Vrijdag 26 januari 2007, nadat Joan 4 dagen over tijd is toch maar een testje doen. Daar zit je dan samen op de bank te wachten op de uitslag. na drie minuten zouden we het moeten weten. Joan leest voor, uit de gebruiksaanwijzing; “in enkele gevallen heeft u al binnen 1 minuut de uitslag”. Voordat ze is uitgesproken verschijnt er al het woord ”zwanger” op de display. Ze is zwanger….. Oh nee WIJ zijn zwanger.

8 maanden geleden besloten dat we toch wel heel graag een kindje wilde. En gezien Joan haar leeftijd was er toch wel wat haast bij. Kortom we begonnen hem al te knijpen, en hebben dus al een afspraak gemaakt bij de gyneacoloog voor een vruchtbaarheidsonderzoek. Want zo bleek uit eerder onderzoek, Bas had zwak zaad. Wat nou zwak zaad? In dat kleine schermpje staat toch erg duidelijk het woord in zwarte letters, ”zwanger”.

We zijn zwanger…. het is volgens mij nog steeds niet tot me door gedrongen. Maar de test zegt het toch echt. En dan begint nu het grote avontuur. wordt vervolgt…….. :-)

2007-02-12 10:00

De eerste moodswings beginnen de kop op te steken. Joan heeft de laatste paar dagen steeds vaker last van emotie wisselingen. Ik zeg niet dat het makkelijk is om er mee om te gaan maar gek genoeg heb ik er helemaal geen moeite mee om ze te accpeteren.

Komt waarschijnlijk omdat je van te voren weet dat dit kan gebeuren. Ik denk sowieso dat we (natuurlijk vooral Joan) mazzel hebben dat ze niet misselijk is. Wel erg gauw moe en prikkelbaar ;-) Als we op deze manier de eerste drie maanden moeten doorkomen dan heb ik denk ik behoorlijk veel geluk. Aanstaande maandag naar de gyneacoloog. Dan zullen we wel horen wat de volgende stappen zijn. Tests en dergelijke en hopelijk een eerste (vroege) echo. Ik hou jullie op de hoogte

Vandaag naar het ziekenhuis, voor het eerste bezoek aan de gyneacoloog. Na 5 minuten praten al het voorstel om een echo te maken. En dan zie je tot je grote schrik drie vruchtzakken ipv 1. Een drieling? Nee! Helaas zijn ze alledrie leeg.

Kortom wel een zwangerschap maar geen vrucht. En dan ook nog de opmerking dat er misschien sprake is van een ‘mola’. Iets wat niet helemaal duidelijk is. Maar we moesten ons vooral geen zorgen maken. Wel is er bloed afgenomen bij Joan om te kijken wat er nu precies aan de hand is. Volgende week maandag weer terug naar het ziekenhuis en dan kijken hoe verder te gaan.

De terleurstelling is erg groot. En eigenlijk ook het verdriet. Maar tegelijkertijd is er het besef dat het leven gewoon door gaat. En zoals Joan zegt, ‘we hebben in ieder geval bewezen dat we zwanger kunnen worden’. Kortom op naar de volgende poging.

Maar nu ff niet…….

2007-02-15 12:00

Vandaag opnieuw naar de gyneacoloog. Na flinke ruzie door de telefoon mochten we gelukkig een paar dagen eerder komen.

Er is opnieuw een echo gemaakt en geen verbetering. Daarnaast bleek het zwangerschapshormoon een waarde van 40.000 te hebben. Dit is te hoog maar is niet de 150.000 die normaal is bij een ‘mola’. Nog steeds waren er meerdere vruchtzakken te zien (zie de echo’s – de donkere vlekken zijn de vruchtzakken)

Dit heeft de dokter doen besluiten om het weg te halen middels een curatage (abortus). En dit gaat 20 februari onder algehele narcose plaatsvinden. Dan is het dus definitief einde zwangerschap. Het weefsel dat ze weghalen zal onderzocht worden door een pathaloog die moet uitsluiten danwel aantonen dat het om een mola gaat. Als dit daadwerkelijk het geval is dan hebben we een heel ander pad te bewandelen maar dat zien we dan wel weer.

Nu eerst aanstaande dinsdag doorkomen wat op zich al spannend genoeg is. In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor de steun en medeleven.

Vandaag naar de gyneacoloog geweest voor de combinatie test. De combinatie test bestaat uit twee onderdelen. 1) een bloedonderzoek van mama en 2) een uitgebreide echo die ze gebruiken om de zogenaamde nekplooi te meten.

Als je de artikelen op het internet moet geloven is het een goed teken als de dikte van de nekplooi niet boven de 3,5mm komt. Bij onze kleine was dit 1,9mm. Dt is dus het eerste goede teken. Maar we moeten realistisch blijven, pas als we volgende week de definitieve uitslag van het bloedonderzoek krijgen, weten we wat de kans is dat Puc down syndroom heeft. (maar ik heb een goed gevoel).

Okay dit waren de serieuze zaken, nu de leuke dingen:

We hebben 8 vingers en twee duimen gezien, twee beentjes en voetjes, twee hersenhelften. We hebben een neus, oogkas en kaak gezien. En bovenop alles we hebben een springer………

Op het moment dat de dokter het apparaat op Joan haar buik plaatste maakte Puc een mega sprong. Zelfs de gyneacologe was verbaasd, en reageerde meteen met de woorden, “Nou dat ziet er levendig uit, dat zit wel goed”. Kortom alle zorgen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. En daarmee viel er een gigantische last van mijn schouders.

Zoals Joan eerder vandaag al tegen me zei, is dit weer een mijlpaal….. op naar de volgende mijlpaal.

Ik zal later de echo’s met tekst en uitleg op de site plaatsen.

We hadden de mazzel dat we een hele aardige echoscopiste hadden die ons liet filmen tijdens het maken van de 20 weken echo.

Klik op lees verder om de videos te zien. Om de filmpjes te starten moet je op de playbutton klikken

Okay hier het eerste filmpje, 

Op het tweede filmpje zie je dat het daadwerkelijk geen jongentje is (d’r mist wat)

Op het derde filmpje hoor je het hartje en zie je op het scherm ook de hartmonitor

Later vannavond zal ik ook de printjes inscannen en deze op de site zetten maar ik denk dat de meeste mensen dit toch het leukst vinden

zoals beloofd een berichtje met de plaatjes van de 20 weken echo. Het zijn er 9 dus meer dan genoeg zou ik zeggen.