Vrijdag 26 januari 2007, nadat Joan 4 dagen over tijd is toch maar een testje doen. Daar zit je dan samen op de bank te wachten op de uitslag. na drie minuten zouden we het moeten weten. Joan leest voor, uit de gebruiksaanwijzing; “in enkele gevallen heeft u al binnen 1 minuut de uitslag”. Voordat ze is uitgesproken verschijnt er al het woord ”zwanger” op de display. Ze is zwanger….. Oh nee WIJ zijn zwanger.

8 maanden geleden besloten dat we toch wel heel graag een kindje wilde. En gezien Joan haar leeftijd was er toch wel wat haast bij. Kortom we begonnen hem al te knijpen, en hebben dus al een afspraak gemaakt bij de gyneacoloog voor een vruchtbaarheidsonderzoek. Want zo bleek uit eerder onderzoek, Bas had zwak zaad. Wat nou zwak zaad? In dat kleine schermpje staat toch erg duidelijk het woord in zwarte letters, ”zwanger”.

We zijn zwanger…. het is volgens mij nog steeds niet tot me door gedrongen. Maar de test zegt het toch echt. En dan begint nu het grote avontuur. wordt vervolgt…….. :-)

De eerste moodswings beginnen de kop op te steken. Joan heeft de laatste paar dagen steeds vaker last van emotie wisselingen. Ik zeg niet dat het makkelijk is om er mee om te gaan maar gek genoeg heb ik er helemaal geen moeite mee om ze te accpeteren.

Komt waarschijnlijk omdat je van te voren weet dat dit kan gebeuren. Ik denk sowieso dat we (natuurlijk vooral Joan) mazzel hebben dat ze niet misselijk is. Wel erg gauw moe en prikkelbaar ;-) Als we op deze manier de eerste drie maanden moeten doorkomen dan heb ik denk ik behoorlijk veel geluk. Aanstaande maandag naar de gyneacoloog. Dan zullen we wel horen wat de volgende stappen zijn. Tests en dergelijke en hopelijk een eerste (vroege) echo. Ik hou jullie op de hoogte

Vandaag ondanks alles toch naar de 9 maanden beurs geweest. Was wat aan de kleine kant, maar opzich wel hele gave dingen gezien en het ziet er naar uit dat we de vloerbedekking voor de toekomstige kinderkamer hebben gevonden.

Tja we zijn dus toch er naar toe gegaan. We hebben allebei de instelling dat we er uiteindelijk toch gewoon voor gaan en dat we uit eindelijk gewoon een kindje gaan krijgen, en dan kan je maar beter goed voorbereid zijn. En met een score van 113 voor de papa-test kan je gewoon niet anders…. Kortom Pisa junior komt er echt wel.

Nog wat leuke boeken gekocht, maar daar schrijf ik later wel meer over.

En verder konden we het niet laten om wat gave knuffels te kopen van Difrax. We hebben de leeuw en de olifant gekocht voor de safari kamer.

Verder hebben we ons wederom zwaar verbaasd over de prijzen van kinderwagens, maar dat schijnt er allemaal bij te horen.

We hebben de voorlopige uitslag en deze is erg positief. Uit het weefsel is gebleken dat het geen mola betreft. Ze noemen het een voorlopige uitslag maar volgens onze nieuwe dokter is dat zo goed als zeker. Nu nog even wachten op de uitslag van het bloedonderzoek waar aan ze kunnen zien of Joan nog zwangerschaps hormomen in haar lichaam heeft. Als dit niet het geval is dan kunnen we er weer tegen aan.

De dag van de uitslag waren we allebei helemaal op. Waarschijnlijk omdat eindelijk alle spanning weg viel. Nu kunnen we ons weer focussen op de alledaagse zaken. Joan is weer volop begonnen bij haar werk en ik heb een nieuwe opdracht in Amsterdam die mijn volledige aandacht vraagt.

We zijn ons weer voorzichtig aan aan het voorbereiden op een hopelijk volgende zwangerschap. Wel hebben we besloten dat we wat meer gaan testen aangaande vruchtbaarheid en dergelijke. Kortom ik mag het nog een keer bewijzen en afhankelijk van de uitslag zullen we bespreken wat de volgende stappen zijn.

