Vandaag naar het ziekenhuis, voor het eerste bezoek aan de gyneacoloog. Na 5 minuten praten al het voorstel om een echo te maken. En dan zie je tot je grote schrik drie vruchtzakken ipv 1. Een drieling? Nee! Helaas zijn ze alledrie leeg.

Kortom wel een zwangerschap maar geen vrucht. En dan ook nog de opmerking dat er misschien sprake is van een ‘mola’. Iets wat niet helemaal duidelijk is. Maar we moesten ons vooral geen zorgen maken. Wel is er bloed afgenomen bij Joan om te kijken wat er nu precies aan de hand is. Volgende week maandag weer terug naar het ziekenhuis en dan kijken hoe verder te gaan.

De terleurstelling is erg groot. En eigenlijk ook het verdriet. Maar tegelijkertijd is er het besef dat het leven gewoon door gaat. En zoals Joan zegt, ‘we hebben in ieder geval bewezen dat we zwanger kunnen worden’. Kortom op naar de volgende poging.

Maar nu ff niet…….

Gisteren toen we het slechte nieuws kregen, was ik nog niet in staat het te bevatten en er mijn gevoel over uit te laten. Vandaag heeft het iets kunnen bezinken en ben ik hier wel aan toe. De teleurstelling en het verdriet is groot, maar ook de angst dat het om een Mola zwangerschap gaat. En dan niet zo zeer om de medische mallemolen die ik dan in moet, maar vooral omdat onze kinderwens dan weer minimaal 6 maanden moet wachten. Wel heeft deze verdrietige gebeurtenis me een ding doen beseffen, ik wil heel graag een kindje en alle twijfels die ik voorheen nog had zijn als sneeuw voor de zon verdwenen door het verdriet dat ik nu ervaar.

Het is zwaar om afscheid te moeten nemen van het kleintje dat door al mijn zwangere gevoelens en lichamelijke uitingen al zo eigen was. En het voelt nog steeds heel onwerkelijk omdat ik me nog zwanger voel en ik dit in principe ook nog ben. Gelukkig heeft Bas kunnen regelen dat we Donderdag al terecht kunnen voor het tweede bezoek en de eventuele uitslag, want dit onzekere gevoel had ik niet nog een hele week willen hebben. Uiteindelijk zal dit gevoel slijten en een plekje krijgen, maar nu voel ik me nog even zwaar kloten.

Joan

Vandaag opnieuw naar de gyneacoloog. Na flinke ruzie door de telefoon mochten we gelukkig een paar dagen eerder komen.

Er is opnieuw een echo gemaakt en geen verbetering. Daarnaast bleek het zwangerschapshormoon een waarde van 40.000 te hebben. Dit is te hoog maar is niet de 150.000 die normaal is bij een ‘mola’. Nog steeds waren er meerdere vruchtzakken te zien (zie de echo’s – de donkere vlekken zijn de vruchtzakken)

Dit heeft de dokter doen besluiten om het weg te halen middels een curatage (abortus). En dit gaat 20 februari onder algehele narcose plaatsvinden. Dan is het dus definitief einde zwangerschap. Het weefsel dat ze weghalen zal onderzocht worden door een pathaloog die moet uitsluiten danwel aantonen dat het om een mola gaat. Als dit daadwerkelijk het geval is dan hebben we een heel ander pad te bewandelen maar dat zien we dan wel weer.

Nu eerst aanstaande dinsdag doorkomen wat op zich al spannend genoeg is. In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor de steun en medeleven.

Mocht je willen weten wat een mola zwangerschap is kijk dan eens op deze link>>

Nou, morgen is het dan zover. De spanning neemt nu toch wel toe, ik heb natuurlijk wel een beetje een idee wat me te wachten staat, maar toch. Ik heb weinig ervaring met ziekenhuizen en vind het best wel eng. De laatste en trouwens enige keer dat ik in het ziekenhuis heb gelegen was toen ik 7 of 8 was, en daar kan ik me alleen nog van herinneren dat ik een hele grote teddy-beer kreeg van mijn  opa en oma.

