Wederom een hoop meegemaakt. Oma was van de trap gevallen (op haar hoofd) en die had een zware hersenschudding, hechtingen, blauw oog, kortom ze lag goed in de kreukels en daarom zijn we even op ziekenbezoek geweest. Dat zelfde weekend waren de tweeling jarig en dat was natuurlijk feest.

De volgende week zijn papa en Nicki bij Rob op ziekenbezoek geweest, hij was aan zijn knie geopereerd en moest daarom de hele dag op de bank liggen. Kortom lekker wezen lunchen en nicki heeft zich prima vermaakt.

Op zaterdag kwamen tante Steffi en (ome) Perry logeren, omdat mama snel jarig zou zijn zijn we lekker uit eten gegaan bij de Griek en dat was natuurlijk reuze spannend, (en lekker). De volgende dag hadden we het plan om naar de apenheul te gaan, ware het niet dat het stortregende en de aapjes waarschijnlijk allemaal binnen zouden zitten. Daarom zijn we naar Avifauna gegaan. Een erg leuk vogelpark (waar ze ook overdekte dingen hebben) en Nik keek haar ogen uit. Vooral toen we de Lorri’s nectar gingen voeren. Papa had nog een roze flamingo gewonnen en we hebben een knuffel lorri gekocht.

Een paar dagen later moest mama naar Hanover voor een training dus waren papa en Nicki weer alleen, we hebben ons prima gered maar mama wel erg gemist.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Deze week moest Nic nog veel hoesten en had ze nog steeds veel last van haar keel. Hierdoor ging eten niet altijd even gemakkelijk. Maar desalniettemin was er weer voldoende ruimte voor lol.

Oma was op visite geweest en had een mooie pop, een knuffel, en een heleboel kleertjes mee genomen. En deze stonden echt super in combinatie met de schoenen van Omie (Die Nicki nu ook eindelijk aan kan).

Door dat Nicki zich wat minder voelde moest er natuurlijk veel geslapen worden en dat kan natuurlijk in allerlei verschillende houdingen zolang het groene konijn er maar is.

Verder houd papa zijn hart vast want junior heeft nu al smaak wat betreft schoenen, ze trekt meteen mama’s duurste paar uit de la….

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Het gaat erg lekker met het dametje, en omdat ze weer helemaal beter is zijn we weer gaan babyzwemmen. Iets wat erg vermoeiend is en zodra we in de auto zitten valt ze in slaap.

Ook was oma op bezoek en die heeft een hele grote knuffelhond als cadeau meegenomen. Nicki is lekker in bad geweest en daar heeft oma bij geholpen. Verder lekker gespeeld en geknuffeld.

En verder, verder is junior bezig met spelen en eten. Veel eten, eten in alle vormen en smaken en dat gaat helemaal super. En het geeft ook leuke foto momenten.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Het heeft even geduurd, maar het waren dan ook een hele hoop foto’s die uit gezocht moesten worden en een hele boel leuke dingen zijn er gebeurd.

Mama had een kerst rompertje gevonden voor Nicki, dus zag Nicki er extra feestelijk uit toen Omie langs kwam om kerst te vieren. We hebben heerlijk gegourmet, en Omie heeft Nicki haar hapje gegeven (spruitjes). Later die avond cadeautjes uitgepakt een Omie is blijven slapen. De volgende ochtend vroeg op om te vertrekken richting Groningen. Joan haar oma is jarig op 2e kerstdag en dat wordt meestal groots gevierd. Zo ook dit jaar. Onderweg kregen we pech. De uitlaat was gebroken en papa moest langs de snelweg de knalpot los maken anders waren we die vast en zeker verloren. Gelukkig konden we eerst langs Pitty rijden en mochten we de auto van Steven zijn vader lenen zodat we de reis naar (overgroot)oma konden voorzetten.

