Vrijdag 26 januari 2007, nadat Joan 4 dagen over tijd is toch maar een testje doen. Daar zit je dan samen op de bank te wachten op de uitslag. na drie minuten zouden we het moeten weten. Joan leest voor, uit de gebruiksaanwijzing; “in enkele gevallen heeft u al binnen 1 minuut de uitslag”. Voordat ze is uitgesproken verschijnt er al het woord ”zwanger” op de display. Ze is zwanger….. Oh nee WIJ zijn zwanger.

8 maanden geleden besloten dat we toch wel heel graag een kindje wilde. En gezien Joan haar leeftijd was er toch wel wat haast bij. Kortom we begonnen hem al te knijpen, en hebben dus al een afspraak gemaakt bij de gyneacoloog voor een vruchtbaarheidsonderzoek. Want zo bleek uit eerder onderzoek, Bas had zwak zaad. Wat nou zwak zaad? In dat kleine schermpje staat toch erg duidelijk het woord in zwarte letters, ”zwanger”.

We zijn zwanger…. het is volgens mij nog steeds niet tot me door gedrongen. Maar de test zegt het toch echt. En dan begint nu het grote avontuur. wordt vervolgt…….. :-)

Okay, we zijn nu een paar dagen verder en ik begin al aardig te wennen aan het idee. Misschien wel even verstandig om uit te leggen waarom we deze website ingericht hebben. Wij (Joan en Bas) hebben een jaar geleden besloten dat we graag kinderen willen. Kinderen van ons zelf. Tot die tijd speelde altijd de gedachte dat we zouden adopteren. Maar dan begint het te kriebelen en kom je tot de conclusie dat je toch liever een kindje van jezelf krijgt. Joan is al wat ouder (achter in de 30) en dit brengt een extra risico met zich mee en de kans op succes is ook veel lager. Als je dan daadwerkelijk besloten hebt dat je hiermee door gaat stopt je vrouw met de pil en ga je elke maand hopen dat het raak is. En dan blijft het uit. De tijd begint te dringen en je begint je zorgen te maken of het wel allemaal gaat lukken voor de door jullie gestelde deadline (kindje voor je 40e).

Dan kom je tot de ontdekking dat je vrouw zwanger is en is het toch gelukt (binnen 1 jaar). Alle vrees die je had naar aanleiding van vruchtbaarheidsonderzoeken en ”zwak zaad” verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Je kan je voorstellen dat dit een hoop bij een mens los maakt en ik verwacht ook dat er de komende 9 maanden, plus de rest van mijn leven een heleboel gaat veranderen. Het lijkt mij dan ook geweldig om later terug te kunnen lezen wat je allemaal voelde en wat er allemaal speelde. Ook voor de dochter/zoon in spe zal dit een mooi naslag werk zijn.

Maar waarom dan op het internet? Zodat familie, vrienden en andere geinteresserde mee kunnen lezen en vooral reageren en anticiperen. In de hoop dat hierdoor een mooi en vooral interessant naslagwerk zal ontstaan, voor ons en voor de toekomstige nieuwe telg.

Nou, morgen is het dan zover. De spanning neemt nu toch wel toe, ik heb natuurlijk wel een beetje een idee wat me te wachten staat, maar toch. Ik heb weinig ervaring met ziekenhuizen en vind het best wel eng. De laatste en trouwens enige keer dat ik in het ziekenhuis heb gelegen was toen ik 7 of 8 was, en daar kan ik me alleen nog van herinneren dat ik een hele grote teddy-beer kreeg van mijn  opa en oma.

Het is natuurlijk een ingreep van niks wat betreft tijd enzo, het duurt maar 10 a 15 minuten en je mag dezelfde dag al weer naar huis. Maar ik maak me wel zorgen om de geestelijke klap daarna en de lichamelijk pijn die het misschien achteraf doet. Ik hoop maar dat het allemaal meevalt, en dan vooral de uitslag van het weefsel dat ze gaan onderzoeken. Misschien is dat op het moment zelfs wel mijn grootste zorg, mola of geen mola. Ik hoop zo dat het dat niet is, want dan gaat er weer zoveel tijd overheen voor we het nogmaals mogen proberen. En voor je het weet ben je weer een jaar verder, en die afgelopen 8 maanden duurden voor mijn gevoel al zo lang. Ik krijg gelukkig wel heel veel steun van iedereen, lieve kaartjes en vandaag een mooi bos bloemen van mijn moeder. En natuurlijk mijn allerliefste man die me morgen bijstaat. Verder kan ik er alleen maar het beste van hopen.

