Week 20 was een week waarin een hele hoop is gebeurd. Natuurlijk was er weer een papadag en een mamadag, maar ook de verjaardag van Paul en natuurlijk Halloween. Verder zijn we naar het consultatieburo geweest. Tijdens de papadag kwamen de buurpapa’s op bezoek.

Mika probeert al te staan en was erg nieuwsgierig naar Nicki. Herm had de tweeling mee genomen en was bijna bedolven onder de kinderen.

Toen papa later die dag naar het CB ging was Nicki zo moe dat ze spontaan in slaap viel in het consulatieburo. We hadden met mama afgesproken dat zij ook langs zou komen en dat was wel erg leuk. Nic was deze keer wat minder gegroeid maar dat komt waarschijnlijk omdat ze de griep heeft gehad.

Nicki vindt het steeds leuker om los in de tummytub te zitten en dan is ze helemaal verbaasd dat het haar lukt. Vinnie gaat haar ook steeds leuker vinden, en Nicki? die blijft om alles lachen. En al helemaal als ze haar capuchon op heeft gaat ze gekke bekken trekken, beetje de stoere meid uithangen.

Tijdens Halloween was het erg gezellig en hebben we heerlijk gegeten dankzij buurvrouw Wojis en mama. Oja wat vinden jullie van mijn Halloween romper, heeft mama speciaal voor mij en Mika gemaakt.

Tot slot nog twee foto’s die laten zien hoe het dametje slaapt, of bedolven onder het groene konijn (wat 9 maanden bij papa en mama in bed heeft gelegen tijdens de zwangerschap) Of klem tussen de spijlen omdat madam zich weer eens heeft omgedraaid en niet meer weet hoe ze terug moet. Maar wel blijven lachen he…

Bijna allemaal weer beter en in ieder geval beter in ons vel. Mag ook wel na 7 weken af en aan ziek zijn met zijn drieen.

Nicki wordt steeds ondernemender. Kruipen wil nog niet lukken maar dat wat binnen handbereik ligt is niet meer veilig. En madam moe natuurlijk zelf haar boterhammen eten. Met haar eigen handen, hoe kan je anders zien of er nog een boterham onder het bord verstopt zit?

Verder proberen we het kruipen te stimuleren met behulp van “follow me Fred” een liefelijk blaffend hondje dat weg loopt als je hem tegen zijn kont duwt en dan 20 cm verderop weer tot stilstand komt. Nicki vind het maar wat interessant.

Verder natuurlijk lekker in bad en elke dag een andere outfit. Papa en mama hebben mijn naam op de deur geplakt zodat we niet verdwalen. Ik slaap trouwens weer erg goed en mama heeft eindelijk een foto kunnen maken van mij en mijn konijn. Het liefst slaapt ze met het hele oor van konijn achter in haar keel. (het is echt een groot oor).

Tot slot het hoogte punt van de week, tante Steffie kwam haar nieuwe lover voorstellen, Perry, een erg leuke vent maar wel lang hoor. En erg grappig, we hebben een hoop gelachen met zijn allen. Laat ik het maar niet hebben over de Wii filmpjes.

Nicki slaapt in de meest vreemde houdingen en gelukkig kunnen we dat nu ook weer zien omdat het infrarood lampje het weer doet, was toch wel een gemis dat je niet even de camera beelden kon bekijken in het donker. Maar dat is nu gelukkig opgelost.

En tot slot kom niet aan mijn brood want dan bijt ik je in je neus. Ja dat doet best zeer met 1 zo’n tandje….. wat kan ik kwaad kijken he?

Deze week moest Nic nog veel hoesten en had ze nog steeds veel last van haar keel. Hierdoor ging eten niet altijd even gemakkelijk. Maar desalniettemin was er weer voldoende ruimte voor lol.

Oma was op visite geweest en had een mooie pop, een knuffel, en een heleboel kleertjes mee genomen. En deze stonden echt super in combinatie met de schoenen van Omie (Die Nicki nu ook eindelijk aan kan).

Door dat Nicki zich wat minder voelde moest er natuurlijk veel geslapen worden en dat kan natuurlijk in allerlei verschillende houdingen zolang het groene konijn er maar is.

Verder houd papa zijn hart vast want junior heeft nu al smaak wat betreft schoenen, ze trekt meteen mama’s duurste paar uit de la….

