Heb je een kleine, wordt die ziek, steekt ze jou ook aan. Ben je mooi klaar mee.

Kortom we hebben alledrie de griep en dat is geen pretje want die kleine gaat gewoon door. Gelukkig voelt Joan zich beter in de avond en ik in de ochtend. Voor Nicki vind ik het vooral zielig. Loopneus (neusspray) ontstoken oogje (moet elke keer schoon gemaakt worden), niezen, hoesten, niet willen eten, en vooral niet weten wat je overkomt.

Maarja daar worden ze groot van.

Week 17 zit er op en Nicki is deze week de 4 maanden marker gepasseerd. Het was een vermoeiende week omdat Zowel Nicki als wij zelf geveld waren door de griep. Hierdoor zat Nicki haar oogje telkens dicht vanwege een ontsteking en moesten mama en papa aan de slag met de neusspray omdat haar neus keer op keer overliep. Door dit alles dronk het damentje niet zoals gebruikelijk dus was wel even lastig.

Ook zijn papa en Nicki deze week naar de notaris geweest om het een en ander te regelen ivm opa zijn overlijden, maar we moeten nog wachten op de notaris voordat we daar verder mee kunnen.

Verder is Joan weer een jaartje ouder geworden. En vanwege haar verjaardag waren beide oma’s op bezoek. Tevens werden we op maandagavond verrast door een onverwachts bezoekje van mijn (andere) tante Wendy, de zus van mama. Dat was een hele grote verrassing, zeker omdat Nicki deze tante nog niet had ontmoet. Maar het was heel erg gezellig en de dames vonden elkaar wel heel erg leuk. Voor mama was het in ieder geval een hele leuke verrassing. (En natuurlijk allemaal leuke cadeautjes)

Ik heb voor 1x mijn flanellen pyama aangehad en toen was hij al te klein, erg jammer, maar ja ik groei dan ook als kool. En Vinnie is dol op mijn speelkleed, hij probeert het elke keer in te pikken.

Deze week is er, behalve het weekendje naar Maastricht, helemaal niets gebeurd. Nicki was ruim een week niet bij het kinderdagverblijf geweest vanwege de griep, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze we even rustig als normaal volgens de leidsters maar ondertussen ligt ze voor dat papa thuis is al te slapen in de maxi-cosi. kortom lekker druk geweest.

Na Maastricht zijn we langs geweest bij tante Steffi en mijn (St)oma (oftewel stief oma, die heet ook Joan) Was weer erg gezellig en een welkome onderbreking van de lange rit uit Maastricht.

Zoals de titel al zegt, verder erg rustig en dus niet veel gebeurd.

Week 20 was een week waarin een hele hoop is gebeurd. Natuurlijk was er weer een papadag en een mamadag, maar ook de verjaardag van Paul en natuurlijk Halloween. Verder zijn we naar het consultatieburo geweest. Tijdens de papadag kwamen de buurpapa’s op bezoek.

Mika probeert al te staan en was erg nieuwsgierig naar Nicki. Herm had de tweeling mee genomen en was bijna bedolven onder de kinderen.

Toen papa later die dag naar het CB ging was Nicki zo moe dat ze spontaan in slaap viel in het consulatieburo. We hadden met mama afgesproken dat zij ook langs zou komen en dat was wel erg leuk. Nic was deze keer wat minder gegroeid maar dat komt waarschijnlijk omdat ze de griep heeft gehad.

Nicki vindt het steeds leuker om los in de tummytub te zitten en dan is ze helemaal verbaasd dat het haar lukt. Vinnie gaat haar ook steeds leuker vinden, en Nicki? die blijft om alles lachen. En al helemaal als ze haar capuchon op heeft gaat ze gekke bekken trekken, beetje de stoere meid uithangen.

Tijdens Halloween was het erg gezellig en hebben we heerlijk gegeten dankzij buurvrouw Wojis en mama. Oja wat vinden jullie van mijn Halloween romper, heeft mama speciaal voor mij en Mika gemaakt.

Tot slot nog twee foto’s die laten zien hoe het dametje slaapt, of bedolven onder het groene konijn (wat 9 maanden bij papa en mama in bed heeft gelegen tijdens de zwangerschap) Of klem tussen de spijlen omdat madam zich weer eens heeft omgedraaid en niet meer weet hoe ze terug moet. Maar wel blijven lachen he…

Deze week begon zoals gebruikelijk weer met het babyzwemmen. Papa was enigszins bijgekomen van de buikgriep en is met Nicki gaan zwemmen. Na het zwemmen is Nicki altijd helemaal bekaf en valt ze zodra de auto gestart is in slaap en slaapt ze over het algemeen tot dat we weer thuis zijn.