Eerst zijn we Oma gaan ophalen en die had ook nog kerstcadeautjes dus weer feest. Snel een soeppie gegeten en toen naar (overgroot)oma. Volgens mij was de hele familie aanwezig dus het was gezellig druk. Er was een ‘high tea’ georganiseerd en dat was echt super. Heerlijk gegeten en een hoop bij gekletst met de familia. Het was wel erg vermoeiend, dus lekker liggen slapen in de buggy. Ook Esmee was doodop en werd naast me geparkeerd. Dus lekker liggen snurken met zijn tweeën.

Op het einde van de dag hebben we Oma haar huis gebracht en zijn we naar Pitty, Steven en de kids gereden.  De Kids waren erg blij om Nicki weer te zien en wilde meteen met haar spelen. Steven had heerlijk gekookt dus dat was wederom genieten.

De kids waren de hele dag al opgewonden, want vandaag zouden we de pakjes uitpakken. Ze moesten wel wachten tot dat het avond zou worden.  Joan en Pitty waren wezen shoppen en hadden sabbelboekje en een bord met zuignap voor Nicki gekocht, beiden een groot succes. Bas en Steven waren naar de kwikfit geweest om de uitlaat te laten maken. En toen, eindelijk pakjes uitpakken.

Nicki wil steeds vaker zelf de fles vasthouden laat dat ook weten ook. Papa laat haar dan even aanklooien om het dan toch maar weer over te nemen.

We verder nog een bezoekje aan het gevangenismuseum gebracht. Het was erg koud buiten dus houden we Nicki goed ingepakt. De volgende dag zijn we weer naar huis gegaan.

Thuis lekker chillen met pa op de bank en bijkomen van de drukte van de laatste paar dagen. Papa had nog wat speelgoed voor Nicki gekocht maar daarover later meer.

Toen was het oud en nieuw. Lekker met zijn drieën gegeten en Nicki was totaal niet onder de indruk van de harde knallen. Poes wel maar dat is een jaarlijks terugkerend drama. Om midden nacht, met zijn drietjes,uit het raam staan kijken naar het vuurwerk. Nicki vond het helemaal te gek en toen mama bij elke pijl ‘oooohhh’ riep, ging Nicki haar na doen. Ons eerste nieuwjaar als gezinnetje……… Kortom op naar het het volgende jaar.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Vandaag is het vrijdag, dus het is weer papadag. En er zit weer een weekje op. Ja ik weet het dat is een beetje raar maar wij tellen nog steeds de weken vanaf de dag dat Nicki geboren is en aangezien ze op een donderdag is geboren begint er elke donderdag voor ons een nieuwe week.

Afgelopen week was weer een leuke rustige week. Ik had een groot speelkleed anex kussen besteld (200×180cm) waar Nicki lekker op kan spelen in de keuken. Het is een mooi dik kleed met een nylon bekleding die je met een vochtige doek kan afnemen. Nic vindt het geweldig, ze ligt er wild op te trappelen en kan zich lekker omdraaien zonder dat ze zich bezeerd.

Verder heb ze een nieuw truukje geleerd maar daar had mama eerder deze week al over geschreven. Ik was haar knuffel vergeten dus heb ik toen we aan het winkelen waren een nieuwe voor haar gehaald. Een hele mooie en zachte leeuw.

Mama had het mooie groene shirt dat ze van oma heb gekregen aangetrokken. Gauw een paar foto’s gemaakt en ja hoor madam spuugde de hele boel onder, kortom het kon meteen weer in de was.

Sowieso spuugde ze de laatste week een beetje veel, maar dat komt waarschijnlijk omdat papa en mama dachten dat ze aan andere voeding toe was. Dit bleek echter niet zo te zijn, dus nu heeft ze weer haar oude voeding. Wat wel vervelend is dat ze de hele week een beetje verhoging heeft. Dus helemaal lekker in haar vel zit ze niet. Maar dat gaat vanzelf weer over.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Deze week is er, behalve het weekendje naar Maastricht, helemaal niets gebeurd. Nicki was ruim een week niet bij het kinderdagverblijf geweest vanwege de griep, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze we even rustig als normaal volgens de leidsters maar ondertussen ligt ze voor dat papa thuis is al te slapen in de maxi-cosi. kortom lekker druk geweest.