Gisteren, 5 Januari 2010 (alweer) moesten we naar het Consultatiebureau voor de 1.5 jaars keuring ;-) Nicki was lekker aan het lezen toen Reini ons kwam halen, en toen ik zei “daar heb je Reini” zei ze meteen Eini (even een goede indruk maken) Ze is goed gegroeid en zit op het gemiddelde van de curve. Ze begon toen we Reini’s kamer binnen kwamen meteen de boel te verbouwen, stoelen verschuiven, alle blokken uit de tafel en met veel kracht en bijbehorend gekreun de tafel op zijn kop.

Alle testjes gingen uitstekend, waar ze 2 blokjes moest stapelen deed Nick er 5 “even uitsloven”. En op verzoek deed ze alle blokjes weer in het bakje, met handjes vol dus een prima motoriek. Reini vond het een vrolijk en uitbundig dametje en ze zag er goed uit. Toen we weggingen begon Reini met opruimen en kwam Nicki netjes helpen, alle blokken weer in de tafel en toen zei ze “klaar” en liep naar de deur om Mama te vertellen dat die open moest. Nog even zwaaien en doei, doei roepen naar Reini en toen weer op weg naar het KDV om een broodje te eten.

En het leukste nieuws is “Konijn mag blijven” Wij wilden (en dan vooral ik) voor Nicki’s tweede jaar van Konijn af, dat gevaarte wat ze regelmatig op foto’s uit haar mond heeft hangen. Maar volgens Reini is dit helemaal niet wenselijk en mag Konijn blijven tot Nick er zelf klaar voor is om hem op te geven. Dit omdat zo’n bedknuffel veel troost biedt als kleintjes ‘s nachts wakker worden of wat ziek en verdrietig zijn. Al wil ze tot haar 8e slapen met Konijn dat moet gewoon kunnen en is ook niet schadelijk voor mond en tanden.  

Het volgende bezoek is als ze 2 jaar is.

Nicki slaapt al vanaf dag 1 met een konijn, ‘groen konijn’ om precies te zijn. En als konijn kwijt is dan is er drama.

Ze sabbelt op zijn oren en zijn staartje. Het probleem is echter dat ‘groen konijn’ nogal erg gaat stinken door al dat gesabbel. Nu hebben we daar een oplossing voor, ‘groen konijn’ is niet alleen, hij is onderdeel van een meerling. En als er eentje dienst doet als sabbelkonijn dan zitten de andere in de was. Op zich werkt dit prima maar mama en papa zouden er geen bezwaar tegen hebben als dit anders kan.

Nou gebeurde vannavond het volgende:
Nicki ligt in haar bedje en roept ‘Nijn’ terwijl ze ‘groen konijn’ aan mama aanbied. Mama snapt het niet helemaal en geeft konijn weer terug aan Nicki. Deze roept heel hard “Nee Nijn, Nee.” en ze geeft ‘groen konijn’ weer aan mama. Mama vroeg of ze konijn mee moest nemen, en hierop antwoorde Nicki volmondig “Ja.” Toen hebben Joan en ik maar besloten om konijn mee te nemen. En nu maar kijken hoe ze de nacht door komt. Met een beetje mazzel heeft Nickita vannavond zelf besloten dat ‘groen konijn’ verleden tijd is

op de foto zie je ‘wit konijn’ maar dat is gelukkig geen sabbelkonijn.

En ook tijdens de vakantie weer een aantal praatjesmakers door Nicki, (en mama)

We zitten in de auto en Nicki speelt met haar konijn, horen we ineens:

Nicki: “Nijnie, koffie is klaar”.
Mama: “Moet Nijn suiker in de koffie”?
Nicki: “Ja”!
Mama: “Hoor je papa, Nijnie heeft koffie in de suiker”
(Later had mama ook nog de volgende opmerking: Gezicht in mijn haar. Het zal de vakantie sfeer wel wezen)

We zitten in de auto en moeten een klein stukje over de parkeerplaats rijden. Joan heeft haar gordel niet om. Zegt Nicki ineens:

“Mama gordel om”!

We waren in Curacao op vakantie en vaak werd Nicki op straat aangesproken met Dushi (schatje)

Mama: “Wie is er een Dushi”?
Nicki: “Nicki is dushi,…………. en mama ook dushi”

Na een drukke dag op het strand.

Mama: “Is Nicki moe”?
Nicki: “Nee Nicki niet, oogjes moe”

In een restaurant pakt mama een patatje van Nicki haar bord. Zegt Nicki:

“Mama, Boefie!”

In het vliegtuig op weg naar huis komt de stewardess langs met koffie, voordat mama ook maar iets kan zeggen zegt Nickita:

“Mama wil ook koffie”.