X

Joan

2007-03-02 12:15

We hebben de voorlopige uitslag en deze is erg positief. Uit het weefsel is gebleken dat het geen mola betreft. Ze noemen het een voorlopige uitslag maar volgens onze nieuwe dokter is dat zo goed als zeker. Nu nog even wachten op de uitslag van het bloedonderzoek waar aan ze kunnen zien of Joan nog zwangerschaps hormomen in haar lichaam heeft. Als dit niet het geval is dan kunnen we er weer tegen aan.

De dag van de uitslag waren we allebei helemaal op. Waarschijnlijk omdat eindelijk alle spanning weg viel. Nu kunnen we ons weer focussen op de alledaagse zaken. Joan is weer volop begonnen bij haar werk en ik heb een nieuwe opdracht in Amsterdam die mijn volledige aandacht vraagt.

We zijn ons weer voorzichtig aan aan het voorbereiden op een hopelijk volgende zwangerschap. Wel hebben we besloten dat we wat meer gaan testen aangaande vruchtbaarheid en dergelijke. Kortom ik mag het nog een keer bewijzen en afhankelijk van de uitslag zullen we bespreken wat de volgende stappen zijn.

Vorige week voorlopig het laatste bezoek aan het ziekenhuis gehad. We kregen goed nieuws. Het zwangerschaps hormoon is zo goed als verdwenen en nog 1 keer bloed onderzoek en dan mogen we er waarschijnlijk weer tegenaan. Verder blijk ik superzaad te hebben dus daar is ook niets mis mee. Lijkt me dan ook dat er ons niets meer in de weg staat. Dus nu maar hopen dat het allemaal niet zo lang op zich laat wachten.

We kregen echter nog wel anders nieuws. Op de vraag van Joan wat het dan was als het geen mola was, kregen we te horen dat we er dan maar van moesten uitgaan dat het een drieling was. Pfff, wordt je best wel even met je neus op de feiten gedrukt. Twee tegelijk is nog wel te handelen en dan ben je ook meteen klaar in mijn optiek. Maar drie?!?!?!? Ik heb maar twee armen. Wil niet zeggen dat een 3e niet welkom zal wezen. Maar mocht dit de volgende keer weer het geval zijn en het dan wel lukken dan is het wel ff slikken. Maar dan kunnen we zeker volmondig zeggen dat we klaar zijn….

Vandaag naar de gyneacoloog geweest voor de combinatie test. De combinatie test bestaat uit twee onderdelen. 1) een bloedonderzoek van mama en 2) een uitgebreide echo die ze gebruiken om de zogenaamde nekplooi te meten.

Als je de artikelen op het internet moet geloven is het een goed teken als de dikte van de nekplooi niet boven de 3,5mm komt. Bij onze kleine was dit 1,9mm. Dt is dus het eerste goede teken. Maar we moeten realistisch blijven, pas als we volgende week de definitieve uitslag van het bloedonderzoek krijgen, weten we wat de kans is dat Puc down syndroom heeft. (maar ik heb een goed gevoel).

Okay dit waren de serieuze zaken, nu de leuke dingen:

We hebben 8 vingers en twee duimen gezien, twee beentjes en voetjes, twee hersenhelften. We hebben een neus, oogkas en kaak gezien. En bovenop alles we hebben een springer………

Op het moment dat de dokter het apparaat op Joan haar buik plaatste maakte Puc een mega sprong. Zelfs de gyneacologe was verbaasd, en reageerde meteen met de woorden, “Nou dat ziet er levendig uit, dat zit wel goed”. Kortom alle zorgen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. En daarmee viel er een gigantische last van mijn schouders.

Zoals Joan eerder vandaag al tegen me zei, is dit weer een mijlpaal….. op naar de volgende mijlpaal.

Ik zal later de echo’s met tekst en uitleg op de site plaatsen.

We hebben de testresultaten binnen. En we hoeven ons geen zorgen te maken. Een kans van 1:380 en dat terwijl op Joan haar leeftijd de kans normaal 1:90 zou zijn. Kortom erg gunstige uitslag. Als we terug gaan rekenen heb ik dus een vrouw van 35 jaar oud en niet van ….. jaar.

