Blijdschap en verdriet….

Op 18 oktober 2010 belt je vrouw je met de woorden dat je dochter een grote zus wordt…..

De volgende dag doen jullie voor de zekerheid een digitale test en blijkt ze dus daadwerkelijk al een tijdje zwanger te zijn. Verbazing, blijdschap, pfff noem het maar op, alle emoties passeerden weer eens de revue.

Je gaat nadenken over wat de toekomst je gaat brengen, een cadeautje van moedertje natuur, iets wat je niet had verwacht en al zeker niet op had gemikt. Zulke dingen gebeuren dan toch makkelijker dan je denkt. Je gaat zitten nadenken, wat moeten we allemaal regelen, wat komt er allemaal op ons af. Hoe ga je je huis herinrichten, ruimte maken voor een nieuwe telg.

Dan heb je de eerste echo, iets vroeger dan gebruikelijk, dit gezien de eerdere perikelen en de (wat hogere) leeftijd van je vrouw. Een herkenbaar beeld, een vruchtzakje, een vruchtje, maar……… geen knipperende pixel op het scherm, geen knipperend stipje. Met andere woorden we zien nog geen hartje kloppen.

“Maken jullie je geen zorgen, Joan is pas 6 weken”, verbaasd kijken we elkaar aan, we zijn toch al verder? Een verhaal over hoe sommige zwangerschappen een tijdje pauzeren en dan weer naar huis. Mijn gevoel is niet goed. Joan is een stuk positiever.

We zijn een week verder, de tweede echo. Niets geen bullshit verhalen vooraf, meteen op de tafel liggen en kijken met het echo apparaat…… wederom geen hartje. Dit keer is de boodschap duidelijk, ja er zit een vruchtje, nee het leeft niet.

Opnieuw een rollercoaster van emoties. Alleen deze keer geen blijdschap of geluk, alleen maar verdriet.

We hebben het nog niet iedereen verteld dus vandaar nu deze post. Ook is dit een manier om het van me af te schrijven want het gaat toch niet in je koude kleren zitten. (ik heb de commentaren op deze post uitgezet, gewoon vanwege het simpele feit dat ik niet wil dat mensen gaan reageren).

Ondertussen zijn we weer een weekje verder, Joan heeft ondertussen de verwachtte miskraam gehad, en deze is goed verlopen (voor zover je van goed kan spreken). Nu nog een keer terug naar de verloskundige om te kijken of echt alles achter de rug is. En dan met z’n drietjes even lekker bijkomen van alles.