Voor mij zit “als alles goed is” de laatste test erop, vandaag moest ik nog 1 keer bloed laten prikken om te kijken of al het zwangerschapshormoon uit mijn lichaam is verdwenen. Om geen risico te lopen vond de arts het toch verstandiger om pas weer zwanger te worden als ik helemaal ontzwangerd ben, gelukkig hoeft dit niet erg lang te duren omdat het niet om een Mola-zwangerschap ging. Blij toe dat ik dit niet vaker hoef te doen, want met maar 1 prikpunt in Heerhugowaard, heb ik vanmorgen ruim een uur moeten wachten tot ik aan de beurt was. Nu alleen nog 1 testje voor Bas en dan 23 Maart een vervolg gesprek met “de reeds de 3e gynaecoloog die we hebben versleten” Dokter Hooker ;-)

Vandaag weer naar het prikpunt geweest om bloed te doneren, omdat de laatste keer mijn zwangerschaps hormoon nog niet was gedaald tot onder de 2 moest ik nog een keer. Hopelijk was dit nu echt de laatste keer, op zich daalt het vrij snel dus ik ben wel optimistisch. Van 14 bij de tweede test een maand geleden naar 4 twee weken later lijkt mij een redelijke daling. Blijkt maar weer dat ontzwangeren van een meerling even wat meer tijd nodig heeft.

De prikjuffer heeft er helaas wel een potje van gemaakt, waardoor nu mijn hele arm pimpelpaars is. :-(

Greetz, Joan

Vorige week kregen we het blije nieuws dat we weer zwanger waren. En dat op een dag dat ik net uit het ziekenhuis kwam waar mijn vader ligt. Ik had net het nieuws gekregen dat mijn vader alsnog aan zijn hart geopereert zou worden. Een operatie met veel risico’s. Toen ik thuis kwam stond Joan te popelen om te testen.

Na een minuut of wat kwam ze beneden met het testertje in haar hand. Enkele ogenblikken later verschenen de verlossende letters op het kleine schermpje. “ZWANGER”.

Vreugde en verdriet tegelijkertijd. Door mijn hoofd continue de gedachte dat het ene leven plaats zou maken voor het andere. Stomme gedachten als ik er naderhand aan terug denk, maar op zo’n moment heel erg logisch. Nu zijn we een week verder. Gisteren een afspraak gemaakt voor de eerste echo. Dit op advies van de dokter gezien het feit we vorige keer alle ellende hebben moeten doorstaan van een mogelijke mola. En beetje bij beetje krijgt de blijdschap de overhand.

Dan het nieuws dat mijn vader toch niet geopereert wordt. Hij doet het beter op zijn medicijnen dan men had verwacht. Blijdschap omdat we niet de ellende van een openhart operatie hoeven door te staan.

En dan de volgende klap. Joan belde me vanmiddag…… een bloeding. Waarschijnlijk een miskraam. Opzich niet zo gek zo vroeg in een zwangerschap, maar emotioneel is de klap erg groot. Morgen maar weer het ziekenhuis bellen om te vragen of de geplande echo door moet gaan. Het schijnt dat ze zowieso willen kijken of al het weefsel weg is.

Maar simpel samengevat: is het gewoon allemaal kut. Andere woorden heb ik er even niet voor. Een grote emotionele achtbaan, en laat ik nou niet houden van achtbanen….

Op de eerste dag van deze week, 2 Oktober om precies te zijn hebben we getest. En ja hoor, we zijn weer zwanger. Eigenlijk wist ik het stiekem al, want na de laatste eisprong was mijn temperatuur niet meer gedaald. Verder voel ik me prima en gaan we ervan uit dat zoals gezegd, 3 keer scheepsrecht is. Dus deze keer blijf je lekker bij ons.

Gewicht 58.3 kilo

2007-11-27 15:00 Onze 3e echo en de combinatie test in het ziekenhuis.

Weer een weekje verder. Beetje grieperig deze week maar daar komen we ook wel weer overheen.

Ik kan niet wachten tot het zover is voor de volgende echo. Opzich wel weer een spannend moment omdat we dan ook de combinatie test krijgen waar we even op de uitslag zullen moeten wachten.  Verder valt er niet veel te melden, alles lijkt goed te gaan en Joan voelt zich goed. En ik zie al een buikje bij haar onstaan…..

Chaos in mijn kop, er raast van alles door mijn hoofd en dat maakt het er niet makkelijker op. Deze week zullen we wellicht weer een hoop nieuwe indrukken krijgen; Verloskundige, Combinatietest, 3e echo. Kortom genoeg om mee bezig te zijn.