Dus weer een zorg minder en we komen steeds dichter in de buurt van de eindstreep. Moeten we dit weekend maar gaan vieren met mijn schoonmoeder in Groningen. En bij Kitty en de Pits in Friesland. Kortom lekker weekendje weg.

Voor de mensen die meer willen weten over de combinatie test, hieronder een stukje dat ik heb gevonden op het internet dat het een en ander uitlegt.

Wat is de combinatietest?
De combinatietest vindt plaats vroeg in de zwangerschap en bestaat uit (A) bloedonderzoek bij de zwangere en (B) echoscopisch onderzoek bij de foetus voor de meting van de zogenaamde nekplooi (NT-meting).

A. Bloedtest
Tussen de 9e en de 13e week van de zwangerschap wordt bij de zwangere een buisje bloed afgenomen. In het bloed wordt het gehalte van 2 stoffen gemeten (ßhCG en PAPP-A). De bloedtest brengt geen risico voor u of uw kind met zich mee.

B. Nekplooimeting (NT-meting)
Tussen de 11e en de 13e week van de zwangerschap vindt de NT-meting plaats. Er wordt dan een echo gemaakt waarbij de dikte van de zogenaamde nekplooi van uw kind wordt gemeten. De nekplooi is een dun vochtlaagje onder de huid in de nekregio. Dit laagje vocht is altijd aanwezig, ook bij gezonde kinderen. Maar hoe dikker deze nekplooi is, hoe groter de kans is dat het kind het syndroom van Down heeft. Een verdikte nekplooi komt niet alleen voor bij het syndroom van Down maar ook bij andere chromosoomafwijkingen en lichamelijke aandoeningen van het kind. De NT-meting brengt geen risico voor u of uw kind met zich mee.

Het bepalen van de kans op een kind met het syndroom van Down
In de combinatietest bepalen de uitslagen van de bloedtest en de NT-meting samen met de leeftijd van de zwangere de kans op een kind met het syndroom van Down. De combinatietest stelt niet met 100% zekerheid vast of uw kind het syndroom van Down heeft. Deze test geeft alleen informatie over de kans op het krijgen van een levend geboren kind met het syndroom van Down. De hoogte van deze kans wordt met een speciaal computerprogramma nauwkeurig berekend.

Wat is een gunstige testuitslag?
Een gunstige uitslag betekent dat er geen verhoogde kans is dat het kind het syndroom van Down heeft. In dit geval is de kans op een levend geboren kind met het Down-syndroom gelijk aan of groter dan 1 : 250.

Wat is een ongunstige testuitslag?
Een ongunstige testuitslag wil zeggen dat er een verhoogde kans is op het krijgen van een kind met het syndroom van Down. In dit geval is de kans op een levend geboren kind met het Down-syndroom gelijk aan of groter dan 1:250.Het bepalen van de kans op een kind met het syndroom van Down
In de combinatietest bepalen de uitslagen van de bloedtest en de NT-meting samen met de leeftijd van de zwangere de kans op een kind met het syndroom van Down. De combinatietest stelt niet met 100% zekerheid vast of uw kind het syndroom van Down heeft. Deze test geeft alleen informatie over de kans op het krijgen van een levend geboren kind met het syndroom van Down. De hoogte van deze kans wordt met een speciaal computerprogramma nauwkeurig berekend.

Een verhoogde kans is iets anders dan een hoge kans!
Sommige zwangere vrouwen zullen misschien ongerust worden als zij te horen krijgen dat zij een verhoogde kans hebben op het krijgen van een kind met een aandoening. Het is goed om te bedenken dat een verhoogde kans niet per se een grote kans hoeft te betekenen.
Zelfs bij een verhoogde kans is de kans dat er een gezond kind geboren wordt nog vele malen groter dan de kans op een kind met een aandoening.

Voorbeeld: Bij een kans van 1 op 100, is 1 vrouw zwanger van een kind met het syndroom van Down, maar 99 vrouwen niet. Dit betekent dat een groot deel van de zwangere vrouwen met een afwijkende testuitslag toch een kind zonder het syndroom van Down zal krijgen.