Na Maastricht zijn we langs geweest bij tante Steffi en mijn (St)oma (oftewel stief oma, die heet ook Joan) Was weer erg gezellig en een welkome onderbreking van de lange rit uit Maastricht.

Zoals de titel al zegt, verder erg rustig en dus niet veel gebeurd.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Week 17 zit er op en Nicki is deze week de 4 maanden marker gepasseerd. Het was een vermoeiende week omdat Zowel Nicki als wij zelf geveld waren door de griep. Hierdoor zat Nicki haar oogje telkens dicht vanwege een ontsteking en moesten mama en papa aan de slag met de neusspray omdat haar neus keer op keer overliep. Door dit alles dronk het damentje niet zoals gebruikelijk dus was wel even lastig.

Ook zijn papa en Nicki deze week naar de notaris geweest om het een en ander te regelen ivm opa zijn overlijden, maar we moeten nog wachten op de notaris voordat we daar verder mee kunnen.

Verder is Joan weer een jaartje ouder geworden. En vanwege haar verjaardag waren beide oma’s op bezoek. Tevens werden we op maandagavond verrast door een onverwachts bezoekje van mijn (andere) tante Wendy, de zus van mama. Dat was een hele grote verrassing, zeker omdat Nicki deze tante nog niet had ontmoet. Maar het was heel erg gezellig en de dames vonden elkaar wel heel erg leuk. Voor mama was het in ieder geval een hele leuke verrassing. (En natuurlijk allemaal leuke cadeautjes)

Ik heb voor 1x mijn flanellen pyama aangehad en toen was hij al te klein, erg jammer, maar ja ik groei dan ook als kool. En Vinnie is dol op mijn speelkleed, hij probeert het elke keer in te pikken.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Eindelijk waren we in de gelegenheid om Omi haar foto op kanvas te geven. Dus nu kunnen we ook eindelijk de rest laten zien op de site.

Hier boven zie je de doeken die we hebben laten maken van links naar recht, doek voor Omi en 1tje voor Steffi, het geboortekaartje voor in de babykamer, doek voor Oma, en een doek voor Rob en Lien hun trouwerij. (met daar achter dezelfde als de eerste (voor Steffi)).

Ik heb ze laten maken bij www.herrinneringenoplinnen.nl, erg goede prijs en super kwaliteit.

Vandaag 10 weken oud en alles gaat nog steeds super. Mama is zich voorzichtig aan het voorbereiden dat ze weer moet gaan werken en morgen heeft papa zijn eerste papadag. Verder is Oma Ien deze week langs geweest en zijn we lekker wezen wandelen.

Verder begin ik door te krijgen hoe ik dingen moet grijpen en begint het roze varkentje mijn lievelings knuffel te worden. En mijn assortiment aan gekke bekken wordt met de week gevarieerder. Verder bleek na een bezoekje aan het consultatie buro dat ik nog steeds volgens schema groei.

[toon als diashow]

[View with PicLens]

 

Sommige dingen in het leven daar kan je je geen voorstelling van maken. Een bevalling is er daar eentje van. Wat een verschrikking. Voordat je nou rare dingen gaat denken wil ik je vragen wel verder te lezen.

We zijn nu 3 weken verder en ik heb meerdere malen mijn kant van het verhaal mogen vertellen. (zodra Joan weer (lekker) achter de PC kan zitten zal je ook wel haar ervaringen zien verschijnen). Nu is de tijd rijp dat ik het ook eens daadwerkelijk opschrijf.