Het is natuurlijk een ingreep van niks wat betreft tijd enzo, het duurt maar 10 a 15 minuten en je mag dezelfde dag al weer naar huis. Maar ik maak me wel zorgen om de geestelijke klap daarna en de lichamelijk pijn die het misschien achteraf doet. Ik hoop maar dat het allemaal meevalt, en dan vooral de uitslag van het weefsel dat ze gaan onderzoeken. Misschien is dat op het moment zelfs wel mijn grootste zorg, mola of geen mola. Ik hoop zo dat het dat niet is, want dan gaat er weer zoveel tijd overheen voor we het nogmaals mogen proberen. En voor je het weet ben je weer een jaar verder, en die afgelopen 8 maanden duurden voor mijn gevoel al zo lang. Ik krijg gelukkig wel heel veel steun van iedereen, lieve kaartjes en vandaag een mooi bos bloemen van mijn moeder. En natuurlijk mijn allerliefste man die me morgen bijstaat. Verder kan ik er alleen maar het beste van hopen.

X

Joan

Dat hebben we ook weer achter de rug. Ik heb Joan vandaag om 13.00 uur naar het ziekenhuis gebracht. En na wederzijds overleg ben ik daarna weer naar huis gegaan. Uiteraart niet zonder snuf achter te laten (geintje tussen Joan en mij). Ik werd echter niet gebeld door de zuster zoals afgesproken dus besloot ik uiteindelijk om zelf maar te bellen. Ik kreeg meteen te horen dat ze wakker was en dat ik naar haar toe mocht. Ze vertelde me tevens dat Joan erg verdrietig was. Kortom, ik natuurlijk kwaad en gefrustreert dat ze me niet eerder hadden gebeld, in de auto gestapt en op weg maar het MCA. Daar lag Joan en alles ging goed. Het scheen dat ze een gesprek had gehad met de dokter zonder dat ze zich hier nog iets van kon herinneren. Een uur later zaten we in de auto opweg naar huis. Lekker hangen op de bank.

Wat betreft de uitslag; daar zullen we anderhalve week op moeten wachten. Wat we wel te horen kregen was dat het weefsel dat ze hadden weggehaalt er normaal uitzag. Dat is dus een pluspuntje, maar sluit helaas nog niets uit. Kortom we zullen moeten wachten op de uitslag. En we weten nog steeds niet of het wel of geen mola is. We houden jullie op de hoogte.

We zijn nu een dag verder en Joan is weer helemaal op de been. Kortom het gaat eigenlijk best wel goed. We hebben op 2 maart de volgende afspraak en dan krijgen we de uitslag als het goed is.

We hebben de voorlopige uitslag en deze is erg positief. Uit het weefsel is gebleken dat het geen mola betreft. Ze noemen het een voorlopige uitslag maar volgens onze nieuwe dokter is dat zo goed als zeker. Nu nog even wachten op de uitslag van het bloedonderzoek waar aan ze kunnen zien of Joan nog zwangerschaps hormomen in haar lichaam heeft. Als dit niet het geval is dan kunnen we er weer tegen aan.

De dag van de uitslag waren we allebei helemaal op. Waarschijnlijk omdat eindelijk alle spanning weg viel. Nu kunnen we ons weer focussen op de alledaagse zaken. Joan is weer volop begonnen bij haar werk en ik heb een nieuwe opdracht in Amsterdam die mijn volledige aandacht vraagt.

We zijn ons weer voorzichtig aan aan het voorbereiden op een hopelijk volgende zwangerschap. Wel hebben we besloten dat we wat meer gaan testen aangaande vruchtbaarheid en dergelijke. Kortom ik mag het nog een keer bewijzen en afhankelijk van de uitslag zullen we bespreken wat de volgende stappen zijn.

Hehe, ik kan eindelijk weer normaal relaxen. Het is een enorme opluchting dat het niet om een Mola-zwangerschap ging, wel ben ik heel benieuwd wat dan de oorzaak zou kunnen zijn geweest van de aanwezigheid van 3 vruchtwaterzakjes. Helaas ben ik vergeten dit aan de arts te vragen, dus zullen we deze er bij ons volgende bezoek nog maar even ingooien. De curettage is me heel erg meegevallen, ik was snel weer op de been en heb zo goed als geen pijn of bloedverlies gehad. De geestelijke pijn was iets heftiger, want ik was na de ingreep behoorlijk over mijn toeren. Gisteren had ik voor het eerst sinds tijden het gevoel dat het leven weer zijn normale gangetje gaat, ik heb heerlijk uitgebreid gekookt, zelfgemaakte sushi en mexicaanse wraps. Daarna hebben we lekker getafeld met een wijntje erbij en een bakkie na. Ook vandaag was een geslaagde dag, lekker de keuken en de schuurtjes opgeruimd, wat planten gesnoeid in de tuin, een hele dierentuin bij elkaar gekleid voor Elsa en daarna lekker Mc Donalds gehaald met de buren. Kortom, mijn hoofd is weer helder en ik kan er weer met frisse moed tegenaan. Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve reacties, en we blijven jullie via de site op de hoogte houden van alles.