Deze week baby technisch niet zo veel te melden.  Voor zover we kunnen beoordelen gaat alles nog voorspoedig en wordt mijn meissie steeds dikker en dikker.

Naast dit alles loopt het niet helemaal lekker met mijn vader. Hij is weer opgenomen in het ziekenhuis en het was weer kantje boord. Ondertussen is hij wel weer wat opgeknapt, maar helemaal zeker zijn we natuurlijk nooit wat hem betreft. Vocht achter de longen was het dit maal. Hopelijk mag hij over een paar dagen weer terug naar het Zonnehuis (Revalidatie centrum). Daar heeft hij het volgens mij wel naar zijn zin.

Moeilijkste vind ik de gesprekken en opmerkingen dat hij er geen zin meer in heeft. Dat het voor hem wel afgelopen mag zijn. Ik kan hem geen ongelijk geven maar dat gaat natuurlijk niet zonder emoties. Het moeilijkste in deze vind ik om niet te zelfzuchtig te zijn.

Los van het emotionele kant van het verhaal is er voor de ingewijde ook nog de materialistische kant, en dat maakt me echt kwaad. Zeker als je kijkt naar de Nederlandse rechtsstaat. Wat een aanfluiting. Nader onderzoek heeft ons geleerd dat als Pa nu zou komen te overlijden en ik de nalatenschap zou weigeren (schulden en openstaande rekeningen)  De nalatenschap automatisch overgaat op ons ongeboren kindje. Deze is nog niet in staat om de nalatenschap te verwerpen dus als hij (of zij) geboren wordt moet dit als nog gebeuren. Joan en ik staan dus twee keer voor de kosten van verwerpen. Dat maakt me kwaad……

rook update: Week 6 – Nog steeds geen peuk aangeraakt ongeacht het feit het de afgelopen dagen wel erg moeilijk was.

We hadden de mazzel dat we een hele aardige echoscopiste hadden die ons liet filmen tijdens het maken van de 20 weken echo.

Klik op lees verder om de videos te zien. Om de filmpjes te starten moet je op de playbutton klikken

Okay hier het eerste filmpje, 

Op het tweede filmpje zie je dat het daadwerkelijk geen jongentje is (d’r mist wat)

Op het derde filmpje hoor je het hartje en zie je op het scherm ook de hartmonitor

Later vannavond zal ik ook de printjes inscannen en deze op de site zetten maar ik denk dat de meeste mensen dit toch het leukst vinden

zoals beloofd een berichtje met de plaatjes van de 20 weken echo. Het zijn er 9 dus meer dan genoeg zou ik zeggen.

Een universiteit in Engeland heeft onderzocht of babies muziek onthouden die ze in de baarmoeder hebben gehoord. En het antwoord is ja. Dit wordt onderbouwd door andere onderzoeken. (lees hier meer)

Los van de bovengenoemde onderzoeken hadden Joan en ik al besloten dat we elke avond een muziekje zouden spelen voor junior. En het leuke is dat ze daar dus op reageert. Joan kan zelfs voelen dat ze naar het geluid toe beweegt. Nu maar afwachten of ze het melodietje herkent na de geboorte. (ik ben overtuigd dat dit het geval is)

Je hebt ook nog de mogelijkheid om een zwangerschaps belletje (een bola) op je buik te dragen. Als de kleine dan geboren is dan kan je met dit belletje de baby geruststellen. (herinneringen aan de tijd in de baarmoeder). Er doen veel geruchten de ronde dat je een hogere kans op een stuitligging hebt als je zo een belletje draagt omdat de baby continue door het geluid wordt gestimuleert en er naartoe draait met het hoofdje.

Ik weet niet wat waar is maar Joan wilde het risico niet nemen en wij spelen dus elke avond een muziekdoosje (en dan houdt Joan hem telkens op een andere plek) En natuurlijk kan de aankomende papa ook nog tegen zijn kleine meid kletsen. Ook daar reageert ze hevig op.

Sommige dingen in het leven daar kan je je geen voorstelling van maken. Een bevalling is er daar eentje van. Wat een verschrikking. Voordat je nou rare dingen gaat denken wil ik je vragen wel verder te lezen.

We zijn nu 3 weken verder en ik heb meerdere malen mijn kant van het verhaal mogen vertellen. (zodra Joan weer (lekker) achter de PC kan zitten zal je ook wel haar ervaringen zien verschijnen). Nu is de tijd rijp dat ik het ook eens daadwerkelijk opschrijf.