Het relaas van een net papa geworden papa……

Onverwachts krijg je te horen dat je naar het ziekenhuis moet, enigszins met spoed, want de kleine heeft in het vruchtwater gepoept. Al je vrezen worden bewaarheid. De weg is afgesloten, wegwerkzaamheden, die waren er 90 minuten geleden toen je voor controle via dezelfde route naar het ziekenhuis reed nog niet. Je besluit om er maar gewoon doorheen te rijden anders zit je zo minstens 30 minuten langer in de auto. Gelukkig geen oranje reflecterende mannetjes doodgereden en die bekeuring komt later wel.

19.30 uur: Aangekomen bij het ziekenhuis moet je parkeren, een van de nadelen van de luxe van een auto. Gelukkig het is gratis tot 9.00 uur in de ochtend (dan zijn we wel weer thuis), dus ik hoef me geen zorgen te maken over een parkeerkaartje.

De verloskundige (Wendy) straalt een bepaalde rust uit, dus alles zal wel goed zijn. Euh, nee, we moesten met spoed naar het ziekenhuis, dus er is iets niet goed. De paniek slaat weer toe en je loopt als een kip zonder kop achter je vrouw (in rolstoel) en de verloskundige aan. Overladen met vluchtkoffers, tassen, en foto/video rugzak.

En dan sta je ineens naast een ziekenhuisbed waarin je vrouw ligt. Je bent volledig het besef van de voorgaande minuten kwijt en weet alleen nog maar dat je in een ziekenhuis bent. Dit laatste valt gewoonweg niet te ontkennen, grauwe muren, faal geelkleurig beddengoed, chemische lucht, verstelbaar bed met te veel knoppen en handeltjes, medische apparatuur aan de muur. Tja het is een ziekenhuis, en dat was niet volgens planning.

De verloskundige komt binnen en vraagt of alles goed is…… Tja wat moet je zeggen? Ja! Even later komt er een zuster binnen en die stelt zich voor als Linda, een leuke zelfverzekerde dame, die de klappen van de zweep wat lijkt kennen. De verloskundige weet te melden dat zij er weer vandoor gaat en dat ze ons veel succes wenst. Euh, hoezo gaat zij weg, zij zou toch de bevalling doen. Nee, alleen als het poliklinisch is….. Wat is dit dat we zijn toch ik een ziekenhuis? Hoe klinisch wil je het hebben….? POLI-klinisch! En dat is het momenteel dus niet…..

Zo val je van de ene verbazing in de andere. Verloskundige weg en een zuster die om je heen dartelt. Maar waar is de arts? Enkele ogenblikken later komt de arts (van eerder die avond) even langs en vraagt of alles goed is. Ja hoor antwoord Joan, het gaat wel. Hoezo vrouw het gaat wel, jij ligt lekker in dat bed en ik moet nog van alles regelen. Camera klaar leggen, video controleren, nat washandje regelen, glaasje sap voor mijn vrouw vragen, druivensuiker naast het bed, bevallingsplan aan de zuster doorgeven, je geen zorgen maken….. Hoezo geen zorgen, we zijn potverdorie in het ziekenhuis en dat was niet volgens planning.

Ondertussen worden de weeën heviger en frequenter. Je loopt je de benen uit je lijf om het washandje koel en vochtig te houden, om je vrouw met een rietje drinken te geven, en om mee te puffen. Als je niet al buiten adem raakt van het rennen en regelen dan is het wel van het puffen, je vrouw bepaalt het ritme is je tijdens de zwangerschapsyoga verteld. En als vent heb jij je daar maar aan, aan te passen. Kortom je bent continue bezig met het inhaleren van valse lucht en sterft bijna door ademnood.