Natuurlijk zijn we doorgegaan met de hapjes en we zijn nu na de fruithap ook aangekomen bij de groentehap. Pompoen was de eerste kandidaat en je zal op de foto’s zien waarom dit niet papa zijn favoriet is.

Zaterdag lekker wezen winkelen in de het plaatselijke winkelcentrum en daar liepen een heleboel zwarte Pieten muziek te maken. Nicki vond het allemaal geweldig en genoot met volle teugen van alle herrie. Echter deze indrukken waren allemaal erg vermoeiend en ze viel inslaap voordat ze de mogelijkheid had om haar knuffel uit haar mond te trekken.

Voor het Sinterklaas feest dat door papa zijn werk werd georganiseerd werd hadden we Nicki speciaal aangekleed. Stoere pet hè? En dan die lekkere warme das, die past er perfect bij. Het Sinterklaasfeest was helemaal geweldig maar dat hebben jullie al eerder kunnen lezen.

Later deze week kreeg mama de griep en moest papa voor beide dames zorgen, dat was wel zwaar (halen en brengen en dan ook nog de boodschappen en koken), maar gelukkig voelt mama zich al weer wat beter. Echter door de drukte zijn we de rest van de week niet echt toegekomen aan het maken van fotos. Volgende keer beter.

Nicki is weer ziek, en we maakten ons gisteravond behoorlijk zorgen. 39,4C hadden we aan het einde van de middag gemeten. Daarnaast is het juffie flink aan het hoesten en kost drinken aan de borst haar erg veel moeite.

Dus wij de dokter gebeld, we moesten maar meteen langskomen bij de huisartsenpost in Alkmaar. Daar zit je dan, in een volle wachtkamer, met hoofdzakelijk ouders met zieke kinderen en kostende mensen. Het kotsen was zo erg dat hierdoor ook weer andere mensen moesten overgeven. Wijzelf waren denk ik te druk met Nicki om daar door aangestoken te worden.

Nadat de arts Nicki had onderzocht waren we een klein beetje gerustgesteld. De koorts was gezakt onder de 39C en volgens de dokter was het geen longontsteking of iets anders engs.

We moeten goed in de gaten houden of ze voldoende vocht binnen krijgt (minimaal 50% van haar normale inname drinken) en of er ook weer voldoende vocht naar buiten komt (minimaal 4 plasluiers per dag). Medicijnen waren vooralsnog niet nodig.

Thuis hebben we Nicki in bed gelegd, en zij probeerde te slapen maar werd om de 10 minuten wakker van het hoesten. Kortom een onrustige nacht.

Vanochtend, was de koorts gelukkig verdwenen echter toen ze klaar was met drinken aan de borst, spuugde ze haar moeder helemaal onder en kwam alle kostbare moedermelk in een grote golf weer naar buiten. We kijken vandaag hoe het verder verloopt.

Vandaag is het dinsdag en Joan is vanochtend weer met Nicki naar de dokter geweest.

Nicki had de hele nacht liggen krijsen als een speenvarkentje, iets wat wijst op het feit dat ze pijn heeft. Kortom pa en ma weer de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. En daarnaast is Joan ook nog niet helemaal opgeknapt van haar griep van de vorige week.

Verder had ze weer koorts en ging het ademhalen erg moeizaam. Hiervoor hadden we gisteren van de dokter al een baby inhaler gekregen met daarin Ventolin. Een middel dat helpt tegen astma en andere ademhalingsproblemen. Maar op het eerste gezicht leek dat niet echt te werken

Volgens de arts die Joan vanmorgen gesproken heeft, heeft Nicki nu ook nog eens aan beide zijden een beginnende oorontsteking, dit is iets wat het gillen van vannacht kan verklaren want oorontstekingen zijn over het algemeen erg pijnlijk. En tevens heeft de arts een antibiotica kuur voorgeschreven. Met het advies om de inhaler toch gewoon 4x per dag te gebruiken omdat het dametje haar hele borstkasje indeukt als ze probeert adem te halen. iets wat wijst op dat de luchtwegen toch erg nauw zijn.

En ‘s avonds een zetpil om de koorts te verlagen zodat ze beter slaapt. En neusspray voor het voeden zodat het door de neus ademen beter gaat en daarmee ook het drinken…

Met andere woorden, madam krijgt nu al een hele rits aan medicijnen en middeltjes, iets wat ons helemaal niet aanstaat. We hopen dan ook dat dit wel snel zijn effect heeft en het allemaal niet voor niets is. Want om zo’n klein mensje zo te zien lijden om iets wat ze totaal niet snapt is hart verscheurend.