Het relaas van een net papa geworden papa……

Onverwachts krijg je te horen dat je naar het ziekenhuis moet, enigszins met spoed, want de kleine heeft in het vruchtwater gepoept. Al je vrezen worden bewaarheid. De weg is afgesloten, wegwerkzaamheden, die waren er 90 minuten geleden toen je voor controle via dezelfde route naar het ziekenhuis reed nog niet. Je besluit om er maar gewoon doorheen te rijden anders zit je zo minstens 30 minuten langer in de auto. Gelukkig geen oranje reflecterende mannetjes doodgereden en die bekeuring komt later wel.

19.30 uur: Aangekomen bij het ziekenhuis moet je parkeren, een van de nadelen van de luxe van een auto. Gelukkig het is gratis tot 9.00 uur in de ochtend (dan zijn we wel weer thuis), dus ik hoef me geen zorgen te maken over een parkeerkaartje.

De verloskundige (Wendy) straalt een bepaalde rust uit, dus alles zal wel goed zijn. Euh, nee, we moesten met spoed naar het ziekenhuis, dus er is iets niet goed. De paniek slaat weer toe en je loopt als een kip zonder kop achter je vrouw (in rolstoel) en de verloskundige aan. Overladen met vluchtkoffers, tassen, en foto/video rugzak.

En dan sta je ineens naast een ziekenhuisbed waarin je vrouw ligt. Je bent volledig het besef van de voorgaande minuten kwijt en weet alleen nog maar dat je in een ziekenhuis bent. Dit laatste valt gewoonweg niet te ontkennen, grauwe muren, faal geelkleurig beddengoed, chemische lucht, verstelbaar bed met te veel knoppen en handeltjes, medische apparatuur aan de muur. Tja het is een ziekenhuis, en dat was niet volgens planning.

De verloskundige komt binnen en vraagt of alles goed is…… Tja wat moet je zeggen? Ja! Even later komt er een zuster binnen en die stelt zich voor als Linda, een leuke zelfverzekerde dame, die de klappen van de zweep wat lijkt kennen. De verloskundige weet te melden dat zij er weer vandoor gaat en dat ze ons veel succes wenst. Euh, hoezo gaat zij weg, zij zou toch de bevalling doen. Nee, alleen als het poliklinisch is….. Wat is dit dat we zijn toch ik een ziekenhuis? Hoe klinisch wil je het hebben….? POLI-klinisch! En dat is het momenteel dus niet…..

Zo val je van de ene verbazing in de andere. Verloskundige weg en een zuster die om je heen dartelt. Maar waar is de arts? Enkele ogenblikken later komt de arts (van eerder die avond) even langs en vraagt of alles goed is. Ja hoor antwoord Joan, het gaat wel. Hoezo vrouw het gaat wel, jij ligt lekker in dat bed en ik moet nog van alles regelen. Camera klaar leggen, video controleren, nat washandje regelen, glaasje sap voor mijn vrouw vragen, druivensuiker naast het bed, bevallingsplan aan de zuster doorgeven, je geen zorgen maken….. Hoezo geen zorgen, we zijn potverdorie in het ziekenhuis en dat was niet volgens planning.

Ondertussen worden de weeën heviger en frequenter. Je loopt je de benen uit je lijf om het washandje koel en vochtig te houden, om je vrouw met een rietje drinken te geven, en om mee te puffen. Als je niet al buiten adem raakt van het rennen en regelen dan is het wel van het puffen, je vrouw bepaalt het ritme is je tijdens de zwangerschapsyoga verteld. En als vent heb jij je daar maar aan, aan te passen. Kortom je bent continue bezig met het inhaleren van valse lucht en sterft bijna door ademnood.