Voor mij zit “als alles goed is” de laatste test erop, vandaag moest ik nog 1 keer bloed laten prikken om te kijken of al het zwangerschapshormoon uit mijn lichaam is verdwenen. Om geen risico te lopen vond de arts het toch verstandiger om pas weer zwanger te worden als ik helemaal ontzwangerd ben, gelukkig hoeft dit niet erg lang te duren omdat het niet om een Mola-zwangerschap ging. Blij toe dat ik dit niet vaker hoef te doen, want met maar 1 prikpunt in Heerhugowaard, heb ik vanmorgen ruim een uur moeten wachten tot ik aan de beurt was. Nu alleen nog 1 testje voor Bas en dan 23 Maart een vervolg gesprek met “de reeds de 3e gynaecoloog die we hebben versleten” Dokter Hooker ;-)

Vorige week voorlopig het laatste bezoek aan het ziekenhuis gehad. We kregen goed nieuws. Het zwangerschaps hormoon is zo goed als verdwenen en nog 1 keer bloed onderzoek en dan mogen we er waarschijnlijk weer tegenaan. Verder blijk ik superzaad te hebben dus daar is ook niets mis mee. Lijkt me dan ook dat er ons niets meer in de weg staat. Dus nu maar hopen dat het allemaal niet zo lang op zich laat wachten.

We kregen echter nog wel anders nieuws. Op de vraag van Joan wat het dan was als het geen mola was, kregen we te horen dat we er dan maar van moesten uitgaan dat het een drieling was. Pfff, wordt je best wel even met je neus op de feiten gedrukt. Twee tegelijk is nog wel te handelen en dan ben je ook meteen klaar in mijn optiek. Maar drie?!?!?!? Ik heb maar twee armen. Wil niet zeggen dat een 3e niet welkom zal wezen. Maar mocht dit de volgende keer weer het geval zijn en het dan wel lukken dan is het wel ff slikken. Maar dan kunnen we zeker volmondig zeggen dat we klaar zijn….

Vorige week kregen we het blije nieuws dat we weer zwanger waren. En dat op een dag dat ik net uit het ziekenhuis kwam waar mijn vader ligt. Ik had net het nieuws gekregen dat mijn vader alsnog aan zijn hart geopereert zou worden. Een operatie met veel risico’s. Toen ik thuis kwam stond Joan te popelen om te testen.

Na een minuut of wat kwam ze beneden met het testertje in haar hand. Enkele ogenblikken later verschenen de verlossende letters op het kleine schermpje. “ZWANGER”.

Vreugde en verdriet tegelijkertijd. Door mijn hoofd continue de gedachte dat het ene leven plaats zou maken voor het andere. Stomme gedachten als ik er naderhand aan terug denk, maar op zo’n moment heel erg logisch. Nu zijn we een week verder. Gisteren een afspraak gemaakt voor de eerste echo. Dit op advies van de dokter gezien het feit we vorige keer alle ellende hebben moeten doorstaan van een mogelijke mola. En beetje bij beetje krijgt de blijdschap de overhand.

Dan het nieuws dat mijn vader toch niet geopereert wordt. Hij doet het beter op zijn medicijnen dan men had verwacht. Blijdschap omdat we niet de ellende van een openhart operatie hoeven door te staan.

En dan de volgende klap. Joan belde me vanmiddag…… een bloeding. Waarschijnlijk een miskraam. Opzich niet zo gek zo vroeg in een zwangerschap, maar emotioneel is de klap erg groot. Morgen maar weer het ziekenhuis bellen om te vragen of de geplande echo door moet gaan. Het schijnt dat ze zowieso willen kijken of al het weefsel weg is.

Maar simpel samengevat: is het gewoon allemaal kut. Andere woorden heb ik er even niet voor. Een grote emotionele achtbaan, en laat ik nou niet houden van achtbanen….