Dan komt de dokter weer binnen, met een coassistente (naam onbekend). De coassistente positioneert zich strategisch aan een hoek van het voeteneind en slaat haar armen over elkaar. Dokter Annelies Rep gaat naast het hartfilmapparaat staan en kijkt wisselend naar Joan en naar de strook papier die door het apparaat uitgespuugd wordt. Er verschijnt een zorgelijke blik op haar gezicht en haar voorhoofd betrekt in een frons. Je vraagt wat er is en je krijgt als antwoord dat ze het niet helemaal vertrouwd. Hoezo niet je kijkt naar de strook papier en ziet een regelmatige hartslag en een heleboel pieken die de weeën moeten voorstellen. Deze laatste komen wel erg snel en het is ondertussen al zo erg dat de weeën op zich langer duren, dan de tijd die er tussen zit. De kleine blijft te rustig tijdens een wee. Kortom je begrijpt dat een regelmatige hartslag dus niet goed is. Er komt een tweede dokter bij, dokter Bais, een wat oudere, nette dame, die niets dan ervaring uitstraalt. Ze spreekt weinig en staat voornamelijk naar de strook papier te staren.

Ze moeten de zuurgraad van het bloed controleren van de kleine wat het ziet er niet bevredigend genoeg uit. Een te hoge zuurgraad betekent te weinig zuurstof, en dat betekent spoed. (tang, vacuüm, keizersnede). Er wordt aan Joan gevraagd of zij op haar rug wil gaan liggen. Nee! Dat wil ze niet want dan kan ze de weeën niet opvangen. Ze moet!, dus met tegenzin en angst in haar ogen draait Joan zich op haar rug. Dokter Rep brengt een buis in en roept uit, wat een haar! Ja dat wisten we al van de verloskundige, die kleine heeft een bos vol met donker haar. Dat blijkt dus nadelig te zijn want dan wordt het moeilijker om bloed af te nemen……….. Hoezo? Er wordt uitgelegd dat er een sneetje in hoofdje wordt gemaakt en dat daar dan bloed wordt weggezogen. Okay….. of eigenlijk niet okay! Na even doorvragen hebben we twee keuzes, of bloed afnemen via eerder genoemde manier of hoog risico lopen dat het mis gaat. Tja dan heb je dus eigenlijk weinig keuze.

Het bloed af nemen verloopt moeizaam en voor Joan vooral pijnlijk omdat ze de weeën niet kan opvangen. Uiteindelijk hebben ze voldoende bloed en moeten we twee minuten wacht want zolang heeft het apparaat nodig. Na drie minuten krijgen we de mededeling dat het apparaat geen uitslag heeft gegeven en dat ze het nog een keer moeten proberen. Tranen bij Joan omdat ze opnieuw op haar rug moet liggen. Ikzelf raakte op dat moment behoorlijk gefrustreerd omdat ik enerzijds mijn vrouw over haar toeren zag en anderzijds omdat het idee dat ze opnieuw mijn dochter gingen snijden me totaal niet aanstond. Maar we hadden opnieuw geen echte keuze.

Wat doen die debielen, en sorry, maar ik kan echt geen andere naam verzinnen, nadat ze opnieuw met veel moeite, en voor Joan vooral pijn, bloed hebben afgenomen, ze lopen naar het eerder genoemde apparaat, en plaatsen daarin opnieuw een cassette met bloed van mijn kleine meid. En zoals ik al stilaan begon te vermoedden, wederom geen uitslag. Het toestel was defect.

Als iemand mij kan uitleggen hoe je in een medische omgeving, waar levensbedreigende situaties voorkomen, gewoon zonder na te denken, een toestel voor een tweede keer gebruikt, terwijl het al een keer heeft gefaald, dan zal ik het wellicht snappen. Maar tot op heden is dat nog niemand gelukt. Mijn bloed kookte. En zoals jullie wel kunnen vermoedden, ze kwamen vertellen dat Joan voor een 3e keer op haar rug moest gaan liggen, en er opnieuw een sneetje gemaakt zou worden. Op dat moment werd ik pislink en heb ik werkelijk op het punt gestaan om klappen uit te delen. Ik heb ingehouden omwille van Joan en de hele situatie. Er was echter één grote wijziging in de gehele situatie. We hadden andere keuzes als voorheen, enerzijds Joan, en die kleine voor een 3e keer alles laten ondergaan, of anderzijds een keizersnede. Wel potverdorie, waar kwam die nou ineens vandaan? Een keizersnede was voor Joan echt geen optie, dus stemde zij met veel tegenzin in met een 3e poging. Ikzelf was nog niet overtuigd en dat was iets wat gelukkig door zuster Linda niet onopgemerkt voorbij ging. Ze wist me gerust te stellen door te zeggen dat ze het laboratorium hadden gebeld en dat zij het bloed zouden onderzoeken, ze zouden niet meer het apparaat gebruiken.