Dan komt de dokter weer binnen, met een coassistente (naam onbekend). De coassistente positioneert zich strategisch aan een hoek van het voeteneind en slaat haar armen over elkaar. Dokter Annelies Rep gaat naast het hartfilmapparaat staan en kijkt wisselend naar Joan en naar de strook papier die door het apparaat uitgespuugd wordt. Er verschijnt een zorgelijke blik op haar gezicht en haar voorhoofd betrekt in een frons. Je vraagt wat er is en je krijgt als antwoord dat ze het niet helemaal vertrouwd. Hoezo niet je kijkt naar de strook papier en ziet een regelmatige hartslag en een heleboel pieken die de weeën moeten voorstellen. Deze laatste komen wel erg snel en het is ondertussen al zo erg dat de weeën op zich langer duren, dan de tijd die er tussen zit. De kleine blijft te rustig tijdens een wee. Kortom je begrijpt dat een regelmatige hartslag dus niet goed is. Er komt een tweede dokter bij, dokter Bais, een wat oudere, nette dame, die niets dan ervaring uitstraalt. Ze spreekt weinig en staat voornamelijk naar de strook papier te staren.

Ze moeten de zuurgraad van het bloed controleren van de kleine wat het ziet er niet bevredigend genoeg uit. Een te hoge zuurgraad betekent te weinig zuurstof, en dat betekent spoed. (tang, vacuüm, keizersnede). Er wordt aan Joan gevraagd of zij op haar rug wil gaan liggen. Nee! Dat wil ze niet want dan kan ze de weeën niet opvangen. Ze moet!, dus met tegenzin en angst in haar ogen draait Joan zich op haar rug. Dokter Rep brengt een buis in en roept uit, wat een haar! Ja dat wisten we al van de verloskundige, die kleine heeft een bos vol met donker haar. Dat blijkt dus nadelig te zijn want dan wordt het moeilijker om bloed af te nemen……….. Hoezo? Er wordt uitgelegd dat er een sneetje in hoofdje wordt gemaakt en dat daar dan bloed wordt weggezogen. Okay….. of eigenlijk niet okay! Na even doorvragen hebben we twee keuzes, of bloed afnemen via eerder genoemde manier of hoog risico lopen dat het mis gaat. Tja dan heb je dus eigenlijk weinig keuze.

Het bloed af nemen verloopt moeizaam en voor Joan vooral pijnlijk omdat ze de weeën niet kan opvangen. Uiteindelijk hebben ze voldoende bloed en moeten we twee minuten wacht want zolang heeft het apparaat nodig. Na drie minuten krijgen we de mededeling dat het apparaat geen uitslag heeft gegeven en dat ze het nog een keer moeten proberen. Tranen bij Joan omdat ze opnieuw op haar rug moet liggen. Ikzelf raakte op dat moment behoorlijk gefrustreerd omdat ik enerzijds mijn vrouw over haar toeren zag en anderzijds omdat het idee dat ze opnieuw mijn dochter gingen snijden me totaal niet aanstond. Maar we hadden opnieuw geen echte keuze.

Wat doen die debielen, en sorry, maar ik kan echt geen andere naam verzinnen, nadat ze opnieuw met veel moeite, en voor Joan vooral pijn, bloed hebben afgenomen, ze lopen naar het eerder genoemde apparaat, en plaatsen daarin opnieuw een cassette met bloed van mijn kleine meid. En zoals ik al stilaan begon te vermoedden, wederom geen uitslag. Het toestel was defect.

Als iemand mij kan uitleggen hoe je in een medische omgeving, waar levensbedreigende situaties voorkomen, gewoon zonder na te denken, een toestel voor een tweede keer gebruikt, terwijl het al een keer heeft gefaald, dan zal ik het wellicht snappen. Maar tot op heden is dat nog niemand gelukt. Mijn bloed kookte. En zoals jullie wel kunnen vermoedden, ze kwamen vertellen dat Joan voor een 3e keer op haar rug moest gaan liggen, en er opnieuw een sneetje gemaakt zou worden. Op dat moment werd ik pislink en heb ik werkelijk op het punt gestaan om klappen uit te delen. Ik heb ingehouden omwille van Joan en de hele situatie. Er was echter één grote wijziging in de gehele situatie. We hadden andere keuzes als voorheen, enerzijds Joan, en die kleine voor een 3e keer alles laten ondergaan, of anderzijds een keizersnede. Wel potverdorie, waar kwam die nou ineens vandaan? Een keizersnede was voor Joan echt geen optie, dus stemde zij met veel tegenzin in met een 3e poging. Ikzelf was nog niet overtuigd en dat was iets wat gelukkig door zuster Linda niet onopgemerkt voorbij ging. Ze wist me gerust te stellen door te zeggen dat ze het laboratorium hadden gebeld en dat zij het bloed zouden onderzoeken, ze zouden niet meer het apparaat gebruiken.