Toch ook wel wat zorgen van ons zelf uit. En bij mij konden die nog niet echt weg worden genomen door de verloskundige. Het feit dat zij ook niet de hartslag kon vinden helpt niet echt. We zullen dus echt moeten wachten tot dat we de echo te zien krijgen volgende week dinsdag.

Op dit moment kan ik alleen maar hopen dat we dinsdag een gezonde foetus zien en alles nog volgens plan verloopt, tot die tijd zal er waarschijnlijk nog wel van alles door mijn hoofd spoken. We houden jullie op de hoogte.

rook update: nu bezig aan mijn 3e week niet roken, en ik wordt knettergek. dat je na 2 weken door het zwaarste punt heen bent is dan in mijn optiek volslagen bullshit. Maar ik houd vol en heb nog geen peuk aangeraakt.

Zo juist terug van een bezoekje aan mijn vader. We werden vanmorgen gebelt door het verpleegtehuis dat het echt niet goed ging. We moesten ons er maar op voorbereiden dat het wel eens afgelopen kon zijn. Kortom wij op stel en sprong richting Doorn. Toen we daar aankwamen ging het gelukkig al een stuk beter met hem. Was nog niet helemaal bij maar de momenten dat hij bij was had hij weer praatjes (bij hem altijd een goed teken).

Ik heb hem nog maar eens gewezen op zijn belofte dat hij de geboorte van zijn kleinkind zou meemaken. Laten we hopen dat hij deze belofte waar maakt….

Vandaag 1e afspraak met de verloskundige. Hoop info gekregen, maar eigenlijk niets nieuws. Meeste dingen wisten we al, maarja wat wil je dan ook met een vrouw die zo goed voorbereid is als Joan.

Verder heeft de verloskundige geprobeert om het hartje te horen. Dit is echter niet gelukt. Nu schijnt dat dit heel normaal is in de fase waarin wij nu zitten. Pas na de 13e week zouden we het hartje wat makkelijker moeten kunnen vinden. Gelukkig hoeven we niet zo lang te wachten, daar we aanstaande dinsdag de 3e echo hebben in het ziekenhuis tegelijkertijd met de nekplooi meeting en een bloedtest.

De echo was echt heel erg cool, de kleine sprong letterlijk in beeld zodra mijn buik werd geraakt Echt heel onwerkelijk, maar ook wel heel geruststellend deze echo. Hartje klopte goed, 10 vingers, 2 hersenhelften en levendig. Maar vooral een goede nekplooimeting, want daar kwamen we voor. Ze heeft 3 metingen gedaan, 1 x 1.7, 1 x 1.9 en 1 x 2, verhoogd risico heb je boven de 3.5, nu alleen nog de bloedtest afwachten. 

Het slechtste moment van de week was toen ik hoorde dat de IVF behandeling van mijn collega niet is aangeslagen.

En het meest gelukzalige moment was, met mijn hand op mijn bolle buik, terwijl mijn lieve man me een zoen op mijn hoofd geeft, luisteren en kijken naar Andre van Duin die “Ik hou van je” zingt. ;-)

Gewicht 62 kilo

Vandaag naar de gyneacoloog geweest voor de combinatie test. De combinatie test bestaat uit twee onderdelen. 1) een bloedonderzoek van mama en 2) een uitgebreide echo die ze gebruiken om de zogenaamde nekplooi te meten.

Als je de artikelen op het internet moet geloven is het een goed teken als de dikte van de nekplooi niet boven de 3,5mm komt. Bij onze kleine was dit 1,9mm. Dt is dus het eerste goede teken. Maar we moeten realistisch blijven, pas als we volgende week de definitieve uitslag van het bloedonderzoek krijgen, weten we wat de kans is dat Puc down syndroom heeft. (maar ik heb een goed gevoel).

Okay dit waren de serieuze zaken, nu de leuke dingen:

We hebben 8 vingers en twee duimen gezien, twee beentjes en voetjes, twee hersenhelften. We hebben een neus, oogkas en kaak gezien. En bovenop alles we hebben een springer………

Op het moment dat de dokter het apparaat op Joan haar buik plaatste maakte Puc een mega sprong. Zelfs de gyneacologe was verbaasd, en reageerde meteen met de woorden, “Nou dat ziet er levendig uit, dat zit wel goed”. Kortom alle zorgen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. En daarmee viel er een gigantische last van mijn schouders.