Met tranen, en vooral angst en een hoop onrust in haar ogen onderging Joan een 3e poging. 10 minuten later hadden we de uitslag, alles was naar tevredenheid. Ik zag dat Joan een klein beetje kon ontspannen. De beide artsen vertrokken, gevolgd door de coassistente. Ze zouden later terugkomen. O ja, de coassistente. Wat deed die daar ook al weer?

Zuster Linda, stelde ons wat gerust en loste mij enkele malen af daar waar het drank en washandjes corvee betrof. De weeën waren ondertussen zo hevig en frequent dat ze minstens 90 seconde duurde en er slecht 30 seconden tussen zat.

Enige tijd later opnieuw de arts en de coassistente. Ik was nu iets rustiger en begon al te opereren in een automatische piloot modus. Tijd voor foto’s of video was er nog niet geweest en nu had ik er de energie niet meer voor. Kortom ik had iets meer tijd om te observeren wat er allemaal gebeurde. En het viel me op dat Joan een aantal keer een vragende blik had geworpen in de richting van de coassistente die opnieuw strategisch geplaatst stond op een hoek aan het voeteneinde met haar armen over elkaar. Het leek wel een standbeeld en het frustreerde mij enorm dat ze totaal geen respons gaf als Joan haar vragend aankeek. Hoe langer ik hiernaar keek hoe groter de frustratie werd. Ik snap heel goed dat artsen het ook eerst allemaal moeten leren maar als je aan een patiënt z’n bed staat doe dan in ieder geval alsof je interesse hebt in datgene wat er gebeurd. En parkeer jezelf niet als stoïcijnse trut aan het voeteneinde van een bed. Er was bij mij blijven hangen dat je als patiënt en partner gewoon moest zeggen wat je niet aanstond. Dus ik ben naar zuster Linda toegegaan en heb haar mijn frustratie verteld. Zonder blikken of blozen stapte zij op de coassistente af, greep haar stevig bij de elleboog en bonjourde haar zo de kamer uit, breed glimlachend in mijn richting.

Uren verstreken, het leken wel minuten……..

Het viel mij op dat de bezorgde blikken niet verdwenen op de gezichten van de doktoren. Zuster Linda probeerde Joan nog wat gerust te stellen en vertelde haar de ze het beste gewoon de weeën over haar heen kon laten komen en dat ze geen moeite moest doen om ze weg te puffen. Dat scheen Joan te ontspannen en vrij snel daarop begonnen de persweeën. Het was vooral voor mij een hele opluchting wat ikzelf kon eindelijk weer normaal ademhalen en de overvloed aan valse lucht zou eindelijk stoppen. De bedoeling was dat Joan tijdens het persen haar adem zou inhouden, dit bleek echter een erg moeilijke opgave. Totdat dokter Bais, Joan een tik in het gezicht gaf met de woorden, ik zei toch dat jij je adem in moest houden. Dit was de oplossing, en gaf Joan net dat beetje extra energie. Het stomme is dat het mij allemaal niets kon schelen omdat ik de zag dit dokter Bais dit weloverwogen had gedaan en het zeker het gewenste effect had.