Met tranen, en vooral angst en een hoop onrust in haar ogen onderging Joan een 3e poging. 10 minuten later hadden we de uitslag, alles was naar tevredenheid. Ik zag dat Joan een klein beetje kon ontspannen. De beide artsen vertrokken, gevolgd door de coassistente. Ze zouden later terugkomen. O ja, de coassistente. Wat deed die daar ook al weer?

Zuster Linda, stelde ons wat gerust en loste mij enkele malen af daar waar het drank en washandjes corvee betrof. De weeën waren ondertussen zo hevig en frequent dat ze minstens 90 seconde duurde en er slecht 30 seconden tussen zat.

Enige tijd later opnieuw de arts en de coassistente. Ik was nu iets rustiger en begon al te opereren in een automatische piloot modus. Tijd voor foto’s of video was er nog niet geweest en nu had ik er de energie niet meer voor. Kortom ik had iets meer tijd om te observeren wat er allemaal gebeurde. En het viel me op dat Joan een aantal keer een vragende blik had geworpen in de richting van de coassistente die opnieuw strategisch geplaatst stond op een hoek aan het voeteneinde met haar armen over elkaar. Het leek wel een standbeeld en het frustreerde mij enorm dat ze totaal geen respons gaf als Joan haar vragend aankeek. Hoe langer ik hiernaar keek hoe groter de frustratie werd. Ik snap heel goed dat artsen het ook eerst allemaal moeten leren maar als je aan een patiënt z’n bed staat doe dan in ieder geval alsof je interesse hebt in datgene wat er gebeurd. En parkeer jezelf niet als stoïcijnse trut aan het voeteneinde van een bed. Er was bij mij blijven hangen dat je als patiënt en partner gewoon moest zeggen wat je niet aanstond. Dus ik ben naar zuster Linda toegegaan en heb haar mijn frustratie verteld. Zonder blikken of blozen stapte zij op de coassistente af, greep haar stevig bij de elleboog en bonjourde haar zo de kamer uit, breed glimlachend in mijn richting.

Uren verstreken, het leken wel minuten……..

Het viel mij op dat de bezorgde blikken niet verdwenen op de gezichten van de doktoren. Zuster Linda probeerde Joan nog wat gerust te stellen en vertelde haar de ze het beste gewoon de weeën over haar heen kon laten komen en dat ze geen moeite moest doen om ze weg te puffen. Dat scheen Joan te ontspannen en vrij snel daarop begonnen de persweeën. Het was vooral voor mij een hele opluchting wat ikzelf kon eindelijk weer normaal ademhalen en de overvloed aan valse lucht zou eindelijk stoppen. De bedoeling was dat Joan tijdens het persen haar adem zou inhouden, dit bleek echter een erg moeilijke opgave. Totdat dokter Bais, Joan een tik in het gezicht gaf met de woorden, ik zei toch dat jij je adem in moest houden. Dit was de oplossing, en gaf Joan net dat beetje extra energie. Het stomme is dat het mij allemaal niets kon schelen omdat ik de zag dit dokter Bais dit weloverwogen had gedaan en het zeker het gewenste effect had.

Weer een paar bezorgde blikken verder, en toen kwam de ellende. Ze wilde nogmaals bloed afnemen. Het zou nu makkelijker zijn, om dat het hoofdje al zichtbaar was. Met pijn in mijn hart stemde ik in en begon ik met mijn poging om Joan over te halen om ook in te stemmen. Wat vond ik dat verschrikkelijk, je liefde vragen om iets te doen waarvan je weet dat ze heel veel pijn zal ondervinden. Uiteindelijke lukte het en werd er voor de 4e keer bloed bij die kleine afgenomen (achteraf heb ik pas echt beseft dat ze bij die kleine 4 keer een sneetje van een halve centimeter in haar hoofdje hebben gemaakt). De dokter liep al weer naar het defect apparaat, en voor dat ik haar neer kon hoeken, sprong zuster Linda er tussen met de woorden dat ze het laboratorium al had ingelicht, en dat ze snel terug zou zijn met de uitslag. 10 minuten later was het zover.

De uitslag was niet goed, er was haast geboden, er werd besloten om over te gaan op een vacuümbevalling.

