Het idee begint eindelijk een beetje in te kicken, het besef dat ”we” zwanger zijn. Joan had al weer een paar boekjes gekocht en hierbij had ze een lief kaartje geschreven. Ook zij begint te beseffen dat er iets gaat veranderen in ons leven. En ik moet meteen bekennen dat ik sinds we het weten met een grijns op mijn gezicht loop.

Het is een raar maar wel heel erg gaaf idee. En vooral ontzettend spannend. Gewoon het idee dat je vader gaat worden. Na al die jaren (35) dat je eigenlijk alleen voor je zelf hebt hoeven zorgen ga je nu de verantwoordelijkheid aan om dit ook voor een nieuw mensje te doen. En ja naast het spannende gedeelte is er toch ook wel vrees voor wat er gaat komen. Maar ik denk dat dit normaal is. Als die vrees er niet zou zijn dan zou het ook niet spannend zijn.

Joan begon vandaag al over de 9 maanden beurs, tja daar zal ik ook aan moeten geloven ;-)