Weer een paar bezorgde blikken verder, en toen kwam de ellende. Ze wilde nogmaals bloed afnemen. Het zou nu makkelijker zijn, om dat het hoofdje al zichtbaar was. Met pijn in mijn hart stemde ik in en begon ik met mijn poging om Joan over te halen om ook in te stemmen. Wat vond ik dat verschrikkelijk, je liefde vragen om iets te doen waarvan je weet dat ze heel veel pijn zal ondervinden. Uiteindelijke lukte het en werd er voor de 4e keer bloed bij die kleine afgenomen (achteraf heb ik pas echt beseft dat ze bij die kleine 4 keer een sneetje van een halve centimeter in haar hoofdje hebben gemaakt). De dokter liep al weer naar het defect apparaat, en voor dat ik haar neer kon hoeken, sprong zuster Linda er tussen met de woorden dat ze het laboratorium al had ingelicht, en dat ze snel terug zou zijn met de uitslag. 10 minuten later was het zover.

De uitslag was niet goed, er was haast geboden, er werd besloten om over te gaan op een vacuümbevalling.

Al met al heeft het 10 minuten geduurd, en dat is niet lang. Maar er gebeurde zoveel te gelijkertijd dat het wel een half uur leek. Ze hadden besloten om een siliconen kapje te gebruiken omdat dit minder schadelijk voor de kleine zou zijn. Deze is tot 3 keer aan toe los geschoten. Met als gevolg dat de kleine bij Joan weer naar binnen schoot, en aan Joan haar gejammer te horen was dit niet prettig. Daarnaast hebben ze Joan 12 centimeter ingeknipt. In eerste instantie met een botte schaar die door een luid vloekende arts op de grond werd gesmeten en die vrolijk verder ging met een nieuwe schaar. Na een hoop gesjor, een knie tegen de rand van het bed en een paar ferme rukken kwam de kleine eruit. Nick was geboren, 3 uur 59 in de ochtend, tranen in je ogen van geluk en tegelijkertijd onzekerheid. Je weet nog te vertellen dat jullie willen dat de kleine minstens 1 uur met navelstreng op moeders buik blijft liggen.

Nee, meneer! Wij willen dat u nu knipt, en als u het niet doet dan doen wij het! Hoezo? Wat is er aan de hand dan? Zonder na te denken knip je de navelstreng die je dochter verbind aan je vrouw door en wordt je verteld dat je ze mag volgen naar de kamer ernaast. Je kijkt over je schouder om je vrouw een geruststellende blik toe te werpen maar dat had je beter niet kunnen doen. Je ziet je vrouw met haar benen in de beugels liggen, met een wond van 12 centimeter tussen haar benen. Er onder een emmer waarin het bloed druppelt en wat al nog niet meer. Je probeert de schrik op je gezicht te verbergen, en geeft stoer je vrouw een knipoog.

In de andere kamer zijn er 5 mensen in witte jassen bezig met je dochter. Hoe heet ze? Ja jezus dat vertel ik je zo wel, vertel me maar eerst hoe het met haar is. Abgar score van 5, klote dat is niet goed. Ze huilt niet, je ziet geen ademhaling, er zit geen zichtbaar leven in. Ze pakken een zuurstofmasker met blaasbalg en geven het kleine wezentje een ferme puf. Als een achterlijke begint het borstkastje op en neer te gaan en komt er heel voorzichtig een klein huilgeluidje. Apgar 8, pfff dat klink al een stuk beter, en in plaats van een heleboel onbegrijpelijke medische termen en verontruste blikken begint het medisch personeel te lachen en grapjes te maken. Ik weet ze te vertellen dat mijn dochter Nicki heet.

Wat er daarna allemaal gebeurde zal ik jullie besparen (2,5 uur wachten totdat je gehecht wordt, artsen die geen tijd hebben, slechte communicatie) Wel wil ik nog zeggen dat ongeacht de dingen die ik anders had gezien ik toch heel blij was met de artsen die ons hebben geholpen, en vooral met zuster Linda (die het trouwens roerend met me eens was wat betreft de coassistente), die was echt onze steun en toeverlaat.