Zoals Joan eerder vandaag al tegen me zei, is dit weer een mijlpaal….. op naar de volgende mijlpaal.

Ik zal later de echo’s met tekst en uitleg op de site plaatsen.

2007-12-06 16:00 Aan het eind van de middag mogen we bellen voor de uitslag van de combinatie test.

We hadden een mazzeltje.

Terwijl we aan het kijken waren naar beddegoed voor de kinderkamer, viel het me op dat de ze bij de winkel waar we naar toe gingen, ze de babyfoon hadden die wij graag wilde hebben. Had deze gevonden bij een vage webwinkel voor weinig. En nu wil het dat de winkel waar wij waren prijsgarantie afgaven.

Ze hebben dus de prijs van 170,- euro verlaagt naar 100,-. Dat vind ik erg netjes.

Hieronder een plaatje van de desbetreffende babyfoon.

Hij is echt super cool. Je kan op afstand slapliedjes afspelen, sterretjes laten branden, de temperatuur controleren in de kinderkamer en natturlijk ook nog naar de kleine luisteren. En dat allemaal storings vrij. Heb hem zojuist getest en hij klinkt goed.

Het was een relatief rustige week, de bloeduitslag van de combinatie test was prima. Gezien mijn leeftijd zou deze 1:90 zijn, maar hij is gecorrigeerd naar 1:380 en hiermee hebben we geen verhoogd risico op Down want dit is pas bij een uitslag onder de 1:200 volgens de assistente.

Verder zijn we dit weekend heerlijk wezen baby-shoppen in Groningen met mijn mams, en zijn we langs Pitty, Steven en alle kidzz geweest. Vorig weekend zijn we ook al in Utrecht wezen baby-shoppen met mijn schoonmams, dus de eerste tijd hebben we wel weer genoeg babystuff gezien en gekocht.

Voel me nog steeds goed, mijn buik neemt alleen giga proporties aan voor mijn gevoel, en ik slaap nog steeds erg slecht.

Gewicht 62.7 kilo

We hebben deze week de uitslag van de combinatie test gekregen en deze was positief. Er valt dus wederom een last van mijn schouders. Ik moet wel toegeven dat ik me nog steeds afvraag wanneer het mis gaat. Dit is een gedachte die door mijn hoofd speelt waar ik maar niet vanaf kom. Ik voel me waarschijnlijk pas helemaal gerustgesteld als ik die nozem in mijn armen hou en met mijn eigen ogen zie dat alles goed is. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. 

Verder dit weekend dus lekker wezen shoppen met mijn schoonmoeder en wezen eten bij Pitty en de kids. Allemaal erg gezellig en leuk…..

rook update: week 5 gaat van start en ik vergeet steeds vaker mijn pil in te nemen. Weet niet of dat een goed teken is. Afgelopen weekend had ik het erg moeilijk tijdens het bedrijfsuitje van Joan. Allemaal rokende mensen om me heen en de verleiding was erg groot. Plus dat ik ook die dag vergeten was om mijn pil in te nemen. Maarja ik hou het nog steeds vol…

We hebben de testresultaten binnen. En we hoeven ons geen zorgen te maken. Een kans van 1:380 en dat terwijl op Joan haar leeftijd de kans normaal 1:90 zou zijn. Kortom erg gunstige uitslag. Als we terug gaan rekenen heb ik dus een vrouw van 35 jaar oud en niet van ….. jaar.

Dus weer een zorg minder en we komen steeds dichter in de buurt van de eindstreep. Moeten we dit weekend maar gaan vieren met mijn schoonmoeder in Groningen. En bij Kitty en de Pits in Friesland. Kortom lekker weekendje weg.

Voor de mensen die meer willen weten over de combinatie test, hieronder een stukje dat ik heb gevonden op het internet dat het een en ander uitlegt.

Wat is de combinatietest?
De combinatietest vindt plaats vroeg in de zwangerschap en bestaat uit (A) bloedonderzoek bij de zwangere en (B) echoscopisch onderzoek bij de foetus voor de meting van de zogenaamde nekplooi (NT-meting).

A. Bloedtest
Tussen de 9e en de 13e week van de zwangerschap wordt bij de zwangere een buisje bloed afgenomen. In het bloed wordt het gehalte van 2 stoffen gemeten (ßhCG en PAPP-A). De bloedtest brengt geen risico voor u of uw kind met zich mee.

