor ontworpen in de stijl van de website.

Kortom een volle envelop (kaartje was 8x40cm) en vooral heel veel lieve en gave reacties. Daarvoor allen dank.

Even snel een update:
Papa en mama zijn ondertussen al behoorlijk uitgeblust, met Vinnie heb ik ook al kennis gemaakt en ben voor de tweede keer gewogen door de verloskundige. Na 9 dagen zat ik al bijna weer op mijn geboortegewicht en dat is geheel volgens schema.

Borstvoeding is allemaal nog lastig en vooral onwennig, maar mams begint het aardig onder de knie te krijgen, en ikzelf trouwens ook.

Ik heb mijn eerste flesje gekregen van mijn vader en hij heeft me lekker in de tummytub gewassen. En verder probeer ik zoveel als mogelijk te slapen maar dat wil niet altijd lukken. Ik ben nog een beetje op zoek naar mijn ritme. Maarja er zijn dan ook zo veel dingen om te ontdekken op deze wereld…