Al met al heeft het 10 minuten geduurd, en dat is niet lang. Maar er gebeurde zoveel te gelijkertijd dat het wel een half uur leek. Ze hadden besloten om een siliconen kapje te gebruiken omdat dit minder schadelijk voor de kleine zou zijn. Deze is tot 3 keer aan toe los geschoten. Met als gevolg dat de kleine bij Joan weer naar binnen schoot, en aan Joan haar gejammer te horen was dit niet prettig. Daarnaast hebben ze Joan 12 centimeter ingeknipt. In eerste instantie met een botte schaar die door een luid vloekende arts op de grond werd gesmeten en die vrolijk verder ging met een nieuwe schaar. Na een hoop gesjor, een knie tegen de rand van het bed en een paar ferme rukken kwam de kleine eruit. Nick was geboren, 3 uur 59 in de ochtend, tranen in je ogen van geluk en tegelijkertijd onzekerheid. Je weet nog te vertellen dat jullie willen dat de kleine minstens 1 uur met navelstreng op moeders buik blijft liggen.

Nee, meneer! Wij willen dat u nu knipt, en als u het niet doet dan doen wij het! Hoezo? Wat is er aan de hand dan? Zonder na te denken knip je de navelstreng die je dochter verbind aan je vrouw door en wordt je verteld dat je ze mag volgen naar de kamer ernaast. Je kijkt over je schouder om je vrouw een geruststellende blik toe te werpen maar dat had je beter niet kunnen doen. Je ziet je vrouw met haar benen in de beugels liggen, met een wond van 12 centimeter tussen haar benen. Er onder een emmer waarin het bloed druppelt en wat al nog niet meer. Je probeert de schrik op je gezicht te verbergen, en geeft stoer je vrouw een knipoog.

In de andere kamer zijn er 5 mensen in witte jassen bezig met je dochter. Hoe heet ze? Ja jezus dat vertel ik je zo wel, vertel me maar eerst hoe het met haar is. Abgar score van 5, klote dat is niet goed. Ze huilt niet, je ziet geen ademhaling, er zit geen zichtbaar leven in. Ze pakken een zuurstofmasker met blaasbalg en geven het kleine wezentje een ferme puf. Als een achterlijke begint het borstkastje op en neer te gaan en komt er heel voorzichtig een klein huilgeluidje. Apgar 8, pfff dat klink al een stuk beter, en in plaats van een heleboel onbegrijpelijke medische termen en verontruste blikken begint het medisch personeel te lachen en grapjes te maken. Ik weet ze te vertellen dat mijn dochter Nicki heet.

Wat er daarna allemaal gebeurde zal ik jullie besparen (2,5 uur wachten totdat je gehecht wordt, artsen die geen tijd hebben, slechte communicatie) Wel wil ik nog zeggen dat ongeacht de dingen die ik anders had gezien ik toch heel blij was met de artsen die ons hebben geholpen, en vooral met zuster Linda (die het trouwens roerend met me eens was wat betreft de coassistente), die was echt onze steun en toeverlaat.

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor een bezoekje aan de oogarts. We hadden al een tijdje het vermoedde dat Nicki een lui oogje heeft, dit omdat ze af en toe zonder enige reden scheel kijkt. Dus wij onze zorg uitgesproken op het consultatiebureau. Van hen kregen we een verwijsbrief voor de oogarts.

Het scheel kijken is de laatste tijd een stuk minder geworden maar om toch alles uit te sluiten zijn we naar het ziekenhuis gegaan voor wat onderzoekjes.

Zo heeft de dokter gekeken of Nicki een lui oog heeft, of zij gewoon scheel kijkt, of een van de ogen minder presteert als de andere (een symptoom bij luie oogjes) en nog veel meer. Alle testen waren goed. Kortom we hoeven ons nergens zorgen over te maken. Niets wees er op dat Nickita een lui oog heeft. Wel moeten we over 5 maanden nog een keertje terug komen en dan zal de dokter nog wat testen doen zodat we het echt helemaal kunnen uitsluiten.

Nicki heeft zich zoals het een stoere meid betaamt er kranig doorheen geslagen, en alleen toen er een vreemde arts gauw even naar haar hoornvlies kwam kijken gehuild. Voor de rest heeft ze geen traan gelaten en vond ze het allemaal super interessant.