B. Nekplooimeting (NT-meting)
Tussen de 11e en de 13e week van de zwangerschap vindt de NT-meting plaats. Er wordt dan een echo gemaakt waarbij de dikte van de zogenaamde nekplooi van uw kind wordt gemeten. De nekplooi is een dun vochtlaagje onder de huid in de nekregio. Dit laagje vocht is altijd aanwezig, ook bij gezonde kinderen. Maar hoe dikker deze nekplooi is, hoe groter de kans is dat het kind het syndroom van Down heeft. Een verdikte nekplooi komt niet alleen voor bij het syndroom van Down maar ook bij andere chromosoomafwijkingen en lichamelijke aandoeningen van het kind. De NT-meting brengt geen risico voor u of uw kind met zich mee.

Het bepalen van de kans op een kind met het syndroom van Down
In de combinatietest bepalen de uitslagen van de bloedtest en de NT-meting samen met de leeftijd van de zwangere de kans op een kind met het syndroom van Down. De combinatietest stelt niet met 100% zekerheid vast of uw kind het syndroom van Down heeft. Deze test geeft alleen informatie over de kans op het krijgen van een levend geboren kind met het syndroom van Down. De hoogte van deze kans wordt met een speciaal computerprogramma nauwkeurig berekend.

Wat is een gunstige testuitslag?
Een gunstige uitslag betekent dat er geen verhoogde kans is dat het kind het syndroom van Down heeft. In dit geval is de kans op een levend geboren kind met het Down-syndroom gelijk aan of groter dan 1 : 250.

Wat is een ongunstige testuitslag?
Een ongunstige testuitslag wil zeggen dat er een verhoogde kans is op het krijgen van een kind met het syndroom van Down. In dit geval is de kans op een levend geboren kind met het Down-syndroom gelijk aan of groter dan 1:250.Het bepalen van de kans op een kind met het syndroom van Down
In de combinatietest bepalen de uitslagen van de bloedtest en de NT-meting samen met de leeftijd van de zwangere de kans op een kind met het syndroom van Down. De combinatietest stelt niet met 100% zekerheid vast of uw kind het syndroom van Down heeft. Deze test geeft alleen informatie over de kans op het krijgen van een levend geboren kind met het syndroom van Down. De hoogte van deze kans wordt met een speciaal computerprogramma nauwkeurig berekend.

Een verhoogde kans is iets anders dan een hoge kans!
Sommige zwangere vrouwen zullen misschien ongerust worden als zij te horen krijgen dat zij een verhoogde kans hebben op het krijgen van een kind met een aandoening. Het is goed om te bedenken dat een verhoogde kans niet per se een grote kans hoeft te betekenen.
Zelfs bij een verhoogde kans is de kans dat er een gezond kind geboren wordt nog vele malen groter dan de kans op een kind met een aandoening.

Voorbeeld: Bij een kans van 1 op 100, is 1 vrouw zwanger van een kind met het syndroom van Down, maar 99 vrouwen niet. Dit betekent dat een groot deel van de zwangere vrouwen met een afwijkende testuitslag toch een kind zonder het syndroom van Down zal krijgen.

Weer een weekje verder, en tevens een jaartje verder.

Net de feestdagen achter de rug (weer kunnen oefenen met Pittie haar kids) en verder eigenlijk weinig gedaan. Joan heeft wel voor het eerst de kleine in haar buik gevoelt en dat zijn dan van die momenten dat ik jaloers ben. Ik moet nog een hele tijd wachten voordat ik wat kan voelen.

rook update: Heb een paar trekjes genomen toen Stef hier was om te kijken hoe ik daarop zou reageren. En ja hoor het is nog steeds lekker. maar gelukkig was ik sterk genoeg om niet meteen weer te beginnen. Kortom, test geslaagd!

Vandaag voor een nieuwe poging naar de VK om te kijken of de pret-echo wilde lukken. Niet dus. Madam weigerde wederom om mee te werken en krop met haar snuffert naar achteren. (Kortom het beeld op zwart ;-) )

Opzich is dit heel goed nieuws. De kans dat het een stuitligging wordt is nagenoeg nul. Echter voor de pret-echo is dit geen goed nieuws. Maar we mogen aanstaande zaterdag terugkomen voor poging 3.

Was beetje aan het surfen toen ik de volgende website tegen kwam http://www.veiligheid.nl/. Een leuke site met allemaal handig tips over veiligheid in en om het huis. En het zijn niet alleen maar tips die betrekking hebben op kinderen.

Zelf vond ik de veiligheids test voor de kinderkamer leuk om te doen. Kortom ga eens kijken zou ik zo zeggen.

weetje: Bij kinderen van 0 tot en met 4 jaar oud worden er per jaar 44.000 letsels als gevolg van privé-ongevallen in of om huis medisch behandeld. Dit betekent dat iedere dag ruim honderd kinderen zo ernstig gewond raken door een ongeval in en om huis dat een medische behandeling noodzakelijk is. Deze letsels worden veelal behandeld door de huisarts (32 duizend) of op de Spoedeisende Hulpafdeling van een ziekenhuis (23 duizend).

2008-06-17 10:00 Vandaag het hiel prikje en de gehoortest

Vandaag heeft het consultatiebureau een bezoekje gebracht aan Nicki. Dit was noodzakelijk voor de hielprik en de gehoortest.

Wat betreft de hielprik krijgen we als alles goed is geen uitslag. Kortom geen nieuws is goed nieuws. En de gehoortest was okay. Maar dat laatste wisten we al toen de kleine nog bij Joan in haar buik zat.

Verder maken moeder en dochter het goed. Voeden gaat goed, slapen gaat goed, kortom alles goed!

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor een bezoekje aan de oogarts. We hadden al een tijdje het vermoedde dat Nicki een lui oogje heeft, dit omdat ze af en toe zonder enige reden scheel kijkt. Dus wij onze zorg uitgesproken op het consultatiebureau. Van hen kregen we een verwijsbrief voor de oogarts.

Het scheel kijken is de laatste tijd een stuk minder geworden maar om toch alles uit te sluiten zijn we naar het ziekenhuis gegaan voor wat onderzoekjes.

Zo heeft de dokter gekeken of Nicki een lui oog heeft, of zij gewoon scheel kijkt, of een van de ogen minder presteert als de andere (een symptoom bij luie oogjes) en nog veel meer. Alle testen waren goed. Kortom we hoeven ons nergens zorgen over te maken. Niets wees er op dat Nickita een lui oog heeft. Wel moeten we over 5 maanden nog een keertje terug komen en dan zal de dokter nog wat testen doen zodat we het echt helemaal kunnen uitsluiten.

Nicki heeft zich zoals het een stoere meid betaamt er kranig doorheen geslagen, en alleen toen er een vreemde arts gauw even naar haar hoornvlies kwam kijken gehuild. Voor de rest heeft ze geen traan gelaten en vond ze het allemaal super interessant.

Gisteren, 5 Januari 2010 (alweer) moesten we naar het Consultatiebureau voor de 1.5 jaars keuring ;-) Nicki was lekker aan het lezen toen Reini ons kwam halen, en toen ik zei “daar heb je Reini” zei ze meteen Eini (even een goede indruk maken) Ze is goed gegroeid en zit op het gemiddelde van de curve. Ze begon toen we Reini’s kamer binnen kwamen meteen de boel te verbouwen, stoelen verschuiven, alle blokken uit de tafel en met veel kracht en bijbehorend gekreun de tafel op zijn kop.

Alle testjes gingen uitstekend, waar ze 2 blokjes moest stapelen deed Nick er 5 “even uitsloven”. En op verzoek deed ze alle blokjes weer in het bakje, met handjes vol dus een prima motoriek. Reini vond het een vrolijk en uitbundig dametje en ze zag er goed uit. Toen we weggingen begon Reini met opruimen en kwam Nicki netjes helpen, alle blokken weer in de tafel en toen zei ze “klaar” en liep naar de deur om Mama te vertellen dat die open moest. Nog even zwaaien en doei, doei roepen naar Reini en toen weer op weg naar het KDV om een broodje te eten.

En het leukste nieuws is “Konijn mag blijven” Wij wilden (en dan vooral ik) voor Nicki’s tweede jaar van Konijn af, dat gevaarte wat ze regelmatig op foto’s uit haar mond heeft hangen. Maar volgens Reini is dit helemaal niet wenselijk en mag Konijn blijven tot Nick er zelf klaar voor is om hem op te geven. Dit omdat zo’n bedknuffel veel troost biedt als kleintjes ‘s nachts wakker worden of wat ziek en verdrietig zijn. Al wil ze tot haar 8e slapen met Konijn dat moet gewoon kunnen en is ook niet schadelijk voor mond en tanden.  

Het volgende bezoek is als ze 2 jaar is.